Regen

1e dag:
Heverlee werd totaal verrast door de regen. 's Ochtends is het begonnen: onophoudelijk kletterden dikke druppels neer op de straten van de stad. Tegen de middag waren alle wegen al ondergelopen. 's Avonds was Heverlee gereduceerd tot een klein eilandje temidden van water. Gek genoeg is dat eilandje niet het hoogste punt van Heverlee: het is de campus die gespaard is gebleven. Veel overlevenden zijn er niet, enkel zij die toevallig op de campus waren. Allereerst zijn er 30 sportkotters, de enigen die net les hadden. Al de rest is verdronken op de sportvelden. De 30 overlevenden spelen nu waterpolo, daar waar ooit de Alma 3 was.
Naast de sportkotters zijn er ook nog eens 100 bio-ingenieurs, die aan ieder die het horen wil vertellen hoe vruchtbaar het slib van de overgestroomde Voer en Dijle wel niet is en de hele tijd vrolijk van het ene been op het andere hoppen. Bij de burgerlijk ingenieurs, die weeral allemaal les hadden, zijn er nauwelijks slachtoffers. Enkel de mijnbouwkundigen werden zwaar uitgedund, omdat meer dan de helft weeral eens excursie had. De computerwetenschappers zitten nog steeds in de pc-lokalen samen met de informatici en hebben niet eens gemerkt dat het regende.
Er is geen enkel contact meer over met de buitenwereld, gelukkig is er wel nog elektriciteit, maar het valt nog te zien hoelang dat blijft...

2e dag:
Het water dat vandaag uit de kraan kwam was modderig en stonk. Er is nergens drinkbaar water. Daarom zijn de chemisch ingenieurs begonnen met de bouw van een waterzuiveringsinstallatie, om van het regenwater drinkbaar water te maken. De werktuigkundigen en bouwkundigen op hun beurt zijn begonnen met de bouw van een klein huis om zo te proberen de architecten voor zich te winnen. Nu blijkt dat ze wel even afgesloten zullen zijn van de wereld proberen ook de sportkotters de architectenmeisjes voor zich te winnen.
De bio-ingenieurs zijn al de hele dag bezig met het maken van laarzen uit aulastoeltjes en amuseren zich kostelijk. De elektrotechniekers hebben de informatici en computerwetenschappers gevonden in de computerlokalen en zijn ze het nieuws gaan vertellen. Die laatsten zijn even naar buiten gekomen om te kijken, maar gingen snel weer naar binnen met vreselijk verbrande huid toen bleek dat de zon scheen.
De enigen die een uitweg lijken te zoeken zijn de mijnbouwkundigen die hun schepjes hebben bovengehaald en een gang zijn beginnen graven.

3e dag:
Na onophoudelijke lastigvalling hebben de architectenmeisjes zich deze ochtend verschanst in het huis dat de werktuigkundigen en bouwkundigen hebben gebouwd. Overal heerst diepe rouw nu er enkel nog jongens rondlopen. De sportkotters zijn dan maar weer waterpolo gaan spelen. Tegen de middag heeft de generator het opgegeven, een feit dat meteen opgemerkt kon worden door de kreten die weerklonken uit de computerlokalen. Een massale zelfmoordgolf onder computerwetenschappers en informatici heeft ervoor gezorgd dat niemand meer in de buurt van de computerlokalen durft komen.
De bio-ingenieurs kan het allemaal niet zo veel schelen: dolblij lopen ze met hun laarzen in de modder te dabben en plantenzaadjes rond te gooien.

4e dag:
Het huis gebouwd door de ingenieurs is ingestort, samen met alle architecten erin. Bleek dat de funderingen vergeten waren door een afrondingsfout.
Nu er geen meisjes meer zijn, zijn de materiaalkundigen en werktuigkundigen begonnen met de bouw van een vlot in de hoop zo naar Gasthuisberg te kunnen varen, waar de verpleegsters zitten. De chemisch ingenieurs hebben hun waterzuiveringsinstallatie afgemaakt en hebben samen met de elektrotechniekers een nieuwe generator gemaakt op basis van citroenen. Van de mijnbouwkundigen heeft niemand intussen nog iets gehoord. Uit hun tunnel weerklinken af en toe nog holle kreten, maar daar blijft het ook bij.

5e dag:

Sportkot heeft zichzelf uitgeroepen tot koning van de campus. De bio-ingenieurs werden onmiddellijk tot slaaf gemaakt en mogen nu enkel nog citroenen telen, om de elektriciteitsproductie gaande te houden.
De burgerlijk ingenieurs trekken zich niet veel aan van de machtsgreep, ze zijn te druk bezig met het vlot. Dat vordert niet zo, mede doordat alle tabellenboekjes nat zijn geworden van de regen waardoor niemand weet welke schroeven te gebruiken. Want schroeven zijn nodig, zeggen de werktuigkundigen. De materiaalkundigen geraken er ook niet aan uit welk materiaal het best is voor de basis, terwijl de bouwkundigen ook nog altijd hun simulatie van het gedrag van een vlot op water moeten afronden.
De chemisch ingenieurs zijn in opdracht van de sportkotters, die zich wat zwakjes beginnen voelen, begonnen met het synthetiseren van EPO. Een kleine groep van hen is echter in het geheim bezig een springstof te synthetiseren om de sportkotters van de troon te stoten.

6e dag:
De chemisch ingenieurs zijn ontploft.
De generator is ook stilgevallen, omdat de citroenen op waren. De bio-ingenieurs probeerden de sportkotters te vertellen dat citroenen niet op één dag groeien, maar het mocht niet baten: om de citroenen sneller te doen groeien werden 50 bio-ingenieurs geofferd.
In een reactie hierop hebben de materiaalkundigen met de sportkotters gewed dat deze het water niet konden overzwemmen. Vijf minuten later waren alle sportkotters verdronken en kroonden de materiaalkundigen zich tot de nieuwe heersers.
De bouw van het vlot is vastgelopen toen bleek dat er geen profielen R135-a DIN200 voorhanden waren. De werktuigkundigen zitten er wat verslagen bij.
Nu er geen enkele hoop meer is op redding, wordt de situatie wel heel grimmig en het is maar afwachten hoe lang het nog zal duren.

7e dag:

De mijnbouwkundigen zijn weer verschenen uit hun gang. Gewapend met stenen en geslepen schoppen kwamen ze vanmorgen plots tevoorschijn. De bio-ingenieurs, die net de wormen aan het bekijken waren bij de ingang van de tunnel maakten geen schijn van kans. Voor de anderen er iets aan konden doen, werden ze krijsend de tunnel ingesleept. De geluiden die daarna uit de tunnel kwamen deden het bloed in de aderen van de overlevenden bevriezen. De materiaalkundigen probeerden een verdediging te organiseren, maar de elektrotechniekers stierven allemaal aan elektrocutie toen ze probeerden een zwaard onder stroom te maken en de werktuigkundigen werden verpletterd onder een steen toen bleek dat katapulten afstellen moeilijker was dan gedacht. Daarna hadden de bouwkundigen ook niet veel zin meer om nog iets te proberen en werd er beslist liever revolutie tegen de materiaalkundigen te voeren. Drie uur later was het voorbij. Weinigen hebben de slag overleefd en degenen die wel nog leven werpen de hele tijd angstige blikken richting de tunnel van de mijnbouwkundigen. Niemand vertrouwt elkaar nog en iedereen draagt stiekem wapens. Er wordt niet meer gesproken, noch beweegt iemand: alles is provocatie. En zo, met wijdopen ogen en paranoia in het hart, valt Heverlee in slaap.

Patje de onbegrijpelijke

Tijdens periodes waarin ik moet leren, krijg ik de neiging te klagen over professoren en hun cursusschrijfcapaciteiten. Wel, we schrijven 16 maart 2008, de tijd van voorbereiding op de proefexamens en ook dit keer kan ik me niet bedwingen. We hebben namelijk een nieuwe koning van de onduidelijke cursus:

Patrick Wollants,
voorheen Patje de geweldige genoemd omwille van zijn positieve humeur en moedgeverij. Na het bekijken van amper 70 pagina's van zijn cursus zie ik me echter genoodzaakt hem te hernoemen naar Patje de onbegrijpelijke.

Patje, wat doe je toch allemaal?! Je leek zo'n tofferd en dan kom je me om de oren slaan met afleidingen, afleidingen en nog eens afleidingen! Je wisselt om de vijf pagina's van symbolen en je gebruikt termen die ik zelfs in de Van Dale niet durf opzoeken! Je hebt het in dezelfde zin over "isobaar" en "isobarisch", je springt van hot naar her en je formularium heeft meer weg van kleuter die willekeurig op de toetsen P, V en T heeft zitten rammen. Om maar te zwijgen over de 'd', een toets die waarschijnlijk volledig afgesleten op je toetsenbord zit nu. Een afgekleurd stompje dat je van tijd tot tijd herinnert aan je vrolijke dagen als schrijver-in-spe.

Het zijn barre tijden wanneer je eigen professor je teleurstelt

een klein prozastukje over Patje:

19 februari 1990, de net thuisgekomen professor Patrick Wollants zet zichzelf een kopje thee en kruipt achter zijn schrijfmachine. Bij het licht van een eenzaam peertje neemt hij een kort nipje en toogt aan het werk. Zijn vingers vliegen over de toetsen en algauw verschijnen de eerste zinnen op papier:
Inleiding tot de toegepaste Thermodynamica, door P. Wollants.
Zou hij zijn oudleraren vernoemen in de inleiding? Nee, denkt Patje, laat ze maar verrekken, de ouwe zakken. Jarenlang hadden ze hem onder de duim gehouden, hem geknecht tot assistentje, maar nu was het zijn beurt! Sinds zijn jeugd al had hij de thermodynamica bestudeerd, hij had duizenden vellen volgeschreven met eigen bevindingen en nu, ja nu, kon hij ze laten zien waartoe hij in staat was. Ze zouden vol ontzag naar hem opkijken wanneer ze de genialiteit van z'n cursus zouden aanschouwen! Oh ja, Patje, je tijd is nu! Nu!
De hele ruimte gonst van het maniakale getik van zijn vingers, af en toe doorbroken door het scherpe "ting" wanneer het einde van een regel bereikt wordt.
Wanneer 's ochtends de zon het kleine kamertje binnenschijnt is Patje klaar. Met trillende vingers verzamelt hij alle bladen, bergt hij de schrijfmachine weer op en gooit de onaangeroerde, intussen ijskoude thee in de vuilnisbak. Iemand die de kamer achteraf zou binnenkomen zou nergens aan kunnen merken dat een man in deze ruimte het leven van een hele generatie aanstormende studenten beïnvloed had. Maar de oplettende gast zou misschien opmerken dat er iets geks is aan de schrijfmachine. Nauwelijks merkbaar, maar toch. Wie dichtbij genoeg komt kan zien dat bijna elke toets op de schrijfmachine glimt als nieuw, op een paar na. Vier toetsen zijn bijna helemaal verdwenen in het binnenste van de schrijfmachine(wie goed kijkt kan nog net zien dat het de P, V, T en E zijn) en één toets is volledig onherkenbaar, een zwart stompje op het einde van een bijna doorgebrande ijzeren staaf.
De arme 'd' had de confrontatie met Patje niet overleefd.

Algebra en examen chemie

Het wordt hier steeds meer een examengerichte blog maar geen nood, Er is nog maar ééntje over!
Jaja Algebra is het dit keer, een vak dat me wel ligt, denk ik. Eerst zal ik het snel over Scheikunde hebben.
Het examen theorie was een klucht. 7 vraagjes waren het, sommigen al wat moeilijker dan andere, maar had ik daarvoor al die toepassingen zitten uit m'n kop leren? Om dan te moeten weten hoe je Kc schrijft in functie van de vorderingsgraad. Buiten die vraag kon ik dus eigenlijk bijna alles foutloos invullen. Gevolg: ik was een uur te vroeg klaar. Ik mocht wel al aan mijn oefeningen beginnen maar ik mocht mijn boeken pas opendoen als het geslotenboekgedeelte van het examen ( de theorie dus) opgehaald was. En wat doet een goed student dan? Inderdaad, hij vertikt het ook maar na te denken over de oefeningen want hij mag straks toch spieken in zijn boek.
Ik heb me die overige drie kwartier dan maar onledig gehouden met het tekenen van een treintje; een tekening die uiteindelijk geëvolueerd is naar een dadaïstische weergave van station Wezemaal. Een meesterwerkje dat nog veel geld kan opbrengen voor de gelukkige assistent die het vindt.
De oefeningen zelf waren er uiteindelijk 2, waarvan de eerste vrij vlot ging en de tweede eerder rampzalig. Ik zweer bij het meteen in net schrijven van oplossingen wat ervoor zorgde dat mijn examenkopij al snel een rommelig hoopje gegevens was geworden én ik had op de achterkant van de bladen geschreven, iets wat Claudje me net te laat kwam verbieden. Pech gehad, meneer.
Uiteindelijk heb ik oefening twee opgegeven in het vermoeden dat m'n theorie me er wel door haalt.


Maar nu, algebra dus! Van Joosje!! Joosje, joosje, joosje,...
Het is een fijne man en hij geeft ons een goed boek, Lay namelijk, maar Joosje, alsjeblieft, schrijf er zelf geen! Ik ben er vast van overtuigd dat uzelf volledig de logica inziet in uw boek Systeemtheorie, maar daar bent u wel een eenzame stem in de woestijn. Moest u niet begrijpen wat ik bedoel: wij arme studentjes snappen geen jota van uw bizar schrijfsel. Dus Joosje, doe zo voort, goed bezig, maar laat die pen in het vervolg maar lekker liggen.

Scheikunde reloaded

Enige tijd geleden heb ik bericht over mijn proefexamen Scheikunde, dat trouwens aardig goed ging. En nu, 2 dikke maanden later leer ik opnieuw mijn scheikunde, dit keer voor het echie. Het zal u vast ook niet verrassen dat het leren niet wat je noemt van een leien dakje gaat. Er doen zich namelijk enige probleempjes voor. U weet al van het cd'tje der scheikundigen doem, maar er is méér in het verrassingenpakket van Claudje Creemers!
Naast drie prachtige kleurboeken vallen er immers nog tal van dingen te ontdekken in een chemiecursus.
Een opsomming van Creemers pretpakket:
-het cd'tje
-drie prentenboeken uit de Acco
-eigen notities die toen erg accuraat en volledig leken (het woordje 'toen' zou u al genoeg moeten zeggen)
-notities van een vriendelijke jongen uit Tielt, Giovanni Vleminckx
-een handige leerwijzer met verrassende verwijzingen naar extra stof in...
-Oxtoby, het naslagwerk.
Jeeeej, een naslagwerk waar alles lekker duidelijk instaat. In het Engels. Verspreid over 800 pagina's. Zonder Zuur-Base-tabellen. En een geinige prent op de cover!

Status van het leren: 1 boekje van de drie
tijd over per boekje: 1 dag inclusief oefeningen
gemoedsgesteldheid: nu al verveeld