nog steeds examens...

We zijn intussen enkele dagen verder en, zoals gewoonlijk, heb ik weer m'n mening mogen herzien over bepaalde vakken. Beste heer Heysse, u bent uit de gratie gevallen wegens het werkelijk abominabele niveau van hoofdstuk 5.
Aan de vriendelijke jongeman, die ons allen attent maakte op het bestaan van de uiterst smakelijke website kakken.nl onder het mom van samenvattingen filosofie, u weze ook gedankt: ik denk dat ik enkele van de tips, vermeld op de betreffende webstek, goed heb kunnen gebruiken. Vooral het deel over de relativiteit van de fecale materie en het verband 'rectaal georienteerd taalgebruik- exacte wetenschap' was erg verhelderend. Ik denk dan ook dat het schoolcollege vergenoegd zal zijn te zien welk een inzet u tentoon heeft gespreid bij het aldus helpen van uw medeleerlingen. Misschien krijg je wel een pluspuntje?

Al bij al was het examen Wijsbegeerte niet verrassend: 4 vragen waar we in totaal zo'n 1400 woorden over moesten spreiden ( "JAAA, je mag gerust een beetje meer of minder, meneertje vragensteller!" wist een attente leerling nog als tip te verkrijgen bij Timmie), het type vragen waar je zo'n beetje heel de cursus voor kunt kopiëren en nog steeds geen sluitend antwoord hebt gegeven. Maar ach ja, het blijft wel aangenaam, zo'n examen invullen. Twee zinnetjes op je kladblad schrijven, beseffen dat je daar je tijd niet aan wil verspillen en meteen alles op je examenkopij schrijven, in de hoop dat je eerste versie een goede is, eventjes door het raam kijken, zien dat er mensen op het dak staan, je afvragen wat die in godsnaam van plan zijn, een halfuurtje later beseffen dat er nog drie vragen waren en toch nog ruim op tijd klaar zijn. Zó hoort een examen te gaan!
Thermodynamica was echter een pak minder relaxen. De aloude techniek van het meteen in net schrijven had me weer es goed liggen: een hele pagina met twee vragen op heb ik mooi in het paars gearceerd met een verwijzing naar een mooiere versie op het kladblak erop gesuperponeerd. Merken dat je misschien toch je theorie ietsje beter uit je hoofd had geleerd in plaats van op eigen redeneringsvermogen te vertrouwen (en dat meteen ook maar even goed te overschatten, waardoor je je zwetend elke stap met moeite weer voor de geest probeert te halen) werkt ook niet altijd stimulerend.
Een attente leerling had ook dit keer weer een vraagje, maar de snoodaard liet ons niet meeluisteren, want hij kon wel eens iets 'verklappen'!
Oh god nee, wat zou dat sneu zijn, dan zou de verrassing er helemaal af zijn! Ik stond mezelf dan ook toe een licht onderdrukt kreetje te slaken toen ook ik Patje's verrassing tevoorschijn zag komen. Nou zeg, een rendement van 66,6%, jij gekkerd!


Nog 4 te gaan en dan kan ik weer gaan leven...

Een nieuwe held

Beste lezers, het is weer zover, ik ben weer moeten beginnen studeren en u weet wat dat betekent. Inderdaad, voorlopig hou ik het bij eindeloos klagen over slechte cursussen, onduidelijke slides en dikke turven. Oninteressant misschien, maar ik moet ergens m'n frustraties kwijt en daarbij, ik vermoed dat er hier of daar wel een burgerlijk ingenieurtje zich zal herkennen in mijn miserie.
Goed, ik ben dus weer begonnen aan mijn 35-daagse marathon van sociaal isolement, dit keer met twee geheimen: Biocure Intellect (met Ginseng, ginkgo biloba en Omega 3!) en Aquarius Rehydration (met 5 vitaminen, mineralen en kraantjeswater!). Ik zal ze nodig hebben ook, want zo'n beetje iedereen die ik ken is al veel vroeger dan ik begonnen en telkens ik met ze spreek lijken ze duizend keer zo voor te staan als ik.
En waarom gaat Driesje traag? Omdat ik wéér in die geweldig goed geschreven boek van Patje de onbegrijpelijke moet lezen! Even dacht ik dat het enkel die eerste paar hoofdstukken, maar nee, het zal een tijdelijke bevlieging geweest zijn: tegen hoofdstuk 6 vliegen de partieel afgeleiden weer in het rond.
Verder is er nog een cursus analyse die me ook al vrij snel koud liet, en een hele mooie slidereeks over electriciteit en magnetisme die eigenlijk enkel interessant is zolang ze niet van het bijgeleverde boek afwijkt. Iets wat jammer genoeg in de laatste hoofdstukken helemaal niet zo is. "Het boek was niet volledig genoeg". Leuk, kan ik mooi naar prentjes kijken zonder te weten wat ik eigenlijk zie. De slides van E&M zijn eigenlijk als een soort raad-je-plaatje in deze hoofdstukken: je krijgt een geinig uitziend tekeningetje met (als je geluk hebt!) een tip, vaak in de vorm van een wiskundige formule. Vervolgens bestaat de opdracht er dus in te turen naar het prentje tot je een plausibele verklaring ervoor bedenkt om die er dan zo snel mogelijk naast te pennen. Degene die het snelst overal wat heeft wint, echt hopies pret.

MAAR!!!
Ik ben niet speciaal op dit ontieglijk vroege uur wakker om te klagen! Ik heb namelijk een nieuwe held! Ik mag hem dan in het jaar vaak verwenst hebben, ik mag hem verweten hebben dat zijn lessen zoveel interessanter konden, ik mag hem zelfs Potteke Mayonnaise genoemd hebben en hij mag zelfs een van de lelijkste powerpoints ter wereld hebben ( een verdiende tweede plaats naast de kleurrijke ultra-fag gedrochtjes van Joosje Vandewalle),bij deze neem ik dit alles terug:

Tim Heysse, kom hier dat ik u aan mijn hart druk!

U bent namelijk de allereerste bij wie het een plezier is in z'n cursus te lezen. Het doet deugd zinnen te lezen zonder afkortingen of symbolen. Het doet deugd alinea's te lezen die niet om de haverklap onderbroken worden door differentiaalvergelijkingen. Het doet deugd hoofdstukken te lezen met een deftige lay-out; hoofdstukken waarin nota bene is nagedacht over de volgorde van het aanbrengen van ideeën. En het doet vooral deugd eindelijk eens een cursus te lezen die eindelijk een beetje volgens de regels geschreven is. Ziet u, meneer Wollants, een hoofdzaak voor elke alinea, het kán! Verwijswoorden, ze bestaan dan toch nog!
Tim Heysse, uw powerpoints mogen nog zo lelijk zijn, moest iedereen zo'n goede cursussen schrijven als u, het studeren zou veel aangenamer zijn.


Dit gezegd zijnde, ik ga nog wat prentjes kleuren in m'n slides van Electriciteit...

Dima Bilan doorprikt!

Eurosong was gisteren op tv en ook al zijn er velen tegen, het was weer een geweldige show. Naast de stereotiepe draken van nummers, de vaker niet dan wel geslaagde tongue-in-cheek nummertjes(een onverstaanbaar zingende kalkoen met slechte muziek op is niet grappig, sorry Ierland!) en hier en daar nog wat geks, waren er dit keer toch ook weer een paar leukere liedjes bij.
De Franse inzending, Divine van Sébastien Tellier, was hier zeker een van. Een song die pretentieloos, maar dan ook weer heel mooi is met een geslaagde act. Jammer genoeg dachten de Oostblokkertjes hier anders af en hoppa, de Fransozen werden met een 19e plaats naar huis geflikkerd. En dat terwijl dit lied een favoriet lijkt van de Vlaamse radiostations, wat moeten die arme mannen van Ishtar wel niet gedacht hebben? Velen
stonden meer achter Frankrijk dan achter hun eigen landje. Getuige hiervan mijn hoonlachende medeleiding van de scouts wanneer ik zeg dat ik Ishtar best wel ermee door kunnen vind.

Maar goed, ik kan hier beginnen uitwijden over elk liedje dat ik best OK vond, maar omdat dat me teveel tijd zou kosten en ik morgen met Maple moet leren werken, ga ik het houden bij dat ene liedje dat blijkbaar toch het hardst bleef hangen, de winnaar.
Dima Bilan brengt ons "Believe", een pakketje van song, ADHD-violist en kunstschaatser. Kan niet missen.

Na enige luisterbeurten denk ik dit lied door te hebben. Wat eerst een onschuldig vermaaknummertje leek over de kracht van het geloof is heel wat anders gebleken! Dit nummer, beste lezers, is niets minder dan een ode aan de geneugten van het gangbang-gebruik! Pas op, ik heb daar niets tegen, maar ze moeten het me zo niet onder de neus wrijven.
Laat ik u even minuut voor minuut tonen wat ik bedoel:


Het lied begint stil, al wat we zien is een silhouet tegen een witte ondergrond. Voorlopig nog geen vuiltje aan de lucht dus. Maar even later zien we hoe het silhouet wil beginnen zingen en iets naar de mond brengt. Voor de leek een microfoon, voor het geoefende oog van een estheticus een fallussymbool. Al in het prille begin van dit lied zien we die innerlijke strijd tussen onschuld en vertier die zich in de protagonist, Bilan, afspeelt.
Nu ontspint zich een spel van afstoten en aantrekken tussen de zanger en zijn 'microfoon'. Een wisselwerking ontstaat. We zien twijfel, toehappen en dan toch weer terugtrekken, tot opeens Dima zich op de rug draait, zich als het ware overgeeft aan wat hij wist dat ging komen, waarop zijn antagonist op het podium verschijnt: een zwierige violist. Na een periode van twijfel zien we Dima zich geven, schénken aan de man achter hem. Beiden blijven, dierlijk als het ware, op de knieën zitten en beginnen, door elkaar geïnspireerd, aangewakkerd, zich meer en meer te geven voor hun song. Natuurlijk weten wij, esthetici, wel beter dan dat en zien we hier duidelijk genoeg die 'song' overdrachtelijk geïnterpreteerd moet worden. De talloze verwijzingen naar sodomie en misbruik liggen er dan ook dubbel en dik op. De viool, een eeuwenoud symbool van ruige sex, is hier nog het minste voorbeeld van.
Let u er hier ook vooral op hoe Dima volledig in het wit gekleed is, de onschuld zelve, terwijl de violist wordt getypeerd door een zwart hemd onder wit kostuum: een vermomming! Het wordt steeds duidelijker dat de violist niets meer of minder voorstelt dan een wolf in schapenvacht: hij probeert met zijn enthousiaste gespeel onze witte held mee te lokken in zijn web van schandelijkheden.
Lang lijkt Dima, ons prototype van de vermoorde onschuld, hieraan te weerstaan, maar na een kleine 2 minuten zien we hem toch toegeven, naar de violist toestappen, die met een voldane glimlach zijn kompaan ten tonele roept. Voor onze ogen begint een blonde kunstschaatser Dima openlijk te verleiden, aangevuurd door het duivelse gespeel van de violist, die steeds meer in een trance lijkt te komen. Zien we hier een verwijzing naar het gebruik van verdoven middelen? Schrikt u niet, u bent niet de enige die hierdoor geschokt is.
Wie goed kijkt, kan op die moment ook op de achtergrond een tweetal vrouwelijke silhouetten ontwaren. Bijna onzichtbaar op de achtergrond staan zij, zingen zij., een zeer krachtig symbool. Ze proberen Dima te weerhouden, maar hij heeft allang geen oog meer voor hen.
Deze schaamteloze metafoor voor manipulatie van een onschuldig zieltje gaat nog even door tot we rond 2:32 bij een hoogtepunt aankomen. De duivelse violist en zijn verachtelijke danser hebben hun doel bereikt. Dima geeft zich duidelijk gewonnen en grijpt naar de schouder van zijn tegenspeler, de schaatser. Deze draait zich meteen triomfantelijk om, doet een huiveirngwekkend vreugdedansje en alles lijkt in een stroomversnelling te komen.
Een vrouwelijk kreetje, een hypnotiserende pirouette zijn we verder en alles wordt nu duidelijk, een beetje expliciet zelfs. Dima scheurt zich de kleuren van het lijf en ontsteekt in kopstem. Wie brengt nu niet deze hoge stem in verband met het verlies van mannelijkheid, het keihard worden ontnomen van alle trots? Alle spelers vallen nu op de knieën neer en als in een laatste kreet om hulp werpt Dima zijn hand nog uit. Maar het is al te laat, hij zit al te diep in het net van de twee maniakken en daarom verbaast het ook niet dat de uitgestoken hand uiteindelijk verandert in een uitnodiging om mee te doen. Dima Bilan heeft zich overgegeven aan de duivelse genoegten van het dubbelspel.


Geschokt?
Het zal u intussen vast niet meer verbazen wanneer ik u vertel dat ik uit vertrouwelijke bron vernomen heb dat dit lied geproducet werd door een anonieme gemeenschap die het fenomeen van de "spontane ganbang" wil promoten, geheten "De toffe peren"(maar dan in het Russisch natuurlijk) en dat ook zij hebben gelobby'd om dit lied uiteindelijk tot winnaar te kunnen kronen. "Believe" is niets minder dan een hersenspoeling!
Subliminal messaging heet deze techniek: het brainwashen van een publiek door subtiele hints te geven, die in het onderbewuste hun invloed dan uitoefenen. Een vuile technik, als je het mij vraagt.
bij deze, wees gewaarschuwd. Nu er één is binnengeraakt zullen er meer volgen. Eurosong zal nooit meer hetzelfde zijn...