Een nieuwe held

Beste lezers, het is weer zover, ik ben weer moeten beginnen studeren en u weet wat dat betekent. Inderdaad, voorlopig hou ik het bij eindeloos klagen over slechte cursussen, onduidelijke slides en dikke turven. Oninteressant misschien, maar ik moet ergens m'n frustraties kwijt en daarbij, ik vermoed dat er hier of daar wel een burgerlijk ingenieurtje zich zal herkennen in mijn miserie.
Goed, ik ben dus weer begonnen aan mijn 35-daagse marathon van sociaal isolement, dit keer met twee geheimen: Biocure Intellect (met Ginseng, ginkgo biloba en Omega 3!) en Aquarius Rehydration (met 5 vitaminen, mineralen en kraantjeswater!). Ik zal ze nodig hebben ook, want zo'n beetje iedereen die ik ken is al veel vroeger dan ik begonnen en telkens ik met ze spreek lijken ze duizend keer zo voor te staan als ik.
En waarom gaat Driesje traag? Omdat ik wéér in die geweldig goed geschreven boek van Patje de onbegrijpelijke moet lezen! Even dacht ik dat het enkel die eerste paar hoofdstukken, maar nee, het zal een tijdelijke bevlieging geweest zijn: tegen hoofdstuk 6 vliegen de partieel afgeleiden weer in het rond.
Verder is er nog een cursus analyse die me ook al vrij snel koud liet, en een hele mooie slidereeks over electriciteit en magnetisme die eigenlijk enkel interessant is zolang ze niet van het bijgeleverde boek afwijkt. Iets wat jammer genoeg in de laatste hoofdstukken helemaal niet zo is. "Het boek was niet volledig genoeg". Leuk, kan ik mooi naar prentjes kijken zonder te weten wat ik eigenlijk zie. De slides van E&M zijn eigenlijk als een soort raad-je-plaatje in deze hoofdstukken: je krijgt een geinig uitziend tekeningetje met (als je geluk hebt!) een tip, vaak in de vorm van een wiskundige formule. Vervolgens bestaat de opdracht er dus in te turen naar het prentje tot je een plausibele verklaring ervoor bedenkt om die er dan zo snel mogelijk naast te pennen. Degene die het snelst overal wat heeft wint, echt hopies pret.

MAAR!!!
Ik ben niet speciaal op dit ontieglijk vroege uur wakker om te klagen! Ik heb namelijk een nieuwe held! Ik mag hem dan in het jaar vaak verwenst hebben, ik mag hem verweten hebben dat zijn lessen zoveel interessanter konden, ik mag hem zelfs Potteke Mayonnaise genoemd hebben en hij mag zelfs een van de lelijkste powerpoints ter wereld hebben ( een verdiende tweede plaats naast de kleurrijke ultra-fag gedrochtjes van Joosje Vandewalle),bij deze neem ik dit alles terug:

Tim Heysse, kom hier dat ik u aan mijn hart druk!

U bent namelijk de allereerste bij wie het een plezier is in z'n cursus te lezen. Het doet deugd zinnen te lezen zonder afkortingen of symbolen. Het doet deugd alinea's te lezen die niet om de haverklap onderbroken worden door differentiaalvergelijkingen. Het doet deugd hoofdstukken te lezen met een deftige lay-out; hoofdstukken waarin nota bene is nagedacht over de volgorde van het aanbrengen van ideeën. En het doet vooral deugd eindelijk eens een cursus te lezen die eindelijk een beetje volgens de regels geschreven is. Ziet u, meneer Wollants, een hoofdzaak voor elke alinea, het kán! Verwijswoorden, ze bestaan dan toch nog!
Tim Heysse, uw powerpoints mogen nog zo lelijk zijn, moest iedereen zo'n goede cursussen schrijven als u, het studeren zou veel aangenamer zijn.


Dit gezegd zijnde, ik ga nog wat prentjes kleuren in m'n slides van Electriciteit...

Dima Bilan doorprikt!

Eurosong was gisteren op tv en ook al zijn er velen tegen, het was weer een geweldige show. Naast de stereotiepe draken van nummers, de vaker niet dan wel geslaagde tongue-in-cheek nummertjes(een onverstaanbaar zingende kalkoen met slechte muziek op is niet grappig, sorry Ierland!) en hier en daar nog wat geks, waren er dit keer toch ook weer een paar leukere liedjes bij.
De Franse inzending, Divine van Sébastien Tellier, was hier zeker een van. Een song die pretentieloos, maar dan ook weer heel mooi is met een geslaagde act. Jammer genoeg dachten de Oostblokkertjes hier anders af en hoppa, de Fransozen werden met een 19e plaats naar huis geflikkerd. En dat terwijl dit lied een favoriet lijkt van de Vlaamse radiostations, wat moeten die arme mannen van Ishtar wel niet gedacht hebben? Velen
stonden meer achter Frankrijk dan achter hun eigen landje. Getuige hiervan mijn hoonlachende medeleiding van de scouts wanneer ik zeg dat ik Ishtar best wel ermee door kunnen vind.

Maar goed, ik kan hier beginnen uitwijden over elk liedje dat ik best OK vond, maar omdat dat me teveel tijd zou kosten en ik morgen met Maple moet leren werken, ga ik het houden bij dat ene liedje dat blijkbaar toch het hardst bleef hangen, de winnaar.
Dima Bilan brengt ons "Believe", een pakketje van song, ADHD-violist en kunstschaatser. Kan niet missen.

Na enige luisterbeurten denk ik dit lied door te hebben. Wat eerst een onschuldig vermaaknummertje leek over de kracht van het geloof is heel wat anders gebleken! Dit nummer, beste lezers, is niets minder dan een ode aan de geneugten van het gangbang-gebruik! Pas op, ik heb daar niets tegen, maar ze moeten het me zo niet onder de neus wrijven.
Laat ik u even minuut voor minuut tonen wat ik bedoel:


Het lied begint stil, al wat we zien is een silhouet tegen een witte ondergrond. Voorlopig nog geen vuiltje aan de lucht dus. Maar even later zien we hoe het silhouet wil beginnen zingen en iets naar de mond brengt. Voor de leek een microfoon, voor het geoefende oog van een estheticus een fallussymbool. Al in het prille begin van dit lied zien we die innerlijke strijd tussen onschuld en vertier die zich in de protagonist, Bilan, afspeelt.
Nu ontspint zich een spel van afstoten en aantrekken tussen de zanger en zijn 'microfoon'. Een wisselwerking ontstaat. We zien twijfel, toehappen en dan toch weer terugtrekken, tot opeens Dima zich op de rug draait, zich als het ware overgeeft aan wat hij wist dat ging komen, waarop zijn antagonist op het podium verschijnt: een zwierige violist. Na een periode van twijfel zien we Dima zich geven, schénken aan de man achter hem. Beiden blijven, dierlijk als het ware, op de knieën zitten en beginnen, door elkaar geïnspireerd, aangewakkerd, zich meer en meer te geven voor hun song. Natuurlijk weten wij, esthetici, wel beter dan dat en zien we hier duidelijk genoeg die 'song' overdrachtelijk geïnterpreteerd moet worden. De talloze verwijzingen naar sodomie en misbruik liggen er dan ook dubbel en dik op. De viool, een eeuwenoud symbool van ruige sex, is hier nog het minste voorbeeld van.
Let u er hier ook vooral op hoe Dima volledig in het wit gekleed is, de onschuld zelve, terwijl de violist wordt getypeerd door een zwart hemd onder wit kostuum: een vermomming! Het wordt steeds duidelijker dat de violist niets meer of minder voorstelt dan een wolf in schapenvacht: hij probeert met zijn enthousiaste gespeel onze witte held mee te lokken in zijn web van schandelijkheden.
Lang lijkt Dima, ons prototype van de vermoorde onschuld, hieraan te weerstaan, maar na een kleine 2 minuten zien we hem toch toegeven, naar de violist toestappen, die met een voldane glimlach zijn kompaan ten tonele roept. Voor onze ogen begint een blonde kunstschaatser Dima openlijk te verleiden, aangevuurd door het duivelse gespeel van de violist, die steeds meer in een trance lijkt te komen. Zien we hier een verwijzing naar het gebruik van verdoven middelen? Schrikt u niet, u bent niet de enige die hierdoor geschokt is.
Wie goed kijkt, kan op die moment ook op de achtergrond een tweetal vrouwelijke silhouetten ontwaren. Bijna onzichtbaar op de achtergrond staan zij, zingen zij., een zeer krachtig symbool. Ze proberen Dima te weerhouden, maar hij heeft allang geen oog meer voor hen.
Deze schaamteloze metafoor voor manipulatie van een onschuldig zieltje gaat nog even door tot we rond 2:32 bij een hoogtepunt aankomen. De duivelse violist en zijn verachtelijke danser hebben hun doel bereikt. Dima geeft zich duidelijk gewonnen en grijpt naar de schouder van zijn tegenspeler, de schaatser. Deze draait zich meteen triomfantelijk om, doet een huiveirngwekkend vreugdedansje en alles lijkt in een stroomversnelling te komen.
Een vrouwelijk kreetje, een hypnotiserende pirouette zijn we verder en alles wordt nu duidelijk, een beetje expliciet zelfs. Dima scheurt zich de kleuren van het lijf en ontsteekt in kopstem. Wie brengt nu niet deze hoge stem in verband met het verlies van mannelijkheid, het keihard worden ontnomen van alle trots? Alle spelers vallen nu op de knieën neer en als in een laatste kreet om hulp werpt Dima zijn hand nog uit. Maar het is al te laat, hij zit al te diep in het net van de twee maniakken en daarom verbaast het ook niet dat de uitgestoken hand uiteindelijk verandert in een uitnodiging om mee te doen. Dima Bilan heeft zich overgegeven aan de duivelse genoegten van het dubbelspel.


Geschokt?
Het zal u intussen vast niet meer verbazen wanneer ik u vertel dat ik uit vertrouwelijke bron vernomen heb dat dit lied geproducet werd door een anonieme gemeenschap die het fenomeen van de "spontane ganbang" wil promoten, geheten "De toffe peren"(maar dan in het Russisch natuurlijk) en dat ook zij hebben gelobby'd om dit lied uiteindelijk tot winnaar te kunnen kronen. "Believe" is niets minder dan een hersenspoeling!
Subliminal messaging heet deze techniek: het brainwashen van een publiek door subtiele hints te geven, die in het onderbewuste hun invloed dan uitoefenen. Een vuile technik, als je het mij vraagt.
bij deze, wees gewaarschuwd. Nu er één is binnengeraakt zullen er meer volgen. Eurosong zal nooit meer hetzelfde zijn...

gevaarlijke beesten in den hof!

Aan één bericht had ik niet genoeg, want er is nóg nieuws! Ja, 't is allemaal een beetje ik-gericht momenteel, maar kom, misschien zijn al m'n lezers toch maar voyeurs en ik heb geen zin iets pseudo-intellectueel te schrijven. Parels voor de zwijnen nondedomme!

Goed, vergeet dat laatste maar, wees liever vertederd bij dit:

Onze nieuwste aanwinst, Hydra, van hetzelfde ras als ons Amber, maar nog nét ietsje jonger. Ons moeder had nochtans al zo vaak geroepen dat ze nooit meer een hond wou, omdat die beesten uw huis vuil maken en lawaai maken, komen ze ineens gisteren thuis met dit petotterke! Omdat het een verrassing was heb ik natuurlijk niet de naam kunnen helpen kiezen en ja, wat gebeurt er dan: dan krijg je zoiets als "Hydra". Een mooie naam, ik ben er tevreden mee, maar ze hadden zich wel wat vergist wat etymologie betreft. "Een zeeslang", zei ons mama. Sorry dat ik je uit je droompjes moet halen mammie, maar dat was Scylla. Hydra was een zevenkoppig monster dat te land leefde, koppen bijgroeide als je er afhieuw. en o ja, Hercules heeft het beest z'n strot dichtgebrand. Hoezee, een naam met geschiedenis! Maar de naam Scylla heeft ook z'n achtergrond hoor! Dat was oorspronkelijk een bloedmooie nimf, maar zoals gewoonlijk hebben de goden het voor het arme dutske verpest. Glaucus, een zeegod werd verliefd op d'r, ging te rade bij Circe,een tovenares, en vroeg haar om een liefdesdrankje. Circe was echter jaloers en vergiftigde Scylla, die veranderde in het beest dat ze nu is.(voor het volledige verhaal verwijs ik u graag door naar om 't even welke mythologiesite) En daaraan dacht ons mama dus wanneer ze dat snoetje zag!
Even ter verduidelijking:
Scylla Hydra
De echte Hydra

Nu goed, genoeg cute foto's gepost! Eigenlijk is het een rotbeest. ik heb net de hele voormiddag erop moeten passen. En geloof me, dan ben je blij als het ding eens rustig ligt te slapen. Ik moet leren verdorie, en maar rondtjoefelen en naar m'n broekspijpen happen en aan m'n teentjes knagen. Eén ding had m'n vader me op het hart gedrukt: als ze wakker wordt, laat ze buiten plassen. goed, mevrouw wordt dus wakker, ik ga ermee naar buiten, staat ze daar wat rond te zien en te niksen, gaat ze maar weer naar binnen. Ik denk "Vlotjes gegaan" en ga weer naar de boekjes. En wat krijgen we natuurlijk een tijdje later? Jazeker, de dweil hangt intussen buiten te drogen.
Een tijdje later had ze teveel energie en moest ze weer naar buiten. En je moet erbij blijven want ze kan wel eens van de trap donderen! Dus ik mee naar buiten, in 't begin vertederd toekijkend hoe ze door planten springt en mama's bloemen vernielt. Heel het huis rondgaat. Alles probeert op te eten. Maar niet terug naar binnen wilt waardoor ik ongelooflijk lang moet zitten niksen. Zich gedraagt als een hond met ADHD. Serieus, dat beest heeft echt ADHD. Knauwt ze op een stokje de ene seconde, zit ze de volgende uit te schuiven op de trap. Dan zit ze weer naar m'n broekspijpen te springen en huppakee, in de zak met mest aan 't grabbelen.
En ze herkent haar eigen naam nog niet, dus ze roepen om binnen te komen is een gedoe. Nee, dan slaapt mevrouw liever buiten, waar ze niet mag. Ons vake had de meest expressieve gekozen, zei ie. Ik kan het me al helemaal voorstellen: binnenkort twee van die kalven in onze gang. We gaan amper nog kunnen bewegen!:)

Puppy's zijn schattig en al, maar vermoeiend, amai...
En als extraatje en om te vergelijken en duidelijk te maken dat ze nog leeft: ons Amber