Op kot 2

Grutjes toch!

We zijn intussen een weekje verder en ik begin me al wat meer te settlen op de peda. Ik had besloten me niet te laten dopen, maar uiteindelijk ben ik toch bezweken onder de peer pressure en de belofte dat ik iemand anders' schoenen mocht gebruiken. Leve m'n standvastige zelf! Nu mag ik me dus donderdag weeral mooi gaan presenteren in de hoop voor niet te weinig verkocht te worden om dan over een paar weken weer even publiek vernederd te worden. Jaja, die dopen, dolle pret hoor!

Omdat het belangrijk is genoeg te bewegen heb ik weer allerhande plannen opgevat om te gaan sporten. En dit keer zal ik ze volhouden ook! Met de sportkaart van de KUL kan je heerlijk veel sporten gewoon gratis gaan doen, zodat ik eigenlijk elke dag wel iets heb dat ik wil mee gaan doen. Leren daarentegen valt heel wat moeilijker in te plannen. Voorlopig is de stand:

3 weken les

3,5 les gemist

achter voor 1/3 van m'n vakken

Maar ik zal me herpakken! Adje kijkt zorgelijk naar me tijdens de lessen Numerieke Wiskunde, maar die blik zal snel omslaan in één van verwondering!

Nu, met al die sporten die ik wil doen, kan het niet anders of er is er eentje bij waar ik niet bepaald een hoogvlieger in ben. Moeilijk voorstelbaar, ik begrijp het, maar laat me even de situatie schetsen:

We schrijven enkele dagen geleden. De immer glimlachende kapitein Ringbaard had weer es een geweldig voorstel: "kom mee turnen, Dries", zei hij, "Het wordt vast leuk!". Ik had er zo wat m'n twijfels bij, ik kon namelijk niet bepaald veel, maar na veel aandringen besloot ik toch maar mee te gaan. Peer pressure is m'n Achillespees. Nu kwam ik daar gisteren aan, samen met een grijnzend kapiteintje Ringbaard en nog twee vrienden - een voormalig turnster en een voormalig trampolinespringer - en bleek dus dat we mooi een paar oefeningen mochten gaan doen. Allemaal begeleid door twee mooie jongedames. Geweldig leuk! Het begon allemaal kalmpjes met wat rennen en springen, beetje rollen, goed te doen. En ineens, hoppaaa! Hazensprong! Op gekke manieren lopen! En natúúrlijk was ik om de één of ander reden op net dát punt in de rij opwarmers aangekomen waar al de rest gedaan heeft en kijkt wie er nog afkomt. "Ga toch wat rollen in de lucht ofzo", dacht ik, maar het mocht niet zijn. Ik mocht m'n kunstjes opvoeren met publiek.

Het is gek hoe iets wat anderen zo moeiteloos lijken te doen, zo verrassend moeilijk kan blijken. Als je die kerels zo over de mat ziet vliegen, denk je: als ik nou es m'n lijf net hetzelfde hou, moet zo'n flikflak toch een peuleschil zijn? Maar er is een verschil tussen doen en denken. Je lijf is je beste vriend tot het in de lucht is. Daarvoor doet het nog vriendelijk: "ja hoor, ik zal m'n armpjes wel toetrekken en m'n rug buigen". Maar dan, als je het nodig hebt, wordt het een laf hoopje vlees en laat het je in de steek om gewoon wat rond te zwaaien. De vuile verrader!

Het was natuurlijk niet allemaal falen wat de klok sloeg: salto kon ik wel wat en ongecontroleerd van de trampoline afvliegen lukte me ook aardig. En uiteindelijk was alles ook best grappig en was ik niet de enige turner-in-spe-die-nu-niet-meteen-een-kampioenschap-zal-winnen. Maar of ik ooit zal terugkomen?

Ik denk eerder dat er weer een illusietje minder is om in te geloven voor mij. Nog even en ik bereik misschien wel het nirwana!

Something wicked this way comes...

Pfoo, de examens komen er weer aan!
Ik heb vandaag het examenrooster eindelijk eens bekeken en er m'n eigen examens uit gedistilleerd, en eigenlijk valt het nog wel mee. Veel ruimte tussen alle examens, alleen hebben ze ervoor gekozen me te laten beginnen met Wijsbegeerte (ik moet nog steeds meer dan de helft van de cursus afprinten) en analyse vlakbij thermodynamica en elektriciteit gezet. Maar goed, eigenlijk wordt het dus tijd dat ik eens begin te leren. Ik was het ook écht van plan te doen vandaag! Ik ben om 11.30 begonnen in Analyse II, het eerste hoofdstuk (Laplace-transformatie) en ik heb zelfs een schriftje waarin ik een samenvatting probeer te maken. Intussen zijn we dus vier uur verder en dit heb ik allemaal geleerd:
-een dikke 15 pagina's Analyse II
-het formularium analyse lijkt veel te veel op m'n samenvatting, al dat werk voor niks!
-Maple durft zelfs bij de meest simpele dingen tegenwerken
-het internet is grappig
-eitjes beginnen te knallen als je ze met teveel olie bakt
-Jamie Oliver voelt zich het meest thuis in Essex, zijn geboortestad
-mijn grote teen maakt mooie cirkeltjes als je ermee tekent
Goed, dat laatste heb ik niet écht zitten doen, maar u snapt vast wat ik bedoel.
Waarom is het toch zo moeilijk te studeren als er zo weinig druk achter staat?!
Je hebt van die mensen die al twee maand op voorhand aan je kop komen zeuren wat ze al allemaal gedaan hebben en wanneer ze dan vragen wat jij met je paasvakantie gedaan hebt, even meewarig met hun hoofd schudden als je zegt dat je genoten hebt. Hoe doen ze dat toch? Als de zon buiten schijnt en je kan met vrienden op stap, wie kan dan zich richten op een vak als "Statistiek en Waarschijnlijkheidsleer, een inleiding"?
Goed, ik had wel goede punten vorig semester, ik weet dat ik niet moet zeuren, maar het is niet dat ik er geen werk in moet steken. Ik mag toch ook al es stress hebben, zeker? Of is het oprecht zenuwachtig zijn voorbehouden voor zij die zichzelf dommer achten?

Goed, misschien moet ik me positiever instellen. Wooo Jeuj, nu weet ik eindelijk hoe ik een impulsresponsie kan gebruiken!! Mama, mama kom kijken, ik weet hoeveel warmte een Carnotmachine verbruikt! En wacht wacht, ik voel een particuliere oplossing opkomen! Goh, zou er nog meer zijn? Woooo Super, wat een geluk dat dit hoofdstuk nog niet gedaan is, ik voel me nog bijlange na niet klaar om te stoppen met jouw werk te bestuderen, Gaussje!

Het is tijd dat ik mijn Biocure Intellect weer ga halen...

Patje de onbegrijpelijke

Tijdens periodes waarin ik moet leren, krijg ik de neiging te klagen over professoren en hun cursusschrijfcapaciteiten. Wel, we schrijven 16 maart 2008, de tijd van voorbereiding op de proefexamens en ook dit keer kan ik me niet bedwingen. We hebben namelijk een nieuwe koning van de onduidelijke cursus:

Patrick Wollants,
voorheen Patje de geweldige genoemd omwille van zijn positieve humeur en moedgeverij. Na het bekijken van amper 70 pagina's van zijn cursus zie ik me echter genoodzaakt hem te hernoemen naar Patje de onbegrijpelijke.

Patje, wat doe je toch allemaal?! Je leek zo'n tofferd en dan kom je me om de oren slaan met afleidingen, afleidingen en nog eens afleidingen! Je wisselt om de vijf pagina's van symbolen en je gebruikt termen die ik zelfs in de Van Dale niet durf opzoeken! Je hebt het in dezelfde zin over "isobaar" en "isobarisch", je springt van hot naar her en je formularium heeft meer weg van kleuter die willekeurig op de toetsen P, V en T heeft zitten rammen. Om maar te zwijgen over de 'd', een toets die waarschijnlijk volledig afgesleten op je toetsenbord zit nu. Een afgekleurd stompje dat je van tijd tot tijd herinnert aan je vrolijke dagen als schrijver-in-spe.

Het zijn barre tijden wanneer je eigen professor je teleurstelt

een klein prozastukje over Patje:

19 februari 1990, de net thuisgekomen professor Patrick Wollants zet zichzelf een kopje thee en kruipt achter zijn schrijfmachine. Bij het licht van een eenzaam peertje neemt hij een kort nipje en toogt aan het werk. Zijn vingers vliegen over de toetsen en algauw verschijnen de eerste zinnen op papier:
Inleiding tot de toegepaste Thermodynamica, door P. Wollants.
Zou hij zijn oudleraren vernoemen in de inleiding? Nee, denkt Patje, laat ze maar verrekken, de ouwe zakken. Jarenlang hadden ze hem onder de duim gehouden, hem geknecht tot assistentje, maar nu was het zijn beurt! Sinds zijn jeugd al had hij de thermodynamica bestudeerd, hij had duizenden vellen volgeschreven met eigen bevindingen en nu, ja nu, kon hij ze laten zien waartoe hij in staat was. Ze zouden vol ontzag naar hem opkijken wanneer ze de genialiteit van z'n cursus zouden aanschouwen! Oh ja, Patje, je tijd is nu! Nu!
De hele ruimte gonst van het maniakale getik van zijn vingers, af en toe doorbroken door het scherpe "ting" wanneer het einde van een regel bereikt wordt.
Wanneer 's ochtends de zon het kleine kamertje binnenschijnt is Patje klaar. Met trillende vingers verzamelt hij alle bladen, bergt hij de schrijfmachine weer op en gooit de onaangeroerde, intussen ijskoude thee in de vuilnisbak. Iemand die de kamer achteraf zou binnenkomen zou nergens aan kunnen merken dat een man in deze ruimte het leven van een hele generatie aanstormende studenten beïnvloed had. Maar de oplettende gast zou misschien opmerken dat er iets geks is aan de schrijfmachine. Nauwelijks merkbaar, maar toch. Wie dichtbij genoeg komt kan zien dat bijna elke toets op de schrijfmachine glimt als nieuw, op een paar na. Vier toetsen zijn bijna helemaal verdwenen in het binnenste van de schrijfmachine(wie goed kijkt kan nog net zien dat het de P, V, T en E zijn) en één toets is volledig onherkenbaar, een zwart stompje op het einde van een bijna doorgebrande ijzeren staaf.
De arme 'd' had de confrontatie met Patje niet overleefd.