gevaarlijke beesten in den hof!

Aan één bericht had ik niet genoeg, want er is nóg nieuws! Ja, 't is allemaal een beetje ik-gericht momenteel, maar kom, misschien zijn al m'n lezers toch maar voyeurs en ik heb geen zin iets pseudo-intellectueel te schrijven. Parels voor de zwijnen nondedomme!

Goed, vergeet dat laatste maar, wees liever vertederd bij dit:

Onze nieuwste aanwinst, Hydra, van hetzelfde ras als ons Amber, maar nog nét ietsje jonger. Ons moeder had nochtans al zo vaak geroepen dat ze nooit meer een hond wou, omdat die beesten uw huis vuil maken en lawaai maken, komen ze ineens gisteren thuis met dit petotterke! Omdat het een verrassing was heb ik natuurlijk niet de naam kunnen helpen kiezen en ja, wat gebeurt er dan: dan krijg je zoiets als "Hydra". Een mooie naam, ik ben er tevreden mee, maar ze hadden zich wel wat vergist wat etymologie betreft. "Een zeeslang", zei ons mama. Sorry dat ik je uit je droompjes moet halen mammie, maar dat was Scylla. Hydra was een zevenkoppig monster dat te land leefde, koppen bijgroeide als je er afhieuw. en o ja, Hercules heeft het beest z'n strot dichtgebrand. Hoezee, een naam met geschiedenis! Maar de naam Scylla heeft ook z'n achtergrond hoor! Dat was oorspronkelijk een bloedmooie nimf, maar zoals gewoonlijk hebben de goden het voor het arme dutske verpest. Glaucus, een zeegod werd verliefd op d'r, ging te rade bij Circe,een tovenares, en vroeg haar om een liefdesdrankje. Circe was echter jaloers en vergiftigde Scylla, die veranderde in het beest dat ze nu is.(voor het volledige verhaal verwijs ik u graag door naar om 't even welke mythologiesite) En daaraan dacht ons mama dus wanneer ze dat snoetje zag!
Even ter verduidelijking:
Scylla Hydra
De echte Hydra

Nu goed, genoeg cute foto's gepost! Eigenlijk is het een rotbeest. ik heb net de hele voormiddag erop moeten passen. En geloof me, dan ben je blij als het ding eens rustig ligt te slapen. Ik moet leren verdorie, en maar rondtjoefelen en naar m'n broekspijpen happen en aan m'n teentjes knagen. Eén ding had m'n vader me op het hart gedrukt: als ze wakker wordt, laat ze buiten plassen. goed, mevrouw wordt dus wakker, ik ga ermee naar buiten, staat ze daar wat rond te zien en te niksen, gaat ze maar weer naar binnen. Ik denk "Vlotjes gegaan" en ga weer naar de boekjes. En wat krijgen we natuurlijk een tijdje later? Jazeker, de dweil hangt intussen buiten te drogen.
Een tijdje later had ze teveel energie en moest ze weer naar buiten. En je moet erbij blijven want ze kan wel eens van de trap donderen! Dus ik mee naar buiten, in 't begin vertederd toekijkend hoe ze door planten springt en mama's bloemen vernielt. Heel het huis rondgaat. Alles probeert op te eten. Maar niet terug naar binnen wilt waardoor ik ongelooflijk lang moet zitten niksen. Zich gedraagt als een hond met ADHD. Serieus, dat beest heeft echt ADHD. Knauwt ze op een stokje de ene seconde, zit ze de volgende uit te schuiven op de trap. Dan zit ze weer naar m'n broekspijpen te springen en huppakee, in de zak met mest aan 't grabbelen.
En ze herkent haar eigen naam nog niet, dus ze roepen om binnen te komen is een gedoe. Nee, dan slaapt mevrouw liever buiten, waar ze niet mag. Ons vake had de meest expressieve gekozen, zei ie. Ik kan het me al helemaal voorstellen: binnenkort twee van die kalven in onze gang. We gaan amper nog kunnen bewegen!:)

Puppy's zijn schattig en al, maar vermoeiend, amai...
En als extraatje en om te vergelijken en duidelijk te maken dat ze nog leeft: ons Amber

Accordeonconcert

Het is weer even geleden maar intussen is er heel wat gebeurd!
Ik heb m'n accordeonklasconcert gespeeld om te beginnen. En om eerlijk te zijn, het was een klucht. Ik had de keuze gekregen tussen twee stukjes: eentje dat ik al lang ken (Perhaps, perhaps van de serie "coupling", een aanrader trouwens!) en eentje waar ik wat moeite mee had. Nou ja zeg, alsof ik daar de miet ging uithangen en voor 't gemakkelijke gaan! Ik had ook goed genoeg door dat ze stilletjes liever had dat ik het moeilijke zou kunnen. Nu, ik had het echt wel goed geoefend en ik had niks zenuwen, niks! Ik zag m'n lerares wel met een zorgelijk gezicht kijken toen ik zei dat ik het moeilijke ging spelen, maar kom, ik was zelfzeker, 't ging lukken!
En dan komt het: niks zenuwen heb je, tot je daar zit en je partituren begint te schikken. En ook al zit er maar 10 man in de zaal, toch krijg je de indruk dat je beentjes knikken. Je kijkt even, nee hoor, ze staan lekker stil, maar al een geluk dat je niets moet zeggen, want je stem zou vast trillen! En o jee, voel ik daar m'n hoofd wiegen? Ik weet het niet, ik kan het niet zien! En ook al ziet niemand het, jij zit daar met je hele lichaam te shaken. Geen shaken van angst, begrijp me niet verkeerd! Het is dat andere, onverklaarbare niet-kunnen-stilhouden-van-ledematen-als-het-net-wel-moet, hetgeen je ook wel es krijgt als je met een leerkracht gewoon spreekt. Het zijn niet zozeer zenuwen, het is meer een soort van teveel-aandacht-aan-je-houding-geven.
Maar goed, het stuk zelf
weer. Op zich ging alles vlot, met hier en daar wat haperinkjes, maar kom, ik ging voor de sympathie, maar dan ineens gebeurde het. Ik moest een paar maten spelen die al eens eerder waren voorgekomen, maar het geniepige was dat hier het blad maagdelijk schoon was, terwijl bij de eerste keer dat deze voorkwamen ze omfloersd waren met allerhande mooie rooie tekeningen, waardoor ik altijd wist waar ik zat. Een soort kleurencode was het. Ik speelde dat stukje uit m'n hoofd, kijk op m'n pagina, zie nergens kleurtjes en hoppa!!! Totaal in de war, omdat ik geen idéé heb waar ik precies zit, ben ik gestopt voor een volle drie seconden in 't midden van een toch wel vrij emotioneel stukje. Ja, het was me wat, dat stuk(Matin d'hiver heet het trouwens)

Maar het ergste moet nog komen! Vlak na mij kwam het samenspel waarin ik ook meespeel. Megasimpele stukjes, echt waar, ik speel er meestal twee stemmen tegelijk in, maar jongens toch, was me dat een kakafonie!! We speelden een soort serietje van drie stukken achter elkaar, waarvan 't eerste wel OK klonk, buiten dat onze belangrijkste stem ineens wegviel en niet meer terugkwam. En dan dat tweede, oeioeioei toch. Ik was nog rustig m'n knopjes aan 't goed zetten, eventjes aan m'n schouder aan't krabben en WHAM, madam was al vertrokken. En ik was niet de enige die schrok want pas tegen 't einde van het stuk was iedereen mee. "Oef", dacht ik, "nu wat sneller zijn". Maar hoppa , voor ik het wist was ze weer weg!
Dan, ons laatste stukje, een kastaar van een nummer: Green Hornet Theme. Het ging best nog OK eigenlijk, zodat we toch een beetje deftig afsloten. Maar algemeen, ik zei het al, 't concert was vooral een klucht
En te denken dat ik straks examen heb van diezelfde liedjes...

Green Hornet Theme (uit Kill Bill trouwens!)

Something wicked this way comes...

Pfoo, de examens komen er weer aan!
Ik heb vandaag het examenrooster eindelijk eens bekeken en er m'n eigen examens uit gedistilleerd, en eigenlijk valt het nog wel mee. Veel ruimte tussen alle examens, alleen hebben ze ervoor gekozen me te laten beginnen met Wijsbegeerte (ik moet nog steeds meer dan de helft van de cursus afprinten) en analyse vlakbij thermodynamica en elektriciteit gezet. Maar goed, eigenlijk wordt het dus tijd dat ik eens begin te leren. Ik was het ook écht van plan te doen vandaag! Ik ben om 11.30 begonnen in Analyse II, het eerste hoofdstuk (Laplace-transformatie) en ik heb zelfs een schriftje waarin ik een samenvatting probeer te maken. Intussen zijn we dus vier uur verder en dit heb ik allemaal geleerd:
-een dikke 15 pagina's Analyse II
-het formularium analyse lijkt veel te veel op m'n samenvatting, al dat werk voor niks!
-Maple durft zelfs bij de meest simpele dingen tegenwerken
-het internet is grappig
-eitjes beginnen te knallen als je ze met teveel olie bakt
-Jamie Oliver voelt zich het meest thuis in Essex, zijn geboortestad
-mijn grote teen maakt mooie cirkeltjes als je ermee tekent
Goed, dat laatste heb ik niet écht zitten doen, maar u snapt vast wat ik bedoel.
Waarom is het toch zo moeilijk te studeren als er zo weinig druk achter staat?!
Je hebt van die mensen die al twee maand op voorhand aan je kop komen zeuren wat ze al allemaal gedaan hebben en wanneer ze dan vragen wat jij met je paasvakantie gedaan hebt, even meewarig met hun hoofd schudden als je zegt dat je genoten hebt. Hoe doen ze dat toch? Als de zon buiten schijnt en je kan met vrienden op stap, wie kan dan zich richten op een vak als "Statistiek en Waarschijnlijkheidsleer, een inleiding"?
Goed, ik had wel goede punten vorig semester, ik weet dat ik niet moet zeuren, maar het is niet dat ik er geen werk in moet steken. Ik mag toch ook al es stress hebben, zeker? Of is het oprecht zenuwachtig zijn voorbehouden voor zij die zichzelf dommer achten?

Goed, misschien moet ik me positiever instellen. Wooo Jeuj, nu weet ik eindelijk hoe ik een impulsresponsie kan gebruiken!! Mama, mama kom kijken, ik weet hoeveel warmte een Carnotmachine verbruikt! En wacht wacht, ik voel een particuliere oplossing opkomen! Goh, zou er nog meer zijn? Woooo Super, wat een geluk dat dit hoofdstuk nog niet gedaan is, ik voel me nog bijlange na niet klaar om te stoppen met jouw werk te bestuderen, Gaussje!

Het is tijd dat ik mijn Biocure Intellect weer ga halen...