tag:blogger.com,1999:blog-13321007070024470092011-11-19T01:01:48.455+01:00Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.comBlogger841100tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-80245152077150004012010-05-30T14:56:00.006+02:002010-05-30T15:41:47.246+02:00<div>"Oef!", kreunde assistent X en hij typte een punt achter z'n laatste paragraaf. Drie dagen had hij nodig gehad voor het laatste hoofdstuk van zijn cursus, maar eindelijk was die dan toch af geraakt. 35 megabytes pure leerstofpret! Met een tevreden glimlach borg de vermoeide man zijn laptop op, klaar om de volgende dag zijn spiksplinternieuwe cursus voor te leggen aan zijn prof. Het leven is mooi als het pc-scherm afstaat.</div><div><br /></div><div>Het moment van voorleggen was eindelijk aangebroken en assistent X schuifelde wat zenuwachtig over zijn stoel. Professor Eric was nog een laatste keer alles aan het nalezen, het enige geluid dat te horen was, was het irritante getik van het lepeltje waarmee de professor nonstop in zijn koffie roerde.</div><div>"Een aardige cursus heb je daar geschreven, assistent X", bromde professor Eric onder zijn snor door. "Niet te dun, mooie kleine letters, mooi gebruik van LateX ook."</div><div>Assistent X knikte blij.</div><div>"Toch heb ik nog een paar opmerkingen..."</div><div><br /></div><div>Professor Eric bladerde een stukje door de cursus.</div><div>"Zie je, bijvoorbeeld hier, op pagina 9, je begint een nieuwe paragraaf. Het valt me op hoe je paragrafen in dit hoofdstuk telkens beginnen met een nummer. Een prima idee op zich, maar is het niet wat flauw om gewoon de volgorde af te lopen? Ik bedoel, je begint met "1", wat best wel een OK getal is, daarna ga je verder met "2", ook een leuk getal, maar daarna ga je gewoon verder met 3,4 enzovoort. Getuigt dat niet van wat weinig creativiteit? Je kan bijvoorbeeld ook gewoon opnieuw "1" zetten, of waarom niet meteen "5"? Je zal zien dat dat de hele cursus wat leuker maakt. </div><div>In diezelfde regio ook: Waarom ga je maar drie niveaus diep in die nummering? Als je dan toch beslist te nummeren, kan je net zo goed er wat verder in gaan. Je kan nog letters gaan gebruiken, romeinse cijfers, er zijn zoveel mogelijkheden!</div><div>Zeg nu zelf: een titel als "3.1.a.5.b.VI.1 Inleiding" spreekt toch tot de verbeelding?</div><div>Of iets anders leuks: gebruik geen nummering en zet al je titels in eenzelfde lettertype! Dan heeft de student zelf alle vrijheid tot kiezen wat de vorm van de cursus is!</div><div>Ik denk hier maar luidop natuurlijk, je ziet zelf welke ideeën je handig lijken."</div><div>Assistent X knikte en sloeg zichzelf denkbeeldig voor het hoofd. Waarom had hij daar zelf niet aan gedacht?</div><div><br /></div><div>"En er was nog iets dat me een beetje stoorde. Bijvoorbeeld hier, op pagina 58. Het is al 10 pagina's geleden dat je nog een schrijffout maakte! Om nog maar te zwijgen over al die lidwoorden die je gebruikt. Die zijn toch voor niets nodig, beste man? Een zin zonder lidwoord of met een schrijffout in, dat houdt je lezer attent! In onze faculteit raden we ongeveer 10 schrijffouten per hoofdstuk aan, al verschilt dat natuurlijk van vak tot vak. Een vak als religie leent zich duidelijk meer tot dit soort verfraaiingen dan, pakweg, Mechanica. En wat betreft grammaticale fouten raad ik u toch ook aan hier iets meer aandacht aan te besteden. Een correct vervoegd werkwoord is nefast voor de leesvreugde, denk daaraan.</div><div>Dan nog iets: waarom gebruikt u toch zo weinig Engels? Engels maakt uw cursus veel interessanter. Probeert u per hoofdstuk toch minstens één Engels of Duits citaat te incorporeren, zonder vertaling natuurlijk. In datzelfde opzicht kan u ook voor Latijn opteren, wat zeg ik, het geniet zelfs de voorkeur!</div><div>En tenslotte, als laatste, en dit stoorde me toch het meeste: uw bewijzen, assistent X...</div><div>Het is goed dat u uw best doet, maar alsjeblieft, nergens "stel nu" of "het valt eenvoudig aan te tonen dat" vermelden?! Een goed bewijs, daar is nog werk aan! Hoe wilt u anders dat de studenten hun blokperiode vullen? Schrapt u de helft van die bewijzen maar en zet er iets bij in de trant van "Probeer nu zelf, als oefening,...". En van de anderen vervangt u één derde door verwijzingen naar referenties. Zo komt de student nog eens in de bibliotheek.</div><div>En o ja, u wilt drukken in de Acco? Komop zeg, neem op z'n minst een drukker die wat verder weg is!</div><div><br /></div><div>Ziezo, ik denk dat ik u hiermee verder kunt? Komt u maar terug als uw cursus wat meer beantwoordt aan de eisen van de moderne student. En brengt u, voor u vertrekt, ineens een kop koffie, deze is wat koud."</div><div><br /></div><div><i>En zo, beste lezer, geschiedt het volgens mij in de bureaus van profs. Toch als ik kijk naar mijn cursussen.</i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-8024515207715000401?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/06535311094715171830noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-81719470677102044752009-11-28T19:13:00.007+01:002009-11-29T12:59:06.831+01:00Tijd om nog eens na te denken...<div><br /></div><div>België zou een erg ongelukkig land zijn, wordt me verteld. Niet materieel dan, maar de Belgen zouden emotioneel tot de ongelukkigsten behoren. En waarom zijn we ongelukkig? Een antwoord dat je vaak hoort is: "Wat heeft het allemaal voor zin?" En daar heb je het: wat is de zin van ons bestaan? Wat is de zin van onze acties? We zijn wanhopig op zoek naar de zin van het alles, naar antwoorden. De cursus religie,zingeving en levensbeschouwing die ik dit jaar (verplicht) volg heeft het ook over deze zoektocht naar zingeving. Begin dit jaar was ik sceptisch over dit vak, maar ik moet zeggen dat prof. De Tavernier mijn interesse heeft weten op te wekken. Hij heeft het erover hoe religie die vraag naar zingeving invult en inderdaad, het christendom geeft op een heleboel belangrijke vragen antwoord. En of ze nu juist zijn of niet, het biedt toch maar mooi een soort basis van waarop je je beslissingen kon bouwen. De hedendaagse malaise kan je dan bijna rechtstreeks linken aan het verlies aan geloof in de Belgische gemeenschap. We zijn als het ware verloren schaapjes die geen idee hebben waarnaartoe</div><div>Soit, mijn doel is niet prof. De Taverniers visie hier neer te pennen, daarvoor kan je net zo goed naar de Acco. Ik wil alleen even nadenken over de vraag wat de zin van het alles is.</div><div>Wel, ik denk uiteindelijk hetzelfde als de meesten denken in deze dagen van wetenschappelijkheid: er is er geen. Geen ene, nada, nops, we zijn hier voor niks en hadden er net zo goed niet kunnen zijn. En tóch zijn we er en, wat nog sterker is, zijn we zó hard op zoek naar de zin van alles. </div><div>Ben ik nu verward omdat ik zeg dat we tegelijk beweren dat er geen zin is en toch op zoek zijn naar een zin? Misschien wel, maar volg even mee: ik vermeldde al hoe je vaak dingen hoort als: "Het heeft toch geen zin" of "Wat voor zin heeft het ook allemaal?". Het is misschien wat bij de haren gesleurd, zo'n zinnen zijn er nu eenmaal uit voor je het weet, maar: als het allemaal toch geen zin heeft, waarom maken we ons er dan zo druk in? Waarom ons ongelukkig voelen omdat iets 'geen zin' heeft? Uitspraken zoals de bovenstaande houden duidelijk een verlangen naar een hogere zin in, een doel. We zouden niets liever hebben dan dat, wat we doen, een duidelijke zin heeft. En dat is juist de tegenstrijdigheid die ik wil aantonen: we zijn zo overtuigd dat er geen zin van het leven is en toch zijn we tegelijkertijd zo hard op zoek naar diezelfde zin, hoewel we voordoen hem al te weten.</div><div>In mijn kortzichtige visie zijn er twee oplossingen voor deze tegenstrijdigheid, die allebei op hetzelfde neerkomen: kiezen. Je kan ervoor kiezen te geloven in een hogere zin: het antwoord van de religie. Of je kan ervoor kiezen te geloven in géén zin. Maar je door dat feit moedeloos voelen is niet slim. Je hebt mensen die zich door de zinloosheid van het bestaan laten neerdrukken, iets wat volgens mij grotendeels door die tegenstelling komt waar ik het al over had. Vergeef me de belediging, maar je rouwig voelen om dit feit is zwak, het is het teken dat je niet sterk genoeg bent om je eigen zin te kiezen/zoeken. Het verlies van een geloof in een hogere zin gaat gepaard met het verlies van een leider, een vader die je vertelt wat mag en niet. Maar in plaats van depressief te worden van zulke gedachten, probeer het eens op deze manier te bekijken:</div><div><br /></div><div><i>Als niets in het leven zin heeft, houdt dat ook in dat niets in het leven géén zin heeft.</i></div><div><br /></div><div>of misschien wat duidelijker:</div><div><br /></div><div><i>Als niets in het leven zin heeft, is niets fout en is de enige die je zegt wat slecht is jijzelf.</i></div><div><br /></div><div>Ik heb het hier dan natuurlijk niet over de kwestie of je iemand mag vermoorden of niet, dat is een heel andere richting uit. Het gaat me hier eerder om hoe je je voelt over dingen die je meemaakt. Wat ik probeer te zeggen is dat je juist moed kan vinden in de zinloosheid van alles. Waarom je slecht voelen als iets niet gaat zoals je plande? Het is niet dat het ook maar iets uitmaakt. Uiteindelijk ben enkel jij het die jezelf vertelt dat je je slecht moet voelen. </div><div><br /></div><div>En dat is uiteindelijk hoe ik het zie. Momenteel toch, voor hetzelfde geld ben ik volgende week een boeddhist. Maar voorlopig geloof ik dus in het niks en hoe verder ik erover nadenk hoe meer dat op een religie begint te lijken. Want uiteindelijk blijven er veel vragen opgelost. Vragen die ook nog opgelost moeten worden. Op het einde van mijn betoog ben ik vrij dicht bij een puur individualistische visie gekomen. En individualisme is gevaarlijk, daar kan je niet omheen. Wie enkel in zichzelf gelooft lijkt maar een paar stappen verwijderd te zijn van sociopathie en anarchie. Is dat uiteindelijk zo? Kan deze visie overleven in een burgerlijke maatschappij? Leidt hij tot asociaal gedrag? En dat is nog maar het begin van de vragen. Maar daar denk ik een andere keer wel over na.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-8171947067710204475?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-14758308166467570852009-10-05T12:19:00.009+02:002009-10-09T01:16:47.899+02:00Vanmorgen vond ik een teek op m'n buik.<div>Zo'n hele lieve, kleine</div><div>Vers uit het bos.<br /><div>Ik heb hem laten zitten.</div><div>Lekker knus onder m'n navel</div><div>en ik noem hem Wilfried Drogenbosch</div><div><br /></div><div>Wilfried en ik zijn de beste maatjes.</div><div>Wilfried laat me nooit</div><div>nooit in de steek.</div><div>Alles doen we samen</div><div>tot eten toe</div><div>Ik en m'n lieve, kleine teek.</div><div><br /></div><div>Wanneer ik me nu alleen voel</div><div>of als ik gepest word</div><div>Dan denk ik gewoon aan Wilfried</div><div>En dan voel ik me geborgen</div><div>Als in mama's armen</div><div>Ik en m'n lieve kleine parasiet</div><div><br /></div><div>Wilfried is mijn baby</div><div>Mijn eigen levende Tamagotchi</div><div>'t is echt het meest prachtige</div><div>Zo'n teek zien groeien op je eigen buik,</div><div>Een heerlijke mens-insect relatie</div><div>Ik en m'n lieve kleine spinachtige</div><div><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-1475830816646757085?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-18410927144162708922009-10-01T20:01:00.003+02:002009-10-01T20:04:53.694+02:00Intussen is er antwoord gekomen van VTK communicatie!<div><br /></div><div><i>Beste Dries,<br /><br />Hierop hebben we geanticipeerd door een kleurenprinter aan te schaffen die het formaat van onze Ir.Reëel aankan. U kan zelf uw gewenste deernes selecteren uit het ruime aanbod op </i><a href="http://www.skins.be/" target="_blank"><i>http://www.skins.be/</i></a><i> en deze tegen een kleine kost van 5 eurocent zelf afprinten.<br /><br />U ziet, de kalender blijft beschikbaar voor alle leden en u kan nu zelfs uw persoonlijke voorkeur rond dit item ophangen. De extra duimspijkers krijgt u er gratis bij.<br /><br />Groeten,<br /><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal;"><i><br /></i></span></i></div><div>Heel sympathiek van Michiel (zo heette de afzender, een man nota bene!), maar dus wel een afwijzing! En ik snap niet helemaal wat de kleurenprinter met de kwestie van doen heeft...</div><div>Ik vraag me ook af of ik echt duimspijkers zou krijgen, ik kan ze anders wel goed gebruiken!</div><div>Maar uiteindelijk hebben we geen oplossing gekregen: zelf gaan printen, dat doet een heer niet!</div><div>Er zou iemand kunnen kijken! Het zou op Facebook terecht komen! Op Twitter! Of HLN!</div><div>Mama zou het te weten komen.</div><div><br /></div><div>Het ziet er naar uit dat er ons maar twee oplossingen resten, beste medeburgies die dit lezen:</div><div>-ofwel gaan we allemaal om duimspijkers bedelen</div><div>-ofwel dient mijn voorbeeld gevolgd te worden. Overstelp VTK communicatie!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-1841092714416270892?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-70684282999011880752009-10-01T14:43:00.002+02:002009-10-01T15:03:55.042+02:00Beste VTK communicatie,<div><br /></div><div>Ik ben een man van in de twintig die uw tijdschrift al geruime tijd leest.</div><div>Laat ik beginnen met u te zeggen dat ik de nieuwe Ir-reëel met plezier gelezen heb. Een overzichtelijke lay-out, duidelijke artikels, mooie foto's en overal een groot genoeg lettertype om mijn leesbril niet te hoeven zoeken. Het is dan ook met een warm hart dat ik u feliciteer. Doch, er is een klein iets dat me stoort bij deze nieuwe uitgave. Noem me conservatief, maar een man van mijn leeftijd ziet graag dat de goede dingen in de wereld niet te veel veranderen. Groot was dan ook mijn consternatie wanneer ik naar de middelste pagina's bladerde, in de hoop daar mijn vertrouwde VTK-kalender te vinden en die daar niet bleek te zitten! Vruchteloos heb verder gebladerd om uiteindelijk te moeten horen dat mijn kalender apart verkregen diende te worden. Een kalender die, en ik probeer me mooi uit te drukken, enkel kan beschreven worden als een teleurstelling. Daar waar normaal een wulpse dame de pagina siert, kon ik nu slechts een futloos blauwe achtergrond ontwaren. Ik vraag u: waarom?</div><div>Laat ik even de situatie schetsen: een man van mijn leeftijd heeft een imago te verdedigen. De competitie onder mannen is hard en het hangen van rondborstige deernes op 's mans eigen kamer is sinds vanouds een manier onder mannen om dominantie tentoon te stellen. Natuurlijk komt dit ophangen van pin-ups met een keerzijde: wanneer een man als ik vrouwen ontvangt staat het niet dat er vele halfnaakte vrouwen aan m'n muren hangen. Dat betaamt niet voor een heer. En het is hier dat VTK vele mannen redding bracht! Het combineren van een mooie vrouw met een activiteitenkalender is dé maas in de wet, het paard van Troje, dé oplossing! Het stelt ons, twintigers, in staat onze onderlinge dominantie te tonen en tegelijk hebben we een excuus voor vervelende vragen. U begrijpt nu vast de verontwaardiging omtrent het ontbreken van deze kalender.</div><div>Nu, een probleem vraagt om een oplossing, dus ik heb een voorstel voor u: er komen nog Ir-reëels in de toekomst, in de volgende heeft u dus de kans om uw fout recht te zetten. Misschien kan u zelfs met terugwerkende kracht een tweede vrouw voor de nu verloren maanden oktober en november bijvoegen?</div><div>Velen zullen u dankbaar zijn.</div><div><br /></div><div>Met vriendelijke groeten,</div><div>Dries Thielemans</div><div>3e bach WTK-ELT</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-7068428299901188075?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-52377716453841474542009-06-28T15:01:00.003+02:002009-06-28T15:19:35.784+02:00Haaaaa, vakantie!!!<div>Heel den blok hebt ge binnengezeten, uwe kop volgestampt me boeken, maar nu is 't gedaan. Ge staat van uwen bureau op en ge kijkt uit het raam en ge ziet dat 't goe weer is. Godverdomme dat het schoon weer is buiten! Dus ge gaat naar buiten, op blote voeten. En ge voelt hoe dat de kennis al uit uwe kop aan 't lekken is en hoe der ruimte komt voor de schoonder zaken in 't leven. De vogeltjes, zeg! De bloemetjes, zeg!</div><div>'t Leven, 't leven!</div>(in de stijl van Vuile Mong en de vieze gasten)<div><br /><div>En voor diegenen die willen weten hoe het me vergaan is deze blok:</div><div>Toegepaste Mechanica, deel 3: 19 </div><div>Digitale Elektronica en Processoren: 17</div><div>Systeemtheorie en Regeltechniek: 15</div><div>Selectie en Dimensionering van Machine-onderdelen: 18</div><div>Energieconversiemachines en -systemen: 18</div><div>Constructiematerialen: 18</div><div><br /></div><div>Een totaal van 85.58% met vorig semester erbij! Lach nu nog eens met het feit dat ik enkel theorie zou kunnen!</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lYJF9MDVSdg&amp;hl=nl&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/lYJF9MDVSdg&amp;hl=nl&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></div><br /><br /><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-5237771645384147454?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-26562163458668303732009-06-08T15:33:00.002+02:002009-06-08T15:39:10.570+02:00<p class="MsoNoSpacing">“Zou het niet machtig geinig zijn om nu naakt door het huis te gaan lopen?”</p> <p class="MsoNoSpacing">Dat waren de gedachten die door het hoofd van de tweejarige Dirk schoten. Hij zat buiten in het gras en deed z’n best te doen alsof hij aan het spelen was met z’n nieuwe brandweerwagen. Het was een grote, rode brandweerwagen en elk kind zou er blij mee zijn geweest, maar Dirk niet. Dirk had eigenlijk veel liever een stevige spade gekregen, om zijn opgraafwerken in de zandbak te kunnen voortzetten. Met de plastic schopjes die hij nu had, kon hij onmogelijk de verborgen schatten uit de verhalen ontdekken. Maar dat kon hij natuurlijk niet zeggen, het mens zou vragen beginnen stellen, zelf een deel van de buit willen. Kwam er nog eens bij dat hij voorlopig nog niet zo’n sterke prater was. </p> <p class="MsoNoSpacing">“Het zou ongelooflijk grappig zijn… Ik zou ook meteen wat geks kunnen roepen…Ja, wat zal het mens schrikken!”</p> <p class="MsoNoSpacing">Er was een tante op bezoek, dat zou het allemaal nog beter maken. Tante Mien, een vreselijk katholiek mens. Dirk verkneukelde zich al bij de gedachte aan het gezicht van de oude vrouw. En wat zou het mens beschaamd zijn! Dat haar eigen vlees en bloed zich zo zonder schaamte blootgaf! Hij zou een rennende herinnering aan de decadente bacchanalen van weleer zijn, een naakte boodschapper van het hedonistische zuigelingenleven. Al dacht Dirk dat laatste natuurlijk niet echt, daarvoor was hij al bij al nog wat jong. Dirk wou vooral eens goed lol trappen.</p> <p class="MsoNoSpacing">“Tijd voor actie, Dirk jongen!”</p> <p class="MsoNoSpacing">Dirk stond recht, ademde zijn kleine longetjes eens goed vol en begon naar de buitendeur te waggelen. Toen hij binnen aankwam zag hij hoe het mens en de tante naar hem keken. Even bleef hij gewoon staan, voor dramatisch effect. Toen was het tijd. Dirk trok vlot z’n pamper naar beneden, schopte hem in een hoekje, riep “Lossen biegel!” en begon als een gek rond te rennen, nuja, hompelen. Zijn woordkeuze was wat ongeïnspireerd geweest, vond hij, maar in de spanning van het moment had hij nu eenmaal niets beters kunnen verzinnen. </p> <p class="MsoNoSpacing">“Dirk, je bent een genie”, dacht Dirk terwijl hij in z’n blote flikker de hoek van de zetel rondde. Giechelend begon hij een tweede toertje in de huiskamer, waarbij hij na twee meter voorover op de grond sloeg, getackled door het tapijt.</p> <p class="MsoNoSpacing">Vijf minuten later zat Dirk nog nasnikkend op de schoot van het mens, poedelnaakt en met het schaamrood op z’n kaken, terwijl tante Mien hem “zo'n grappige knul” noemde. “Godverdomme”, dacht Dirk, “was me dat even een kutidee. Nu zit ik hier niet alleen in m’n blote Jan Klaassen op de schoot van dat melkwijf, vond ze de hele mik nog leutig ook. Klerezooi!”. En van zoveel moeilijke woorden te denken werd Dirkje zo moe dat hij prompt in slaap viel.</p> <p class="MsoNoSpacing">Einde</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-2656216345866830373?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-83277845711055470932009-06-05T16:51:00.003+02:002009-06-05T17:29:38.068+02:00<span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';"><i><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal;"><br /></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal;">Lieve mama,</span></i></span><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Ik ben niet naar de kapper geweest zoals je vroeg. Ik weet dat m'n haren lang geworden zijn intussen. Ik weet ook dat er al eeuwen geen model meer in zit. Ik weet zelfs dat nonkel Rik me de laatste tijd stiekem "Driezemina" noemt. Maar toch ben ik niet geweest. Het is ook zo eng! Beeld je even in, moeder:</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Maandenlang hebben ik en m'n hormonen er alles aan gedaan om een weelderige haardos te laten kiemen op m'n hoofd. Ik ken elk sprietje sinds het voor de eerste keer kwam piepen aan m'n schedel. Ik heb ze zien opgroeien, hun wortels zien verstevigen, heb ze zich meer en meer richting m'n ogen weten bewegen. Samen hebben we vanalles meegemaakt, moeder, zie je dat niet? Elke haarwortel is als een vriend die dichter bij me wil komen!</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">En dan zijn er die kappers van je! Met hun scharen en haarsprays willen ze het kortwieken, verkrachten. Ze lachen vriendelijk als je binnenkomt, bieden je (voze) koffietjes aan, of thee. Grotemensendrank. Voor grote mensen die van hun jonge haren afwillen. En dan laten ze je wachten, op stoeltjes bij de andere mensen. En dan wil je de Flair lezen omdat dat leuker is dan de Autowereld, maar dat gaat niet, want je bent een mán! En dan ga je toch die Autowereld eens proberen, maar god, wat is die saai! Dus toch maar die Flair, maar stiekem, zodat niemand het ziet. En snelsnel de pagina's waar een blote vrouw opstaat doorbladeren, want de mensen moesten maar es beginnen denken!</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">En dan zwijg ik nog over het wassen, mama! Ik dacht dat ik een stevige nek had, een stierennek, maar van zodra ik in dat kommetje lig, smelt die helemaal weg! Dan zwiert m'n hoofd daar alle kanten op, volledig buiten m'n wil! Ik schaam me dood als ze m'n haren wassen en m'n kop weer eens tegen het polyvinyl knalt. Gênant!</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">En ja, dat knippen, daar wil ik liever niet terug over beginnen. Ik ben er gewoon nog niet klaar voor, mama. Het is te vroeg.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Sorry.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Je lieve zoon,</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';">Dries</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';"><i><br /></i></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'courier new';"><i><br /></i></span></div><div><br /></div><div><i>Leuk weetje: mensen die een fobie voor kappers hebben kan je vanaf nu aanspreken als keirofoben!</i></div><div><i>Voor de geïnteresseerden, mijn examen van vandaag ging al goed. Constructiematerialen en Industriële materiaalkunde viel veel beter mee dan verwacht. Voor zij die het examen nog moeten afleggen, een tip: in de samenvatting, die je vindt op www.examenhulp.be kan je makkelijk alle elementen een kleurtje geven door zoeken en vervangen. Het maakt het lange document er niet alleen overzichtelijker op, het hele leren wordt er echt vrolijker van. Want geef nu toe, wie wil er niet op één pagina 7 verschillende kleurtjes zien?</i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-8327784571105547093?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-63266137742532035972009-05-15T10:50:00.013+02:002009-05-22T23:42:37.100+02:00<div><span style="font-weight: bold;">1e dag:</span><br />Heverlee werd totaal verrast door de regen. 's Ochtends is het begonnen: onophoudelijk kletterden dikke druppels neer op de straten van de stad. Tegen de middag waren alle wegen al ondergelopen. 's Avonds was Heverlee gereduceerd tot een klein eilandje temidden van water. Gek genoeg is dat eilandje niet het hoogste punt van Heverlee: het is de campus die gespaard is gebleven. Veel overlevenden zijn er niet, enkel zij die toevallig op de campus waren. Allereerst zijn er 30 sportkotters, de enigen die net les hadden. Al de rest is verdronken op de sportvelden. De 30 overlevenden spelen nu waterpolo, daar waar ooit de Alma 3 was.<br />Naast de sportkotters zijn er ook nog eens 100 bio-ingenieurs, die aan ieder die het horen wil vertellen hoe vruchtbaar het slib van de overgestroomde Voer en Dijle wel niet is en de hele tijd vrolijk van het ene been op het andere hoppen. Bij de burgerlijk ingenieurs, die weeral allemaal les hadden, zijn er nauwelijks slachtoffers. Enkel de mijnbouwkundigen werden zwaar uitgedund, omdat meer dan de helft weeral eens excursie had. De computerwetenschappers zitten nog steeds in de pc-lokalen samen met de informatici en hebben niet eens gemerkt dat het regende.<br />Er is geen enkel contact meer over met de buitenwereld, gelukkig is er wel nog elektriciteit, maar het valt nog te zien hoelang dat blijft...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">2e dag:</span><br />Het water dat vandaag uit de kraan kwam was modderig en stonk. Er is nergens drinkbaar water. Daarom zijn de chemisch ingenieurs begonnen met de bouw van een waterzuiveringsinstallatie, om van het regenwater drinkbaar water te maken. De werktuigkundigen en bouwkundigen op hun beurt zijn begonnen met de bouw van een klein huis om zo te proberen de architecten voor zich te winnen. Nu blijkt dat ze wel even afgesloten zullen zijn van de wereld proberen ook de sportkotters de architectenmeisjes voor zich te winnen.<br />De bio-ingenieurs zijn al de hele dag bezig met het maken van laarzen uit aulastoeltjes en amuseren zich kostelijk. De elektrotechniekers hebben de informatici en computerwetenschappers gevonden in de computerlokalen en zijn ze het nieuws gaan vertellen. Die laatsten zijn even naar buiten gekomen om te kijken, maar gingen snel weer naar binnen met vreselijk verbrande huid toen bleek dat de zon scheen.<br />De enigen die een uitweg lijken te zoeken zijn de mijnbouwkundigen die hun schepjes hebben bovengehaald en een gang zijn beginnen graven.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">3e dag:</span><br />Na onophoudelijke lastigvalling hebben de architectenmeisjes zich deze ochtend verschanst in het huis dat de werktuigkundigen en bouwkundigen hebben gebouwd. Overal heerst diepe rouw nu er enkel nog jongens rondlopen. De sportkotters zijn dan maar weer waterpolo gaan spelen. Tegen de middag heeft de generator het opgegeven, een feit dat meteen opgemerkt kon worden door de kreten die weerklonken uit de computerlokalen. Een massale zelfmoordgolf onder computerwetenschappers en informatici heeft ervoor gezorgd dat niemand meer in de buurt van de computerlokalen durft komen.<br />De bio-ingenieurs kan het allemaal niet zo veel schelen: dolblij lopen ze met hun laarzen in de modder te dabben en plantenzaadjes rond te gooien.<br /><span style="font-weight: bold;"><br />4e dag:</span><br />Het huis gebouwd door de ingenieurs is ingestort, samen met alle architecten erin. Bleek dat de funderingen vergeten waren door een afrondingsfout.<br />Nu er geen meisjes meer zijn, zijn de materiaalkundigen en werktuigkundigen begonnen met de bouw van een vlot in de hoop zo naar Gasthuisberg te kunnen varen, waar de verpleegsters zitten. De chemisch ingenieurs hebben hun waterzuiveringsinstallatie afgemaakt en hebben samen met de elektrotechniekers een nieuwe generator gemaakt op basis van citroenen. Van de mijnbouwkundigen heeft niemand intussen nog iets gehoord. Uit hun tunnel weerklinken af en toe nog holle kreten, maar daar blijft het ook bij.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">5e dag:</span></div><div> Sportkot heeft zichzelf uitgeroepen tot koning van de campus. De bio-ingenieurs werden onmiddellijk tot slaaf gemaakt en mogen nu enkel nog citroenen telen, om de elektriciteitsproductie gaande te houden.<br />De burgerlijk ingenieurs trekken zich niet veel aan van de machtsgreep, ze zijn te druk bezig met het vlot. Dat vordert niet zo, mede doordat alle tabellenboekjes nat zijn geworden van de regen waardoor niemand weet welke schroeven te gebruiken. Want schroeven zijn nodig, zeggen de werktuigkundigen. De materiaalkundigen geraken er ook niet aan uit welk materiaal het best is voor de basis, terwijl de bouwkundigen ook nog altijd hun simulatie van het gedrag van een vlot op water moeten afronden.<br />De chemisch ingenieurs zijn in opdracht van de sportkotters, die zich wat zwakjes beginnen voelen, begonnen met het synthetiseren van EPO. Een kleine groep van hen is echter in het geheim bezig een springstof te synthetiseren om de sportkotters van de troon te stoten.<span style="font-weight: bold;"></span></div><div><span style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><br /></span>6e dag:</span><br />De chemisch ingenieurs zijn ontploft.<br />De generator is ook stilgevallen, omdat de citroenen op waren. De bio-ingenieurs probeerden de sportkotters te vertellen dat citroenen niet op één dag groeien, maar het mocht niet baten: om de citroenen sneller te doen groeien werden 50 bio-ingenieurs geofferd.<br />In een reactie hierop hebben de materiaalkundigen met de sportkotters gewed dat deze het water niet konden overzwemmen. Vijf minuten later waren alle sportkotters verdronken en kroonden de materiaalkundigen zich tot de nieuwe heersers.<br />De bouw van het vlot is vastgelopen toen bleek dat er geen profielen R135-a DIN200 voorhanden waren. De werktuigkundigen zitten er wat verslagen bij.<br />Nu er geen enkele hoop meer is op redding, wordt de situatie wel heel grimmig en het is maar afwachten hoe lang het nog zal duren.<br /><span style="font-weight: bold;"><br /></span></div><div><span style="font-weight: bold;">7e dag:</span><br /></div><div>De mijnbouwkundigen zijn weer verschenen uit hun gang. Gewapend met stenen en geslepen schoppen kwamen ze vanmorgen plots tevoorschijn. De bio-ingenieurs, die net de wormen aan het bekijken waren bij de ingang van de tunnel maakten geen schijn van kans. Voor de anderen er iets aan konden doen, werden ze krijsend de tunnel ingesleept. De geluiden die daarna uit de tunnel kwamen deden het bloed in de aderen van de overlevenden bevriezen. De materiaalkundigen probeerden een verdediging te organiseren, maar de elektrotechniekers stierven allemaal aan elektrocutie toen ze probeerden een zwaard onder stroom te maken en de werktuigkundigen werden verpletterd onder een steen toen bleek dat katapulten afstellen moeilijker was dan gedacht. Daarna hadden de bouwkundigen ook niet veel zin meer om nog iets te proberen en werd er beslist liever revolutie tegen de materiaalkundigen te voeren. Drie uur later was het voorbij. Weinigen hebben de slag overleefd en degenen die wel nog leven werpen de hele tijd angstige blikken richting de tunnel van de mijnbouwkundigen. Niemand vertrouwt elkaar nog en iedereen draagt stiekem wapens. Er wordt niet meer gesproken, noch beweegt iemand: alles is provocatie. En zo, met wijdopen ogen en paranoia in het hart, valt Heverlee in slaap.</div><div><br /></div><div><br /></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-6326613774253203597?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-78351223565515334862009-04-17T05:06:00.004+02:002009-04-17T05:31:04.796+02:00Het is nu 5 uur 's nachts en ik geraak met geen mogelijkheid in slaap.<br />Misschien heb ik wel te veel aan m'n hoofd.<br /><br />Morgenavond begint immers het grootste evenement van onze scouts dit jaar. Die bestaat 60 jaar en dus is er feest van vrijdagavond tot zondagmiddag. Dat betekent naast heel wat pret ook twee volle dagen werken en bar weinig slapen (zo moet ik bijvoorbeeld over drie uur 'opstaan'). En dan vermeld ik nog niet de dagen werk die er al in staken! Veel studeren heb ik niet kunnen doen deze tweede week van de 'vakantie'.<br />Daarnaast ga ik volgend weekend met de kapoenen op Italiëweekend, iets wat ook weer een hele hap uit m'n weekend neemt en ook voorbereidingswerk kost in de week.<br />Om natuurlijk niet te vergeten dat ik ook dringend eens moet samenkomen met mijn Crefipartner om een stuk of drie activiteiten uit te werken voor onze Safarivakantie!<br />Daarnaast moet binnenkort ook nog eens de Sjorring, het programmaboekje van de scouts, afgewerkt worden!<br />En o ja, mijn zus verjaart maandag en ik moet haar cadeau nog halen!<br />Waar nog es bijkomt dat ik die dag op school moet zien te geraken want zondagavond is er veel kans dat ik niet op tijd thuis ben om door mijn vader gebracht te worden!<br />Binnen 7 weken is mijn eerste examen en ik heb van het hele jaar nog niks noemenswaardigs gedaan...(<span style="font-size:85%;">aan mijn ouders als ze dit lezen: dit is natuurlijk gedramatiseerd, eigenlijk ben ik erg goed mee voor school en heb ik al een hele planning gemaakt tot het eind van de examens. Mét verschuifbare units erin omdat ik mijn examenregeling nog niet weet. Tegen het eerste examen heb ik elke cursus drie keer gelezen, volledig begrepen, overgeschreven, samengevat, herwerkt naar een moderne klassieker en omgeschreven naar een choreografie voor interpretatieve dans</span>)<br /><br /><br /><br /><br /><br />Maar eigenlijk is het niet daarom dat ik niet kan slapen. Om de één of andere reden, ik weet niet waarom, krijg ik zo rond 4 uur 's nachts allemaal geweldige ideeën! In die vroege uurtjes begint het te gonzen in mijn kop, ik word een creatief genie! Nooit krijg ik betere ideeën dan wanneer ik gezellig in mijn bed lig! Echt waar: moesten ze me een beetje meer in m'n bed laten liggen, er ware nooit een landelijke crisis geweest. En die ideeën, dat gonst en dat gonst en dat schreeuwt om aandacht en dat smeekt om niet opnieuw vergeten te worden. Dus moet ik mijn licht weer aandoen. Dan schrijf ik mijn ideetjes op in het blauwe schriftje dat naast m'n bed ligt. En zo gaat het dan een hele tijd voort. Creativiteit is vermoeiend.<br /><br />Dan ga ik nu proberen om nog nipt mijn blok van 3 uur te slapen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-7835122356551533486?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-29721930398417077972009-04-08T14:11:00.003+02:002009-04-08T14:25:09.598+02:00Geen idee waarom ik altijd stomme dingen moet doen, of waarom ze mij altijd overkomen. Al denk ik eigenlijk dat het wel meevalt en dat mensen er gewoon op focusen bij mij. In ieder geval, vandaag was het weer raak.<br />In een bui van romantiek en inzet dacht ik mijn vriendin vandaag eens een plezier te doen. Ze had me gezegd dat het leek dat ik weinig moeite deed, dus moeite zou ik doen! Om 7.30 stond ik op en vertrok ik op de fiets naar het verre Messelbroek. Onderweg zou ik twee koffiekoeken kopen: mattetaartjes van pattiserie K&amp;M, want ik dacht dat ze die wel graag had. Natuurlijk dacht ik er halverwege pas aan dat ze een afspraak bij de kinesist had vandaag. Maar goed, accept and adept, ik had al een heel scenario klaar: ik zou een briefje schrijven en als zij dan niet opendeed maar iemand anders zou ik dat briefje geven, vragen hoelang ik moest wachten en me dan wel bezighouden in de buurt. En dan zou ze thuiskomen, m'n briefje lezen, me iets laten weten en we zouden gezellig samen weggaan en we zouden lachen en blij zijn.<br /><br />In theorie.<br /><br />Na een fietstocht die verbazend sneller ging dan verwacht kwam ik dan aan om 10u.<br />Ik bel aan.<br />Niemand doet open. "Jammer, ze zal nog bij de kinesist zijn", denk ik. Ik laat een mattetaartje achter en een briefje, waarna ik me een comfortabel veldje in de buurt zoek om me te zetten.<br />Na een kwartiertje krijg ik koud en besluit ik een sms te sturen om te vragen of ze lang naar de kinesist moest vandaag. Als ik na een halfuur nog geen antwoord heb, besluit ik ietwat mistroostig toch maar naar huis te fietsen. Ik fiets extra traag, ga nog even kousen shoppen in Aarschot, maar het mag niet baten. Eenmaal thuis, om 11.30u besluit ik toch eens te vragen of ze nog niet thuis is. Blijkt van wel. Is ze misschien niet langs de voordeur gegaan dan?<br />Plots krijg ik een benard gevoel. Toen ik het mattetaartje bij haar huis afzette, herkende ik het huis niet helemaal. Er was geen naamkaartje om te checken, maar het was toch het juiste nummer en er was zo'n oprit zoals ik me herinnerde. En in de buurt was er geen ander dat meer leek op het huis in m'n hoofd.<br /><br />Wel dus. Ik zat één huisnummer ernaast. Haar huis staat schuin tegenover het huis waar ik stond. Ze was de hele tijd thuis. Ik hoop dat haar overburen blij zijn met hun mattetaartje. Ik doe nooit meer iets verrassends<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-2972193039841707797?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-35057353508722436522009-03-26T19:19:00.007+01:002009-03-28T16:05:34.181+01:00Een kleine update: <div>Ik heb net iets gedaan en ik denk dat ik er spijt van ga krijgen:</div><div><br /></div><div>Binnenkort is de fuif van m'n scouts gepland en ik dacht: laat ik het es op mij nemen om een leuk promomailtje te sturen. Een achtergrondje daar, een prentje hier, al gauw had ik een prachtige mail. Nu, promo, dat moet verspreid, dacht ik. Dus moest ik adresjes kiezen. Adresjes kiezen duurde wel erg lang...</div><div>Dus wat doen we?</div><div>Gewoon boenk naar het hele adresboek sturen!</div><div>320 adressen, dankjewel!</div><div>Intussen heb ik al een stuk of 30 mails terug van niet langer bestaande adressen en óók twee van blijkbaar één of andere fotowedstrijd waar ik nu aan meedoe. Hmm, misschien had ik toch wat moeten filteren...</div><div>Ook vrees ik dat ik een paar van m'n professoren nu heb attent gemaakt op m'n leuke soireetje. Net als zo'n beetje alle andere officiële e-mailadressen die ik nog had...</div><div>Stomme gmail voegt ook alle adressen waarheen je stuurt toe, da's toch geen doen?</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Ach, spammen is vast zo erg nog niet.</div><div><br /></div><div>19:20 mail verzonden</div><div>19:21 een stuk of 30 onbestaande adressen</div><div>19:23 antwoord van Zoom fotowedstrijd die blij zijn met m'n inzending</div><div>19:24 Zoom stuurt me nog een mail met een bedankje voor m'n inzending</div><div>19:25 boze mail van de VTK cursusdienst</div><div>19:29 een bedankje van microsoft customer support<br />zaterdag 15:34 antwoord van m'n oud-godsdienst-leerkracht<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-3505735350872243652?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-45961565853414881872009-03-23T20:30:00.002+01:002009-03-23T20:41:26.437+01:00Beste lezers,<div><br /></div><div>Ik leef nog steeds. Ik mag dan niet meer tot u spreken, ik ben er nog steeds.</div><div>Om de een of andere reden is mijn leven plots veel drukker geworden, ofwel ben ik zelf slechter geworden in het managen van m'n eigen agenda. Omdat ik amper genoeg tijd vind voor m'n vrienden en m'n vriendin heb ik dus al helemaal geen tijd om op het internet een beetje m'n mening te verkondigen voor 10 man en een paardenkop. Bloggen is voor later.</div><div><br /></div><div>Doch, ik kan u ook vrolijk nieuws melden! Er komt een tijd dat ik weer goed zal kunnen plannen, dat ik m'n leven in de hand heb! Ik heb mezelf namelijk een doel gesteld: van zodra ik Quadra Pop uitspeel koop ik een nieuwe gsm. Zo'n stevige iPhone misschien, in ieder geval eentje met agenda erin en to-do-lijstje. Dát zal m'n leven veranderen!</div><div>Voor zij die Quadra Pop niet kennen: het is dat dolkomische, actiegevulde Tetris-achtige spelletje met visjes op elke Sony-gsm. Ik zit al aan 850 000 punten en mijn doel zijn dus de volle 999 999 punten. Dan is het display'tje op! Wat zal er gebeuren? Ontploft m'n gsm? Start ik weer op 0? Komt de CIA me halen omdat ik uitgekozen ben voor een vredesmissie?</div><div>Zodra het me gelukt is weten jullie het, want dan koop ik een nieuwe gsm, werp ik m'n leven omver, hou m'n agenda bij en begin weer te bloggen!</div><div>Ambitieus, niet?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-4596156585341488187?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-45832039266043831712009-02-08T22:36:00.005+01:002009-02-09T01:37:47.357+01:00<ol><li> lachen met mensen die in genante situaties zijn beland in hun slaap</li><li> saaie mensen die zelf niet genant gaan liggen, een beetje helpen</li><li>plechtig voorlezen uit het kama sutra zakhandboek</li><li>elk ander die in het kama sutra zakhandboek wil lezen een viezerik noemen</li><li>tot in den treure vis-boem-bottel spelen</li><li>filmkijkers wijzen op groenten en fruit die later nog een belangrijke rol in de film zullen spelen</li><li>om  22.45 luidop vermelden "Het is nu 22 uur 45 en ik slaap nog niet!"</li><li>het voorgaande elk vol uur herhalen, of elke vijf minuten als je je dapper voelt</li><li>zelf erg goed tegen lawaai kunnen doordat je kan slapen met een mp3-speler aan</li><li>rustig doorslapen wanneer mensen je proberen te 'bedanken' voor alle pret die je hen 's nachts bezorgde</li></ol><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-4583203926604383171?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-76061826308962825162009-02-08T22:32:00.005+01:002009-02-09T01:38:53.138+01:00<div><br /></div><div><div>Je kent me, ik sta altijd klaar om een ander te helpen. Zo ook de voorlaatste dag van de skivakantie. Uitgeslapen stond ik aan de deur van Bicgeklik en Hete Zwoele en, aangezien ik toch wat energie over had, bood ik hen aan te helpen met de opruim. Veel was er niet meer te doen, bleek, maar gelukkig was er nog één ding waarmee ik kon helpen: het pedaalemmertje moest dringend geleegd. Dat moesten ze me geen twee keer zeggen. Vlot hief ik het vuilnisvatje op en droeg het naar buiten, op weg naar de gepaste afvalbakken. Recycling draag ik hoog in het vaandel. Na enkele spannende momentjes op de trap in verband met een nogal vlugge Hollander en een wankel emmertje, kwamen we bij de containers. Grote, ronde afvalbakken met een gat in om je vuilnis aldus erin te lozen. Kwiek hief ik m'n pedaalemmertje op en met een snelle beweging van de pols, begon het vuilnis al snel te stromen richting bestemming. Wat bleek nu? In pedaalemmertjes zit een tweede emmertje, geniepig verstopt onder het vuilnis. Voor het gebruiksgemak, zou een verkoper je wijsmaken. Om Driesjes te pesten, zou de ingenieur toegeven. In ieder geval, naast het vuilnis koos ook het verborgen emmertje doodleuk voor een enkeltje vuilnisbelt en daar stond ik dan beteuterd te kijken naar een wit emmertje temidden van een hoop GFT, oude dozen en ander leuks. </div><div>Maar ik zou ik niet zijn als ik daarbij zou blijven stilstaan. Dapper ging ik de berg af, op zoek naar een geschikt hulpstuk om het verloren emmertje terug boven te halen. Een jong boompje was zo vriendelijk om, vrolijk krakend, mij één van z'n groene takjes te ontlenen. Onder het toeziend oog van Bicgeklik en Hete Zwoele ging ik vervolgens in het gat van de container liggen, teneinde met mijn tak het emmertje weer boven te halen. Dit bleek echter niet voldoende, dus even later moest ik met enige schroom aan beide vrouwen vragen mijn benen vast te houden, om mij zo de mogelijkheid te verschaffen nog dieper te penetreren in de diepten van de afvalcontainer. Gelukkig bleken zij sterk genoeg om mijn machtige gewicht aan spieren en botten te dragen en viel ik niet voorover. En het is dan ook zo dat ik, met benen in de lucht geheven en half mijn lichaam in een stinkende afvalcontainer, het witte emmertje en daarmee de waarborg van de twee vermelde jonkvrouwen redde. Na een vriendelijke groet aan wat toeschouwers toog ik weer op weg, op naar een volgende hulpbehoeftige. Zo ben ik, altijd klaar om iemand te helpen</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-7606182630896282516?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-51028043653846031742009-02-08T22:08:00.004+01:002009-02-08T22:38:17.128+01:00Ik ben terug van skivakantie. Examens gedaan, skipakje uit, ik ben weer helemaal klaar voor het echte leven!<div>Eigenlijk is het me nog nooit gelukt iets te schrijven over een vakantie, dus dit is zo'n beetje een unicum. Er gebeurt ook altijd zo veel, en uiteindelijk is het altijd maar over jezelf vertellen. Om het een beetje leuk te houden, ga ik het dan ook wat speciaal aanbrengen. Want naast de ontdekking dat ik blijkbaar niet snel moe word en dat ik zo'n beetje de enige ter wereld ben die 'een onderlijfke' een waardig kledingstuk vind, belangrijk voor een goede nachtrust,  is er nog heel wat gebeurd!</div><div><br /></div><div>Uiteindelijk is het wat veel geworden, dus heb ik het verspreid over een aantal berichten. Veel plezier ermee!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-5102804365384603174?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-72426025764554284242009-02-08T21:52:00.003+01:002009-02-08T22:08:20.042+01:00Liefste dagboek,<div><br /></div><div>We hebben elkaar even niet gesproken, ik weet het, je hoeft niet boos te zijn. Het spijt me van klein zakschriftje, die fout zal ik niet nog eens maken. Ik ben slechts een schrijver,geen perfecte mens hoor! Ze was zo draagbaar, schat! Maar ik heb mijn fouten ingezien, ik zal beter zijn nu. Ja, ik weet dat je vertrouwen geschaad is, ja, ik weet dat het niet mooi van me was en ja, jij bent de enige voor me. Dat weet je toch?</div><div>Laat me je toch weer vastpakken, ik zal voorzichtig schrijven. Zie je, ik heb zelfs een nieuw kleurtje gekocht voor je, paars lijkt je dat niets? Kom, doe niet zo afstandelijk, ik beloof dat ik niet te hard zal drukken op de puntjes. Weet je niet meer wat een lol we gehad hebben toen ik voor 't eerst een vraagteken op je schreef? Hoe scheef die eerst stonden? Dat gaat nu toch al een pak vlotter, vind je niet? Kom op, doe niet zo flauw, ik beloof je dat ik niet meer zal proberen om met vulpen op je te schrijven. Ik was jong en onbezonnen, ik dacht niet na, vergeet het toch.</div><div><br /></div><div>Ja, ik vind je nog steeds een mooie uitgave, dat weet je toch? Je cover is er alleen maar mooier op geworden met die kreukjes erin. En ik vind die streepjes op je zijkanten juist mooi! Die gekke vlekjes op je rug zijn precies wel nog niet weg, zie ik?</div><div>Sorry, sorry, ik zal het er niet meer over hebben! Wat ben je toch lichtgeraakt! God, zeg...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-7242602576455428424?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-47370550725796314452009-01-26T13:22:00.004+01:002009-01-26T13:45:50.137+01:00Enige tijd geleden berichtte ik over het schaamteloze gedrag van Dima Bilan tijdens het Eurovisiesongfestival. In <a href="http://driesdenkt.blogspot.com/2008/05/dima-bilan-doorprikt.html">dit bericht</a> had ik het ook over zijn 'partner in crime', Evgeni Plushenko, de beroemde kunstschaatser uit Rusland. Ik kreeg toen nog de reactie dat ik niet met deze man mocht lachen. Wel, dat doe ik ook helemaal niet! Ik zal zelfs meer zeggen: ik vind het mooi dat deze man zo'n inzet toont in het naar buiten brengen van zijn voorkeuren. Gangbangen, kunstschaatsen, ieder het zijne. Mooi als je dat dan op een creatieve manier kan overbrengen. <div>Maar wat kom ik tegen op youtube vandaag? Deze eigenste man haalde niet voor de eerste keer zo'n stunt uit.</div><div>Hieronder vindt u het bewuste fragment, kijk en huiver (of lach of geniet, u kiest maar):</div><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Daxi8TYJrVs&amp;hl=nl&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Daxi8TYJrVs&amp;hl=nl&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><div><br /></div><div>Voor zij die Youtubefilmpjes en sterrenverhalen maar goedkope bladvulling vinden (hoewel ik daar máchtig veel werk in steek, hoor!), vreest niet: binnenkort komt er weer een verhaaltje aan of iets dergelijks.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-4737055072579631445?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-26536455635391095702009-01-24T11:05:00.009+01:002009-01-24T12:37:23.185+01:00Wie tijdens deze winteravonden naar huis fietst, heeft het vast al vaak gezien: de sterrenhemel is prachtig dit seizoen. Het is vroeg donker en de hemel is vaak onbewolkt, waardoor je nu makkelijker dan ooit sterren kan zien. Ook zie je nu de wintersterrenbeelden (wat een verrassing toch), die ik persoonlijk mooier vind dan die in de zomer. Sinds kort ben ik me gaan interesseren in het herkennen van deze sterrenbeelden en het zoeken van de verhalen erachter. En omdat de sterren nu zo duidelijk zijn, ben ik van plan deze kennis een beetje te delen. Hoe lang ik ermee doorga, weet ik nog niet: het hangt van de reactie af.<div>Alvast één leuk weetje: Venus is nog steeds te zien aan de hemel: kijk in de vroege avond (19-21u ongeveer) naar het zuidwesten en je zal een zeer heldere stip/bol aan de hemel zien. Maar over Venus ga ik het hier niet hebben.</div><div><div>Laat ik maar meteen beginnen met de klepper van dit seizoen:</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="text-decoration: underline;">Orion</span></span></div><div><br /></div><div><img src="http://4.bp.blogspot.com/_F5uOTuBYRnM/SXryKIJ3KzI/AAAAAAAAAKU/6mXXor2lcsk/s400/orion1.jpg" style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 289px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294810567728900914" /></div></div><br /><div>Orion, ofwel de Jager, is één van de makkelijkste sterrenbeelden om tijdens de winternachten te vinden. Het is een middelgroot sterrenbeeld met een aantal zeer heldere sterren in, wat hem duidelijk herkenbaar maakt. Niet alle sterren van Orion zijn even duidelijk, maar de zandlopervorm, waaronder velen hem kennen, is altijd duidelijk zichtbaar. Eenmaal je deze gevonden hebt, kan je met enige inspanning op een niet eens zo donkere plaats, ook de boog van sterren ervoor zien. Deze zouden een schild voorstellen, dat de jager geheven houdt in zijn gevecht met de Stier (Taurus), het sterrenbeeld vlak naast hem. Met enige fantasie kan je duidelijk een man zien met geheven knots en zwaard aan de riem.</div><div><br /></div><div>Orion is een erg rijk sterrenbeeld: zelf bevat het de heldere sterren Betelgeuze (Orions rechterschouder, een rode reus) en Rigel (Orions linkervoet, een blauwwitte superreus) en vanuit het sterrenbeeld kan je makkelijk andere vinden. Volgende afbeelding van Wikipedia laat duidelijk zien wat ik bedoel:</div><div><img src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/9f/Orion-guide_dark.svg" style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 223px;" border="0" alt="" /><br /></div><div>Volg je de riem van Orion naar links toe, vind je Sirius, de helderste ster aan onze hemel, door sommigen wel eens fout aangezien voor de Poolster (die eigenlijk helemaal niet zo helder is!). Deze ster is de belangrijkste ster van het sterrenbeeld Canis Major of de Grote Hond, een van de twee trouwe viervoeters van Orion. Volg je de riem naar rechts, kom je uit bij Aldebaran, een rode reus die, niet toevallig, het oog van de stier vormt. In het sterrenbeeld Stier, vind je ook nog de Pleiaden, een zeer bekende open sterrenhoop. Binnenin Orion zelf vinden we ook een speciaal object: vlak onder zijn riem kan je op een heldere avond de Orionnevel zien: een wazige vlek die het zwaard van de jager voorstelt.</div><div>Nog een andere lijn brengt ons bij Procyon, de hoofdster van Canis Minor, de Kleine Hond, Orion's tweede gezel. Een laatste lijn ten slotte brengt ons bij de twee sterren Castor en Pollux, de hoofden van de tweelingen. Wat niet op het prentje te zien is, is het sterrenbeeld onder Orion, de Haas, Lepus, die achtervolgt wordt door zijn twee honden. Om dit allemaal iets aanschouwelijker te maken, zie je hieronder een afbeelding met een getekende interpretatie van de sterrenbeelden.</div><div><br /></div><div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_F5uOTuBYRnM/SXr2LzHtrDI/AAAAAAAAAKc/u9_-i1Y34hU/s1600-h/orion2.jpg"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_F5uOTuBYRnM/SXr2LzHtrDI/AAAAAAAAAKc/u9_-i1Y34hU/s400/orion2.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294814994488994866" style="cursor: pointer; width: 400px; height: 305px; " /></a><br /></div><div><br /></div><div>Nu we Orion gelocaliseerd hebben, is het tijd om eens te kijken naar het verhaal achter dit sterrenbeeld. Allereerst is het eigenlijk een beetje gek dat het Orion is die tegen de Stier vecht en niet Hercules, die een veel onbeduidender plaatsje aan de hemel heeft gekregen. Ook draagt Orion op sommige afbeeldingen een leeuwenhuid, een kenmerk dat altijd aan Hercules werd toegeschreven. Er wordt echter niet gedacht dat er een verband zou zijn tussen Hercules en Orion. Op naar Orions verhaal dus! </div><div>Nu, dit verhaal vertellen is niet zo makkelijk, er zijn er immers meerdere. Wat vaststaat is dat Orion, zoon van Poseidon de zeegod en Euryale, dochter van koning Minos van Kreta, (die van de Minotaurus inderdaad!) een machtige jager was. Over zijn leven en dood zijn verschillende verhalen, elk met hun eigen verklaring voor de reden waarom Orion aan de hemel staat. Elk verhaal lijkt los te staan van de anderen, maar je kan ze net zo goed als één geheel bekijken.</div><div>Een van de belangrijkste verhalen is het gevecht met de schorpioen. Er zijn verschillende versies over hoe dit gevecht zou ontstaan zijn, de bekendste is dat Artemis, godin van de jagers, het beest op hem afstuurde nadat Orion had opgeschept over hoe hij elk dier kon verslaan. De schorpioen bleek echter een te moeilijke tegenstander voor Orion, die gedoemd is om te blijven vluchten voor de schorpioen: het sterrenbeeld Orion gaat onder wanneer Scorpio, de schorpioen, opkomt. </div><div>Een ander verhaal is dat Orion tijdens zijn leven verliefd was op de Pleïaden, een groep van zeven zussen, die van hem wegvluchtten. Zeus kwam tussenbeide en plaatste de Pleïaden aan de hemel, op de rug van de stier, waar Orion ze nog steeds achtervolgt.</div><div>Een laatste verhaal dan, vertelt ons over de dood van Orion. Hierin vertelt men dat de godin Artemis verliefd was op Orion. Apollo, haar tweelingbroer en boodschapper van de goden, was hier niet mee opgezet en besloot Artemis erin te luizen. Toen Orion op een dag ging zwemmen, stootte hij zijn zus aan en daagde haar uit 'dat kleine stipje' in zee te raken. Als godin van de jagers miste Artemis natuurlijk niet en Orion was op slag dood. Rouwend om haar verlies plaatste zij haar geliefde aan de hemel samen met zijn trouwe honden.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Wie interesse heeft in sterrenbeelden en niet kan wachten tot ik een volgende keer erover schrijf: de gebruikte afbeeldingen zijn screenshots uit het programma Stellarium, een gratis programma waarmee je de sterrenhemel oppervlakkig kan bekijken. Verhalen en weetjes over sterrenbeelden komen van Wikipedia en de site <a href="http://www.ianridpath.com/startales/startales3.htm">Star Tales van Ian Ridpath</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-2653645563539109570?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-11406822776319867582009-01-08T10:43:00.003+01:002009-01-08T14:55:22.322+01:00Ik zit met een probleem. Een luxeprobleem zouden sommigen het noemen, denk ik.<div>Ik weet namelijk niet meer wat ik moet leren. De hele vakantie en blok al ben ik bezig m'n cursussen te proberen doorgronden, al dan niet met succes. En gisteravond, rond 20:00 heb ik dan ook het allerlaatste stukje Numerieke Wiskunde afgewerkt. In principe kan ik dus alles. Dikke zever natuurlijk, want maar al te vaak heb ik gedacht: geen zin om dit nu al te begrijpen, ik doe het later wel.</div><div>Intussen zijn we dus later. En over vier dagen heb ik m'n eerste examen, Organische Scheikunde: een charmant, slank vakje dat op niet meer rekent dan wat vanbuiten leren. Als je haar dan nog begrijpt is ze helemaal tevreden. Meer dan twee dagen ga ik daar dan ook niet in steken. Dus voor die tijd heb ik nog 2 dagen om het een en ander uit te diepen. Twee dagen om mezelf zo ver te krijgen dat ik denk dat ik 5 vakken volledig doorgrond heb. Op twee dagen kan je geen 5 cursussen lezen. Evenmin wil ik één cursus voortrekken, dat zou kleingeestig zijn. Hoe zou ik nu Mechanica kunnen bekijken als Numerieke Wiskunde en Materiaalkunde, die ik al zo vaak negeerde dit jaar, me de hele tijd smekend, onbegrijpend aankijken? En de arme Economie dan? Ik ben al zo bruut geweest haar te vervangen door een 500 pagina's lichtere look-alike, zou ze nog zo'n klap wel aankunnen? Dat zou ronduit gemeen zijn!</div><div>En nu zwijg ik nog over Informatie-Overdracht &amp; Verwerking(IO&amp;V voor de ladies), de geniepigaard die me altijd naar het internet probeert te lokken! Maar al te graag verleidt hij je met mooie powerpointjes, extra slides, "als je gewoon eventjes op het internet gaat". Maar eigenlijk mag ik het hem zo kwalijk niet nemen, zo erg is hij niet. Uiteindelijk is IO&amp;V niet meer dan een leerling van mijn nemesis, Numerieke Wiskunde, door sommigen ook wel gekend als Hij Die Een Eigen Online Leeromgeving Heeft! Vervloekt zijt gij, Visnue-leersysteem, want het zijt gij die onbegrijpelijke formules illustreert met onbegrijpelijke tekeningetjes in een verdomd overzichtelijke webomgeving die u eigenlijk wel helpt om het te begrijpen maar nogal veel is om in ene keer te bezien!</div><div><br /></div><div>De examens van dit semester lijken me moeilijker dan de vorige. 6 hele vakken hebben we, evenveel als in het tweede semester vorig jaar. We moeten eerlijk zijn: er zitten minder kleppers bij dan toen, zoals Electriciteit &amp; Magnetisme met z'n duizenden pagina's. Maar het probleem dit semester zat hem vooral in de saaiheid. Saaiheid, die je aanzet om af en toe es een lesje te skippen om dan lekker te gaan kickeren in dat kleine lokaaltje bovenaan het gebouw, luid roepend bij elke goal zodat iedereen toch maar weet dat jij wél pret hebt. Maar ja, daar krijg je nu dus de rekening wel voor gepresenteerd. Numerieke wiskunde blijkt niet zo simpel te zijn als je de lessen nogal vaak voor bekeken hield. Misschien dat het kotleven ook niet meteen bevorderlijk was voor m'n studies, wie zal het zeggen?</div><div><br /></div><div>Al bij al denk ik wel dat m'n punten nog OK zullen zijn. Ik zal niet zo'n hoge toppen scheren als vorig semester, maar buizen zal ik hopelijk niet hebben. Ach, wie weet haal ik zelfs weer een paar 16'en? Ik ben erg slecht in het inschatten van m'n eigen kennis, dus we zullen zien...Ik zie in ieder geval al uit naar het einde van de examens.</div><div><br /></div><div>Tot die tijd ga ik genieten van wat onbreekbaar optimisme en breinloze ontkenning:)</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-1140682277631986758?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-62060840266156256972009-01-05T20:32:00.002+01:002009-01-05T21:12:45.599+01:00<span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; color: rgb(51, 51, 51); font-family: 'Trebuchet MS'; font-size: 13px; line-height: 18px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; "><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;">Ik ben een ridder. Ik rust niet, ik rijd door. Op mijn trouwe ros, Magis X200, zwerf ik door de bossen van de berg Heikant, op zoek naar deernen in nood en hulpbehoevenden. De riddercode is mijn wet, God mijn aanvoerder.</span></span><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; color: rgb(51, 51, 51); font-family: 'Trebuchet MS'; font-size: 13px; line-height: 18px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;">1 januari, ridder Dries zit thuis voor z'n haardvuur. Het is koud in de burcht tijdens de lange wintermaanden, maar het knapperend vuur maakt veel goed. Zijn harnas gloeit zachtjes rood. Terwijl de schildknaap Hans zich bezighoudt met het masseren van de vermoeide voeten van de heer schuift hij even ongemakkelijk wanneer bepaalde plekken van zijn harnas ietwat te enthousiast opwarmen. Heel comfortabel zit de machtige ijzeren wapenrusting niet, maar Dries denkt er niet aan het uit te doen. Een heer moet z'n stand naleven. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; color: rgb(51, 51, 51); font-family: 'Trebuchet MS'; font-size: 13px; line-height: 18px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;">Er zijn echter belangrijker zorgen aan het hoofd van ridder Dries. 19 jaar lang is hij nu al ridder, strijdt hij voor het goede en aanbidt hij God. 19 jaar geleden legde hij zijn eed van trouw af aan God, 19 jaar geleden beloofde hij Hem onvoorwaardelijke trouw. Een heilige, onbreekbare eed... Doch, anders bleek! Op Sylvesternacht, van alle nachten, kwam zij, zomaar, uit het nergens, het leven van de heer in. Om meteen op de zwakheden van de ridder (leuke praatjes, mooie oogjes en schalkse blikken) te beginnen inspelen. "Lieve", noemde ze zichzelf. "Tekenen", dat kon ze goed. Het duurde niet lang of ridder Dries vergat al zijn geloftes.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; color: rgb(51, 51, 51); font-family: 'Trebuchet MS'; font-size: 13px; line-height: 18px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;">"Vergeef me heer, want ik heb gezondigd!"</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; color: rgb(51, 51, 51); font-family: 'Trebuchet MS'; font-size: 13px; line-height: 18px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;">De woorden klinken maar hol als ridder Dries ze uitspreekt. Het is moeilijk bidden tot de Heer als hij aan vrouwe Lieve denkt. Saai bidden ook eigenlijk, denkt hij. Waarom eigenlijk bidden in een duffe kasteelzaal als er zoveel leukere dingen in de wereld zijn? Waarom een Heer aanbidden om te beginnen al? Uiteindelijk is de herenliefde toch nooit zijn ding geweest. Fuck de Heer, hij heeft iets dat massa's beter is nu!</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; color: rgb(51, 51, 51); font-family: 'Trebuchet MS'; font-size: 13px; line-height: 18px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;">En voordat arme Hans ook maar de tijd heeft gehad om aan de krachtige linkervoet van Heer Dries te beginnen staat de ridder bruusk recht, haalt het kruisbeeld van rond z'n nek en vertrekt. Naar Lieve.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; color: rgb(51, 51, 51); font-family: 'Trebuchet MS'; font-size: 13px; line-height: 18px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; color: rgb(51, 51, 51); font-family: 'Trebuchet MS'; font-size: 13px; line-height: 18px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;">-----------------------------------------------------------------------------------</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; color: rgb(51, 51, 51); font-family: 'Trebuchet MS'; font-size: 13px; line-height: 18px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; color: rgb(51, 51, 51); font-family: 'Trebuchet MS'; font-size: 13px; line-height: 18px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;">En voila vake en mama, nu weet ge het ook. Komt ervan wanneer de ouders geen facebook checken. En ja, 't was daarom dat ik vandaag zo dringend naar Leuven moest. Ik heb gezegd!</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; color: rgb(51, 51, 51); font-family: 'Trebuchet MS'; font-size: 13px; line-height: 18px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-6206084026615625697?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-78103862894019905922008-12-16T20:12:00.003+01:002008-12-16T20:28:37.129+01:00We zijn weer bijna zover!<div>De blokperiode: een tijd, gekenmerkt door Red Bull, verveling en onbegrip voor velen. Een moment van hoogtij voor m'n blog, jochei! Blok na blok is gebleken dat het bezoekersaantal in deze periode ongekende hoogtes bereikt. Niet dat ik meteen interessanter schrijf, maar jongens, jongens, wat vervelen de mensen zich! Maar ik verwelkom hen met open armen. Ik zeg u: "zet u gerust eventjes, lees gezellig na wat ik geschreven heb, neem een koekje. Doe gerust hoor, het zijn lekkere."</div><div>Ach, mooie tijden, mooie tijden,...</div><div><br /></div><div>Op het leren na dan. Dagen van vrolijkheid en lesjes skippen laten zich nu een beetje voelen. Ieders grote schrik, numerieke wiskunde, werkgebied van Adhémar Bultheels ( door sommigen wel eens spottend "Adje het ratje" genoemd) is één van die vakjes die nogal es gemakkelijk wegvielen. Ik ben dan ook begonnen met dat vak wat bij te werken. Ik ben daar ook mee gestopt omdat het saai was.  </div><div>Ik heb er wél, en laat dat duidelijk zijn, een erg mooie boek (op wat deeltjes na) aan overgehouden. Inderdaad, ik ben er nog steeds niet aan geslaagd me aan één kleurenschema te houden. Het feit dat mammielief me dit jaar van 6 fluo'tjes heeft voorzien in plaats van de gebruikelijke 4 zorgt er alleen maar voor dat mijn boeken nog méér wegkrijgen van een mislukte Mondriaan.</div><div>Maar goed, ik doe m'n best. Vorige week een pak koekjes ingekocht, toevallig nog een doos wafels te pakken gekregen en ik ben helemaal klaar voor 2 maanden sociaal isolement. Want misschien ben ik een asociale, maar de examens zijn toch vaak een eenzame periode. Wie weet kom ik wel tot oplossingen voor grote levenskwesties tijdens mijn kluizenaarsbestaan? Wie weet zet ik ze wel hierop? Wie weet geef ik oplossingen voor oefeningen? Hij die m'n bezoekersaantal omhoog trekt uit verveling zal het gauw genoeg zien!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-7810386289401990592?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-66328871975371058692008-12-14T18:51:00.004+01:002008-12-14T20:15:30.311+01:00Ik mag dan wel geen dichter zijn<div>Maar voor jou schrijf ik elke dag karamellenverzen</div><div>van ik hou van jou </div><div>en blijf je eeuwig trouw</div><div>en nog wat van die dingen</div><div>Rijmen kan ik heus wel doen</div><div>als je dat wil</div><div><br /></div><div>Ik mag dan geen schilder zijn</div><div>Maar voor jou haal ik m'n wasco's uit</div><div>Dan teken ik stokmannetjes en knip ik vormen</div><div>Ik bouw een schildersezel </div><div>En klad het hele huis onder</div><div>Verven kan ik heus wel doen</div><div>als je dat wil</div><div><br /></div><div>Ik mag dan geen komiek zijn</div><div>Maar voor jou leer ik de Druivelaar uit m'n hoofd</div><div>Vertel ik elke dag een flauwe mop</div><div>En jij zal dan giechelen</div><div>of toch eens glimlachen</div><div>Moppentappen kan ik heus wel doen</div><div>als je dat wil</div><div><br /></div><div>Ik mag dan niet de man van je dromen zijn</div><div>maar als ik maar hard genoeg doe alsof</div><div>wil jij dan doen<br /></div><div>of je van me houdt?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-6632887197537105869?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-62908509893397492012008-12-13T16:47:00.004+01:002008-12-13T17:14:57.568+01:00Soms vragen mensen me wel eens hoe ik precies iets schrijf, hoe ik op het idee kom. Ook <a href="http://www.toomas.be/">Toomas</a> had het op zijn blog onlangs over bloggers en vroeg naar hun persoonlijk verhaal. <div>Wel, eigenlijk werk ik misschien wel op een gekke manier. </div><div>Zoals zovele schrijvers moet er natuurlijk eerst inspiratie zijn. Inspiratiebronnen verschillen natuurlijk van mens tot mens. Iets wat mij bijvoorbeeld enorm kan inspireren zijn toneelstukken, musicals, creatieve dingen zoals Prangstgrüp, waar ik al <a href="http://driesdenkt.blogspot.com/2008/11/tijd-voor-cultuur_09.html">eerder</a> over sprak. Al is dat misschien meer motivatie dan inspiratie: altijd als ik zo'n dingen zie, wil ik zelf iets even geweldigs doen. Daarmee heb je natuurlijk nog geen ideeën voor een verhaal, maar de goesting is er toch al. Echte inspiratie komt meestal van alledaagse dingen: een beeld, een geluid, iets waar je vaak aan denkt.</div><div>Om een voorbeeld te geven zet ik hieronder een paar making-off's: de inspiratie die me tot het vernoemde verhaal leidde.</div><div><br /></div><div><a href="http://driesdenkt.blogspot.com/2008/11/mattes-18.html">Matteüs 18</a>: een vriend van me die vol trots vertelde dat hij ooit had uitgerekend dat zeven maal zeventig maal wel degelijk 490 was.</div><div><a href="http://driesdenkt.blogspot.com/2008/09/joachim.html">Joachim</a>: een grapje op de scouts. Omdat niemand wist hoe een draaicijferslot werkte, dachten we dat er misschien wel een mannetje in zat dat de nummertjes nakeek.</div><div><a href="http://driesdenkt.blogspot.com/2008/07/als-ik-naar-huis-fiets-op-een.html">Als ik naar huis fiets op een voorzichtige lentenacht</a>: dit is wel degelijk hoe ik me voel als ik soms naar huis fiets. De grootste inspiratiebron hier was het prachtige beeld dat ik toen kon zien vlak voor ik thuis aan kwam: de boom met lantaarnpaal. Achteraf heb ik er dan ook een (veel minder magische) foto van genomen.</div><div><a href="http://driesdenkt.blogspot.com/2008/08/soms-ben-ik-een-ridder.html">Ridder Dries</a>: Toen ik iemand van m'n zoveelste plan vertelde, vergelijk hij me spottend met een ridder, die steeds op queestes gaat, en dan ook faalt. Eigenlijk heeft hij een beetje gelijk...</div><div><br /></div><div>En zo kan ik nog voor zovele dingen zeggen waar ze vandaan komen. Maar goed, dit is niet uitzonderlijk, iederéén heeft inspiratie nodig. Wat er bij mij misschien anders is, is de manier waarop die zich uit. Velen hebben misschien meteen een verhaallijn. Ik start met zinnen. Zinnen en een idee. Vaak krijg ik plots een zin in m'n hoofd, een zin waarin meteen een stijl vervat zit en soms ook een verhaal. Veel van de verhalen rond Elias zijn ontstaan rond een vaag idee en een zin. Het is rond deze zin dat ik dan begin te werken om zo te eindigen bij een vaak op voorhand bedachte pointe. </div><div>En dan is 't af. Na wat nalezen natuurlijk.</div><div><br /></div><div>Om het wat poëtischer te zeggen:</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;">Mijn schrijven is zinnig, mijn denken zinnelijk. </span></div><div><br /></div><div>Onlangs las ik nog een pracht van een zin op de blog van <a href="http://www.maarteninghels.be/">Maarten Inghels </a>(nog zo'n rijkerd met een eigen .be-adres), een jong dichter die reeds z'n eigen dichtbundel uitbracht onder redactie van Gerrit Komrij(!). Eén van z'n projecten draait rond Billy, een jongen die hij in elk verhaal laat sterven.</div><div>Soms bestaat zo'n verhaal maar uit één of enkele zinnen, een 'Korte Billy' zoals hij ze zelf noemt.</div><div>Hieronder zie je er zo één, prachtig vind ik hem.</div><div><br /></div><div><br /><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;">Terwijl zijn moeder in een roes van morfine ter verdoving weggleed tot ze uiteindelijk stierf werd Billy met een tang uit haar gehaald, zoals men met een vork een mossel uitlepelt.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-6290850989339749201?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-29011852312666301042008-12-06T23:27:00.003+01:002008-12-06T23:42:49.212+01:00Zoals sommigen wel weten ben ik leider bij de scouts. Vanaf dit jaar help ik er bij het schrijven van het programmaboekje: de Sjorring. Samen met een oude rot in het vak, Snoesj, heb ik net de eerste afgewerkt. En ik heb er een eigen rubriekje in gekregen! Daarin heb ik deze keer een kort verhaaltje geschreven, misschien wordt het volgende keer wat anders, ik weet het nog niet. Voorlopig heb ik er nog niet al te veel reactie op gekregen, maar hey! Dat betekent dus ook geen negatieve reacties! <div>Het verhaal gaat wederom over Elias, één van m'n favoriete personages, en is winters getint. Verder heb ik ook met opzet het woord 'onderwijl' en 'es' gebruikt, omdat me gezegd werd dat ik dat niet mocht. Sommigen vinden namelijk dat dat geen echte woorden zijn. Ik zeg hen: in mijn ogen wel!<br /></div><div><br />Bij deze:<br /></div><div><br /></div><div><p class="MsoNoSpacing" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight:normal"><span style="font-size:14.0pt;">Door Dries’ ogen</span></b></p><br /><br />Het sneeuwde. Voor de eerste keer in 12 jaar sneeuwde het nog eens. Dikke witte vlokken bedekten auto’s en fietsen en maakten van de grijze weg een exquise roetsjbaan. Het zou nog even duren voor de eerste mensen wakker werden en de witte wereld zouden aanschouwen. Op zondagmorgen sliep men uit. Iedereen, behalve één man. Met een verrekijker in zijn hand zat Elias voor het raam. Hij had alle lichten in het huis uit gelaten en tuurde door de luxaflex door naar buiten. Zijn kamerjas met beertjes op zat losjes rond zijn schouders, de band niet geknoopt. Alles was perfect rustig. Een wondermooie winterochtend…<br /><br />“MARIA!!”, daverde het plots door het huis.<br />“Potverdekke Maria, waar zit je?”<br />Met een slaperig gezicht kwam Elias’ eega de trap af. “Wat is er, m’n duifje?”<br />Elias zat nu niet langer neer maar hupte gespannen de kamer door. De band van z’n kamerjas sleepte achter hem aan. Met een roodaangelopen gezicht keek hij naar z’n vrouw. “Nee, laat de lichten uit!”, riep hij toen ze naar de knop tastte. “Kijk naar buiten, Maria…maar pas op dat ze je niet zien.”<br />Maria keek uit het raam.<br />-“Nou, veel zie ik niet, schat”<br />“Precies! Iets of iemand heeft ons raam bedekt met wit spul, Maria! Ik heb het zien gebeuren!”<br />Elias ijsbeerde de woonkamer door terwijl hij aan z’n kin krabde en zachtjes prrrrt-geluidjes maakte, iets wat hij altijd deed als hij hard moest nadenken. De band van z’n kamerjas was los komen te hangen en om de zoveel tijd moest hij hem wegslaan om er niet over te struikelen.<br />“Misschien is het wel een aanval”, murmelde Elias, “misschien zijn zij het wel…”<br />Hij pakte Maria bij de schouders, alles was hem duidelijk. “Aliens, Maria! Aliens!”, bromde Elias. Jarenlang al was Elias ervan overtuigd dat ze bestonden en nu was het eindelijk zover. Hij ijsbeerde door de woonkamer. De band van z’n kamerjas hing nu enkel nog met een knoop aan het kledingstuk vast en bleef overal achter haken.<br />“Het is overduidelijk, Maria! Weet je nog hoe we tegen elkaar zeiden dat de lucht zo bewolkt was gisteravond?” Maria knikte terwijl ze de stoel die Elias’ kamerjas had omgetrokken weer rechtzette.<br />“Zo konden ze ongestoord – Bonk, een tweede stoel – spioneren! En die koude temperaturen<br />de – Kleng, de servieskast – laatste tijd, natuurlijk was dat ook hun plan. Zo willen ze ons zwak maken! En nu is het dus zover…We moeten – Knal, het bijzettafeltje – iets doen!” Elias’ kamerjas was blijven hangen aan de zware wandkast maar ongestoord ijsbeerde hij verder.<br />“ We moeten het verwijderen, Maria! We moeten de buurt redden! Ga jij de schop halen, dan start ik onderwijl de auto!” En nog voor Maria iets kon zeggen, stormde Elias de deur uit. Heldhaftig, stoer, kordaat en vooral, in z’n onderbroek.<br /><br />Vier uur later bewogen de eerste silhouetten achter gordijnen. Een koffiezet gorgelde wat, een kind wreef in z’n ogen. Buiten was het nog steeds guur, maar het sneeuwde niet meer. Er was geen wolkje aan de lucht en een waterig zonnetje verlichtte de huizen. Het duurde niet lang of de eerste kinderen kwamen es aan het raam loeren. Buiten zagen zij een sneeuwwereld, zoals zij er waarschijnlijk maar één zouden zien in hun hele leven. Een écht winterlandschap.<br />Alleen was het niet echt een winterlandschap, en ook niet meteen een sneeuwwereld. Eigenlijk was het meer een beetje gewoontjes, misschien wat natter dan anders.<br />En terwijl de kinderen weer weggingen van het raam, glimlachte Elias en nipte van z’n thee. De wereld wist het misschien niet, maar hij, hij was een held.<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-2901185231266630104?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-71573507821585797042008-12-06T23:07:00.002+01:002008-12-06T23:27:13.935+01:00<span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Arial; font-size: 13px; "><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal;">Een tijdje geleden vroeg een oude vriendin van me of ik geen zin had te poseren voor een naaktkalender. Eerst was ik erg twijfelachtig: de gedachte dat een foto van jezelf op je kwetsbaarst zomaar om het even waar kan hangen...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal;">Maar toen ik hoorde dat het voor een goed doel was en iedereen me maar bleef aanporren, ben ik ingegaan op het voorstel. Een heel gekke ervaring, zo in je nakie staan voor mensen die je eigenlijk maar een beetje kent. En natuurlijk heb je geen idee welke kop je moet trekken of hoe je moet kijken, hoe je je moet houden. Een halfuur wachten tot het licht goed zit, je beklagen dat je je niet gedoucht hebt (het ging allemaal zo snel, meneer!), hopen dat je het goed doet. Om niet te vergeten dat je naakt bent. En ja, 't is de tweede keer dat ik dat zeg.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal;">Goed, we zijn nu wat verder en vandaag ben ik naar de voorstelling van die bewuste naaktkalender gegaan. Hij is heel mooi geworden, kunstig. Voorlopig is het nog wachten op de eerste reacties, maar een welbepaalde vriendin van me kennende zullen die wel gauw uitgelokt worden...</span></div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal;">Ben je nog op zoek naar een leuk eindejaarscadeautje? Hieronder zie je de mail van de organisatoren:</span></div><div><br /></div>Al vakantieplannen voor 2009? Wij ook! Maar niet iedereen. Op vakantie gaan kost geld. En lang niet iedereen heeft dat geld. Enkele vrijwilligers van crefi vzw wilden daar iets aan doen. Onder het motto ‘Mag het iets minder zijn?’ gingen onze jongens uit de kleren. Het resultaat daarvan mag er wezen. Een catchy verjaardagkalender, waarbij elke maand een geweldige jongeman een bepaald vakantiethema van crefi naakt op de voorgrond brengt. Vanaf 6 december is de kalender beschikbaar. De volledige opbrengst gaat naar extra toelagen om kinderen via het steunpunt vakantieparticipatie een fijne zomer aan te bieden. Vind je nooit het geschikte kerstpakje voor je nicht of weet je niet wat geven aan je peter voor het nieuwe jaar? Onze kalender is fijn, handig en bovendien maak je er twee mensen mee blij.</span></span><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Arial; font-size: 13px; font-style: italic;">Vanaf nu kan je de naaktkalender bestellen. Hij kost €12, verzending niet inbegrepen. Zend gewoon een mailtje naar <a href="mailto:maghetietsminderzijn@hotmail.com" target="_blank" style="color: rgb(6, 88, 181); ">maghetietsminderzijn@hotmail.<wbr>com</a><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Arial; font-size: 13px; font-style: italic;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Arial; font-size: 13px; font-style: italic;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-7157350782158579704?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-17535210140122563682008-12-03T21:30:00.003+01:002008-12-03T21:55:59.357+01:00Is het je al eens opgevallen hoeveel je eigenlijk wel kan?<div>Denk alleen maar aan je gezichtsvermogen: een gezichtsveld van bijna 180° waarvan een groot deel in kleur! Om niet te vergeten dat je willekeurig kan scherpstellen op verschillende afstanden. Alsof dat nog niet genoeg was, kan je daarnaast ook nog eens die beelden interpreteren, herkennen en erop reageren. Om dat soort dingen in een computer te implementeren, mag je heel wat gaan investeren, denk ik. Om maar te zwijgen over de hardwarekosten!</div><div>Eigenlijk heb ik niet zoveel verstand van wat een computer allemaal kan dezer dagen, of hoe goed een camera is. Toch denk ik dat we bijlange na geen mens kunnen benaderen met technische dingen. Of het zal toch duur moeten zijn. Is het niet gek dat een klein bolletje organisch materiaal van zo'n schamele 1700cc (of toch iets in die trend, dank u Facebook en Biggest Brain!) zoveel informatie kan opnemen, verwerken en reproduceren?</div><div><br /></div><div>Organische computers, is het geen mogelijkheid? Computers die op dezelfde manier informatie opslaan en verwerken als de menselijke hersenen? Ik denk zelfs dat er onderzoek naar dit soort dingen bestaat. En je kan nog verder gaan denken: stel nu dat je zo'n computer kán maken. Vanaf welk punt ben je dan een levend wezen aan het misbruiken? Hoe dicht staat zo'n organisch denkend ding bij het leven?</div><div>Of laten we het omgekeerd bekijken: stel dat je een menselijke foetus kan gaan gebruiken als computer? Of gewoon een volgroeide mens kweken, ontdoen van z'n persoonlijkheid en gaan gebruiken als meetinstrument. Zoveel potentieel, dat moet je toch kunnen misbruiken? Allemaal heel onethisch, maar misschien wel leuke stof voor sciencefiction? Misschien kan ik wel es proberen van het te schrijven en dan achteraf een filmpje met veel special effects maken en dan misschien wel een trilogie ervan maken en ik noem er dan ene Morp-</div><div>Fuck, the Matrix was me voor...</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Ik weet het, ik ben aan 't praten over dingen waar ik niets van afweet. Maar uiteindelijk mag je   wel wat fantaseren van tijd tot tijd. Voor hen die deze gedachtengang wel interessant vinden, kan ik verwijzen naar een paar dingen:</div><div><ul><li>The Matrix natuurlijk<br /></li><li>De blog van Tom Bonte, Visions of the Future. In <a href="http://tombonte.blogspot.com/2008/11/worden-we-robots.html">dit bericht</a> had hij het nog over cyborgs, zo'n beetje het omgekeerde als waar ik net over sprak. Allemaal veel gefundeerder ook, maar ik doe nu eenmaal niet aan correct onderzoek<br /></li><li>De reeks "Hitchhiker's guide to the galaxy" van Douglas Adams(Nederlands: het transgalactisch liftershandboek). Ik zal niets verklappen maar in één van de boeken zie je een idee terugkomen dat ik net aanhaalde. Prachtig gevonden van die man eigenlijk.<br /></li></ul></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-1753521014012256368?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-72816122240508735302008-11-27T20:50:00.005+01:002008-11-27T21:02:09.813+01:00Er wordt me door sommigen verweten dat m'n berichten te lang zouden zijn. <div>Wel, ik zeg hen: ge zijt lui!</div><div>Een half A4'tje begot, het zou geen moeite mogen zijn.</div><div>Ik maar moeite doen om mijn plot in te korten, mijn personages te karikaturiseren, alles gewoon om plaats te besparen, en dan nog horen dat teksten te lang zijn!</div><div>Maar goed, bij deze, speciaal voor alle klagers: een paar komieken die sommigen misschien nog niet kennen in een extra kort bericht!</div><div>Veel plezier ermee.</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="text-decoration: underline;">Jochem Myjer: hilarische ADHD - hollander</span></span></div><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ZBkj0s9_0WU&amp;hl=nl&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ZBkj0s9_0WU&amp;hl=nl&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; text-decoration: underline;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="text-decoration: underline;">Stephen</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="text-decoration: underline;"> Lynch, geweldige komiek/zanger</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; text-decoration: underline;"><br /></span></div><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3IFUNIa2NU8&amp;hl=nl&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/3IFUNIa2NU8&amp;hl=nl&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; text-decoration: underline;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="text-decoration: underline;">Bert Visscher, nog een Hollander met ADHD</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; text-decoration: underline;"><br /></span></div><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/DC6q1MMN-Jk&amp;hl=nl&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/DC6q1MMN-Jk&amp;hl=nl&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-7281612224050873530?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-29089057388598024832008-11-25T00:37:00.004+01:002008-11-28T19:36:50.362+01:00't Leven kan soms hard zijn. En dan zeker als jonge student die ook nog es scouts doet.<div>Begrijpt u mijn leed niet? Laat ik even mijn afgelopen twee dagen schetsen:</div><div><br /></div><div>Het was zondag 23 november. Het sneeuwde al wat en buiten was het koud en wij hadden net mama-papa-vergadering gepland. Een geweldig tof idee, zij het wat gevaarlijk, want het moest maar es een slechte vergadering worden. Uiteindelijk viel alles goed mee, maar dat is eigenlijk niet de hele pointe van dit verhaal. We hebben het immers niet over scouts, maar over mij en m'n miserabele lotgevallen.</div><div>Goed, laat ons verdergaan. We hadden dus het lumineuze idee gekregen dat ik, die de vriezeman moest spelen, bloem in m'n haar zou doen. Daar werd het lekker wit van. Jolijt jolijt! Geweldig leuk voor de kindertjes, ook voor mij want ik kon sneeuwstormen maken door met m'n hoofd te schudden. Minder leuk was het toen ik vanmorgen, na een bijzonder rusteloze nacht (Beertje, waar ben jij gebleven?) achteraan m'n hoofd voelde. Dikke klodders net-niet-zo-goed-weggewassen bloem begroetten m'n vingers. Ik racete de douche in en waste nog snel m'n haren, waarna ik m'n schoenen wilde pakken om snel naar de les te gaan. Groot was dan ook mijn verontwaardiging toen ik merkte dat die nog nat waren van in de sneeuw te spelen op de scouts. Rotkoters. Ik dus in m'n sportschoenen naar de les. Feest.</div><div>Eenmaal aangekomen sprongen mijn o zo trouwe vrienden meteen als hyena's op het makkelijke slachtoffer dat ik was: mijn sportschoenen en nog altijd niet goed genoeg gewassen haar maakten me al snel tot hun riséé. Gelukkig zat ik achteraan en kon ik gezellig de hele les economie (dank u Tim Willemen voor uw boek waardoor ik niet moet opletten!) bloemkorreltjes uit m'n haar trekken. Intussen doneerde ik, vrijgevig als ik ben, een aardig deel van deze roux aan m'n achterbuur, die, moest ie een vuurtje gehad hebben, er prompt macaroni met hesp- en kaassaus van zou hebben gemaakt. Of met een vies gezicht de schilfertjes wegduwen, denkende dat het roos was. Bij deze dus: niets is minder waar, het was bloem. Van den Aldi, meneer.</div><div>Maar goed, de pauze kwam en na nog wat leuke opmerkinkjes van m'n trouwe vrienden dacht ik: ik zet me lekker vanvoor, al bij al valt het nog wel mee. O wee, wat een vergissing. Nu kwam ik immers in het zicht van hen: zij die de mooisten van de aula zijn. En men komt niet in het zicht van hen zonder zijn haar eerst goed te wassen. Vurig verlangde ik ernaar mijn muts op te zetten, mijn sportschoenen weg te schoppen, maar het was al te laat! </div><div>Dries: 5 punten eraf</div><div>nogmaals, wereld, weet het: het was bloem! En mijn goeie schoenen waren nat!</div><div>....................................................................................................................................................</div><div><br /></div><div>Ok, ik geef toe, veel van hierboven is overdreven en zo'n egotripper ben ik nu ook weer niet om altijd over mezelf te willen praten. Maar uiteindelijk maakt dat een verhaaltje zo veel fijner, nietwaar? Al was de bloem blijkbaar toch vrij aanwezig en vielen de sportschoenen wel op. Misschien had het feit dat ik de trappen opjogde om bovenaan wat te gaan stretchen er wel wat mee te maken...</div><div><br /></div><div>Tot slot, voor al wie de vriezeman niet kent volgend kinderversje. Ik ben wel de melodie / het metrum vergeten.</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 18px; font-family:Verdana;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;">V</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;">riezeman heeft op straat gezeten, <br />heeft in mijne neus gebeten , <br />mijne neus is rood rood rood, <br />kwenste de vriezeman dood,dood, dood.</span></span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-2908905738859802483?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-10993664792205903752008-11-15T13:42:00.001+01:002008-11-15T16:18:48.699+01:00<div>Jaja, we zijn actief vandaag!</div><div>Toen ik begon met het schrijven van het vorige verhaaltje, had ik dat in een heel andere stijl gedaan, terug met Elias en Maria.</div><div>Die personages zinnen me wel en ik vind het leuk Elias iedere keer weer iets doms te laten ontdekken en potten eten omver te stoten.</div><div>Ook was hij het perfecte personage om een mopje over sokken dat ik al langer wou gebruiken, in een verhaaltje te zetten. Het leuke is dat ik zelf zo'n sokken heb.</div><div>Later vond ik toch dat een iets vreemder personage hier meer gepast was en ben ik opnieuw begonnen.</div><div>Maar omdat ik toch al aardig wat verhaal had in die andere stijl en het niet per se slecht was, zet ik hem hier, bij wijze van toemaatje, nog es neer.</div><div>Ik presenteer u:</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="text-decoration: underline;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Matteüs 18 - the alternate version</span></span></span></div><div><br /></div>"Maria, Maria!"<br />Elias rende op z'n sloffen door het huis, luidkeels de naam van z'n vrouw roepend.<br />"Ik heb het geheim ontrafeld, Maria!"<br />Aan zijn voeten droeg hij de bergsokken die hij nog van z'n vader gekregen had. Op de sokken stonden een grote rode L en een R, om de drager duidelijk te maken welke sok waar moest. Elias droeg ze echter omgekeerd. Heel goed zaten ze niet op die manier, maar een kledingstuk ging hem verdomme de les niet lezen.<br />"Maria, waar zit je?"<br />"Hier, appelflap", klonk het uit de keuken. Elias stormde binnen, op één slof intussen en ging hijgend voor z'n vrouw staan. In z'n armen zwaaide hij een verfomfaaide versie van de Bijbel rond.<br />"Het is overduidelijk, Maria!"<br />"Wat, m'n liefste?", vroeg Maria. Intussen lette ze goed op haar schaal met aardappelen: de Bijbel scheerde nogal kort langs de rand ervan. Soms verbaasde het haar hoe slecht haar man en etenswaren samen gingen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-1099366479220590375?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-34837606172519174662008-11-14T18:46:00.012+01:002008-11-15T14:03:22.342+01:00Roel loopt naar de kale, gebarsten muur. Haalt het krijtje uit z'n broekzak. Bukt zich naar de rechteronderhoek. Trekt een streepje. Stapt achteruit. Ja, dit is wonderlijk. Waarachtig mooi. Een glimlachje speelt om Roels lippen. Hij loopt weer naar de muur toe en gaat nog een paar keer over het streepje. Lekker dik. Oh ja, Roel heeft er lol in. Hij telt nog eens alle streepjes na. Over de jaren was de muur traagjes voller en voller geworden. Alle streepjes waren er op geraakt gelukkig, maar dat had hij ook wel verwacht. Niet voor niets had hij van tevoren alles zorgvuldig opgemeten. Hoe onvolmaakt zou het geweest zijn als de muur overvol was geweest? Als hij in de hoekjes had moeten zitten prutsen? Of als er een lelijk leeg stuk was overgebleven? Maar al bij al, hoe had iets goddelijk ooit onvolmaakt geworden kunnen zijn? Glimlachend ziet Roel dat de 490 streepjes zijn muur perfect van hoek tot hoek vullen.<br />2 jaar geleden was het dat Roel tot het besef was gekomen. Het zag er die dag niet naar uit dat er veel speciaals zou gebeuren, een zondagmorgen als alle andere. Hoe had hij ooit kunnen weten dat juist die dag de priester, een man zijn respect waardig, net die passage zou lezen? Hij kon de woorden nog steeds horen:<div>"Dan lezen we nu uit het evangelie volgens Matteüs, hoofdstuk 18, verzen 21 tot 35..."</div><div>Wat Roel die dag had gehoord had zijn leven voorgoed veranderd. Hij kijkt nog één keer glimlachend naar de streepjes op zijn muur, precies 490, en gaat naar buiten.</div><div>Eenmaal op straat loopt Roel zelfverzekerd rond, in z'n broekzak een kopie van de verzen. Hij denkt aan grootse dingen, aan alles wat hij zou kunnen doen. Hoe hij de wereld kan helpen. Hoe hij wel eens een "redder" kan zijn. Een messias...</div><div>Hij haalt de verzen uit z'n broekzak en leest ze nogmaals.</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;">Matteüs 18, 21-22</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; ">Daarop kwam Petrus bij hem staan en vroeg: ‘Heer, als mijn broeder of zuster tegen mij zondigt, hoe vaak moet ik dan vergeving schenken? Tot zevenmaal toe?’ Jezus antwoordde: ‘Niet tot zevenmaal toe, zeg ik je, maar tot zeventig maal zeven.</span><br /></div><div>490 keren, Roel had het uitgerekend. 490 keren had hij zich ingehouden. 490 keren was hij de toffe geweest, de vergevingsgezinde. Maar dat is nu gedaan.</div><div>Roel stapt het grote gebouw binnen. Gaat naar boven. Speelt wat het mes in z'n achterzak. Gaat de deur door. Voelt nog eens aan het mes. Glimlacht eens. Krijgt een papiertje tegen z'n hoofd. Voelt een natte spons in z'n nek. Valt over een stiekem gespannen koord. Ziet dertig joelende kinderen met hem lachen van achter hun schoolbanken.</div><div>Maar Roel glimlacht.</div><div>"Dat hadden jullie niet moeten doen, jongens. Ho nee, dat was een slechte keuze. Dit wordt écht jullie dagje niet..."</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">met dank aan Pieter Moysons, die het uitgerekend heeft</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-3483760617251917466?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-16760280219066964352008-11-12T15:03:00.003+01:002008-11-12T15:35:41.392+01:00Woensdag, vijfde dag van de leefweek.<br />De korte nachten en het gebrek aan volwaardig voedsel beginnen hun tol te eisen van de deelnemers. De vondst van een dode muis in de provisiekamer zorgde gisteren voor enig tumult, maar nadat ieder z'n zeg had gedaan en verzekerd was dat er geen gaatjes waren in de Maria-koekjes, bedaarde dat al snel. De muis werd plechtig begraven door Elias en even later door diezelfde weer opgegraven en opgegeten omdat de hesp op was. En een croc zonder vlees is geen croc, zeg nu zelf.<br />De leefvertrekken hebben onze aanwezigheid voorlopig goed doorstaan. Ook de baadruimte en de toilethoek tonen zich hun taak waardig. Vooral de laatste heeft ons aangenaam verrast. Wij ontdekten namelijk dat een ingenieus systeem is ingebouwd waardoor de gebruiker van desbetreffend toilet zijn eigen ontlasting kan inspecteren. Tijdens de behoefte word de excretie opgevangen in een plat bekken, alwaar kleur, vorm en structuur bestudeerd kunnen worden. De geometrie van het bekken is ook zo dat de geur van hoger vernoemde ontlasting zich optimaal kan verspreiden. Misschien niet aantrekkelijk voor een leek, maar een jongeling op leefweek is zich terdege bewust van het belang van zelfinspectie. Daarbij zorgt deze vormgeving ervoor dat niet enkel de gebruiker van het toilet maar ook eventuele omstaanders zich kunnen vergewissen van de gezondheid van de gebruiker.<br />Hoe lyrisch we allen ook zijn over de toilethoek, een andere ruimte baart ons aardig zorgen. Het betreft de slaapruimte. Deze is na vijf nachten verworden tot een donker hol, enkel nog bezocht in de nacht. De aanblik van het vertrek bij licht kan niemand zich nog herinneren, immers: het licht mag nooit aan voor zij die nog slapen. Op de tast kan men zich een beeld vormen van dit hol, vergaan van de losslingerende onderbroeken en kousen. Wie denkt dat dit al erg is vergist zich: niets is erger dan te ontdekken dat wat je net greep noch onderbroek noch kous is, maar dan wel een ondefinieerbaar hoopje iets, dat als je pech hebt nog es kan wegrennen ook. Inderdaad, sinds enige dagen wordt gefluisterd dat er misschien wel ander leven in dit donkere hol is dan enkel zij die slapen. Sinds de verdwijning van Jaspers knuffelbeer wordt dan ook enkel nog slapen gegaan in groepjes van minstens drie en zijn het enkel de dappersten die nog durven uitslapen. <br /><br />Vandaag is een leerdag gepland, zodat ondergetekende morgen eindelijk eens deftig kan meehelpen met zijn case Mechanica, kwestie dat hij niet te hard op zijn doos krijgt bij de peer assessment. En holalala, ne stijlbreuk! Kan geen kwaad want ik ben de expeditiedagboekstijl eventjes beu en we mogen ook al es gewoon updaten. Voor zij die het niet doorhadden, ik ben op leefweek en hoewel sommige dingen wat overdreven zijn, bovenstaande feiten zijn allemaal ongeveer waargebeurd.<br />BLij ben ik ook u te melden dat er binnenkort een gedichtje aankomt ofwel een prozastukje, waarvan ik voorlopig enkel de eerste zin heb. Deze gaat zo:<br />Misschien, heel misschien, dacht Ankie, ben ik eigenlijk een gans, en ze kwaakte es voorzichtig.<br />Voorlopig lukt het rijmen niet meteen, dus het kan nog wel even duren eer dit af is.<br /><br /><br />Hoewel we intussen vijf dagen gevorderd zijn blijft het moreel hoog.(en we zijn weer vertrokken!) Om de tijd te doden vermaken mijn medewerkers zich met gezelschapsspelen en computerspelletjes uit het bouwjaar Windows 98. De kou is bijtend, het croque-machien traag, maar wij blijven op post. Immer op post, immer trouw.<br /><br /><br />Dries Thielemans<br />12/11/2008<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-1676028021906696435?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-290156757555841112008-11-09T19:39:00.002+01:002008-11-09T20:05:42.568+01:00Een kort bericht voor al die luiaards die zeggen dat ik te lange berichten schrijf de laatste tijd.<br />Dit keer is het geen verhaaltje, geen bedenksel, geen hersenkronkel, het is één en al compliment.<br />Ik ben gisteren namelijk naar een musical geweest. Helemaal in het verre Zandhoven, in een parochiezaaltje, dat intussen al twaalf keer of zo is uitverkocht heb ik hem gezien: Bang, de musiknal.<br />Laat u niet misleiden door de titel, ik geef toe: hij is een beetje kinderachtig. Ook de plot was nu niet meteen even wonderlijk en verrassend als die van Loft, maar wat een mensen erin meededen!<br />Niks zo sterk als een hoop mensen die een stevig lied tegen elkaar opzingen en al zeker niet als ze dan nog es machtig goed zingen ook. Dat zijn de dingen waar ik echt kippenvel van kan krijgen.<br />Machtig vind ik het wanneer zo'n lied volledig in het verhaal past. De helft van de tijd zat ik er dan ook met mierentetten om het es met een ander woord te zeggen. Oftewel was het gewoon nogal fris in dat zaaltje.<br />Ik persoonlijk ging kijken omdat een vriendin van me erin meespeelde. Heeft die me even van m'n sokken geblazen!! Bij deze, to hell with privacy: Elena, uw stem was wonderlijk schoon.<br />Maar goed, voor iemand die er niet bij was is dit misschien bijster weinig interessant. Daarom, als toegift, een filmpje in verband met een musical dat ik zelf geweldig vind en voor velen een bron van inspiratie kan zijn.<br />En ook al bestaan er veel lijstjes die het tegendeel beweren, het leven zou toch sjieker zijn moest er af en toe wat meer musicalgehalte inzitten.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Prangstgrüp - Reach, a lecture musical</span></span><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3SwhzFsuvQc&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/3SwhzFsuvQc&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-29015675755584111?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-51364061580599852272008-10-28T17:05:00.003+01:002008-10-28T17:58:09.986+01:00Jaja, het is zover!!<div>Precies 52 weken en 52 blogberichten (is dat niet eventjes mooi getimed van me?) geleden werd deze blog gestart! </div><div>Vandaag, 28 oktober is Dries Denkt jarig! Jochei, jochei, luidt de bellen, schal de bazuinen en laat de verjaardagscake aanrukken want 't is feest.</div><div>Digitaal dan toch. Maar laat ons er niet te veel nadruk op leggen, Dries Denkt is een fragiel personage en kan wel es last krijgen van een midlifecrisis. Zo'n zwarte achtergrond zou de lay-out maar verpesten.</div><div>Goed, omdat het feest is gaan we meteen doen wat een burgie het liefst doet als het feest is: bergen cijfers in het gezich werpen van mensen die dat eigenlijk helemaal allemaal niet willen weten. Bij deze dus:</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(255, 0, 0);"><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;">Dries Denkt, de harde feiten</span></span></span></span></div><div>Aantal bezoekers: 2390</div><div>Bezoekers/dag: 18</div><div>Beste maand: oktober (nu dus!)</div><div>Aantal pageviews: 4253</div><div>Pageviews/bezoek:1.9</div><div>aantal personen op de mailinglist: 10</div><div>Op dit grafiekje zie alles nog es mooi op een rijtje: rood staat voor het aantal pageviews, geel voor het aantal bezoekers(ik heb deze teller pas sinds februari)</div><div><img src="http://4.bp.blogspot.com/_F5uOTuBYRnM/SQc_oZFBy7I/AAAAAAAAAJE/sDx3tSiTFdg/s400/untitled3.bmp" style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 277px; height: 400px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262244652765006770" /><br /></div><div>Wat leuk is te zien is de invloed van examens op het aantal lezers. Bekijk maar even september en juni in vergelijking tot pakweg maart.</div><div><br /></div><div>Iets wat mijn tellertjes nog kunnen is zeggen van waar u allen afkomstig bent:</div><div>84,7 % Belgen</div><div>10,8 % Britten</div><div>3,1 % Nederlanders</div><div>0,5 % Amerikanen</div><div>0,5 % Polen</div><div>0,4 % andere</div><div>Hoe betrouwbaar dit allemaal is, is natuurlijk mij ook een raadsel.</div><div><br /></div><div>Als laatste zegt m'n leuke tellertje ook nog via welke zoekwoorden deze site bezocht werd. Het leeuwenaandeel hiervan zijn logische woorden als driesdenkt of dries thielemans, maar hier en daar zitten er toch een paar leukerds:</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">Danone kortingsbonnen: </span> vele uren vruchteloos zoeken van een vast en zeker hulpeloos, oud dametje is hier gestrand.</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">etymologie van renter:</span> hier kan ik meteen mee helpen: het woord bestaat niet</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">nimf walpaper en puppy's achtergronden: </span>wederom iemand die het moeilijk heeft met spelling en jammer genoeg z'n sweeties hier niet vond</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">zuur-base tabel:</span> noem het leedvermaak, maar ik vind het grappig te zien dat medeburgies hier terechtkomen terwijl ze eigenlijk oplossingen of hulp zochten. ook <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">Dierckx</span> en <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">Piessens</span> of andere leerkrachten scoren hoge ogen wat zoektermen betreft.</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">gevaarlijke beest: </span>deze is om één of andere reden al vaker geweest. </div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">wat is biocure intellect: </span>ook hier meteen hulp: Biocure Intellect, alias mijn geheim, is een geweldig product op basis van ginseng, ginkgo biloba en omega3-vetzuren, perfect voor de student in de examens. Het scherpt niet alleen het geheugen aan, het verhoogt ook de concentratie en verlengt de aandacht. Daarbij wordt het in een handige verpakking van 30 capsules geleverd. Te verkrijgen bij de betere apotheker.</div><div><br /></div><div>Natuurlijk is dit maar een kleine selectie, wie meer wil kan altijd klikken op één van de tellertjes hierboven, daar vind je alles. Goed, daarbij hou ik het. Laat die verjaardagswensen maar komen!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-5136406158059985227?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-55426962429379083232008-10-27T13:36:00.006+01:002008-10-27T14:44:55.139+01:00Zoals sommigen misschien al gezien hadden, was de naam van m'n blog tijdelijk veranderd naar "Dries Rent", kwestie van in thema te zijn met het grote evenement van die moment: de 24-urenloop. Dagenlange training werd aan de grootste test van allen onderworpen tijdens deze afmattende marathon van het studentelijke kunnen en houzee, we hebben (bijna) getriomfeerd!<div>Ondergetekende rende dit jaar niet voor VTK, maar voor Pedal, de peda-alliantie, een kleine maar dappere loopgroep. En al deden we nog zo ons best en scholden we zo hard we konden op concurrenten, de boertjes van LBK en de beurskrashers van Ekonomica hebben toch bezit weten te nemen van de derde en vierde plaats. Soit, het zij zo, laat hen maar teren op deze tijdelijke overwinning, ik was toch blij over onze vijfde plaats en mijn persoonlijke prestatie (16 toeren en een pijnlijk rechterbeen!).</div><div>Maar we zijn aan 't afdwalen. Immers, waar gaat het hier over? Juist ja, Dries rent niet langer, Dries denkt weer. En laat het nu net lukken dat ik een bedenkseltje heb op de moment. Volgt u me even mee:</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Meten en maateenheden</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: 18px; font-weight: bold;"><br /></span></div><div>Het SI-stelsel, wie kent het niet? meters, kilogrammen, candela's, allemaal goed en wel, maar er zijn toch leuker maten in het universum? En duidelijker vooral? Zo sprak mijn prof Informatieoverdracht en -verwerking (Antoine van de Capelle, mijn muze van de dag) vandaag over vermogen als een aantal strijkijzers. Nou, dat is klare taal! Daar weet je mee wat je in huis haalt! Een zonnepaneel: 1 a 2 strijkijzers, een generator: 10 strijkijzers, ik zeg maar wat. Daar weten wij Belgen raad mee! Weg met de Watt, leve het strijkijzer! We kunnen het zelfs nog verder trekken en deze vrij vrouwelijke maat vermannelijken door het, zeg maar, over aantal boormachines te hebben, of aantal grasblazers. En nu we toch bezig zijn, kunnen we dan niet beter meteen ook kilocaloriën vervangen door aantal minuten vermoeiendheid? Wie kinderen heeft, zal deze aanpassing zeker appreciëren!</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">Een nieuwe eenheid</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: 18px;"><br /></span></div><div>Deze uiteenzetting over maateenheden brengt me meteen weer op een volgend puntje: er is namelijk nog een maateenheid. Een die ik wel es durf te gebruiken, maar voorlopig lijk ik niet veel enthousiastelingen te kunnen vinden. Op de scouts houdt men er af en toe dan ook van mijn manier van meten in twijfel te trekken en er mopjes over te maken. Maar laat u dat niet tegenhouden wanneer ik u voorstel aan:</div><div>het Driezeke!</div><div>Deze multifunctionele maat is goed op weg een nieuw begrip te worden in de bouwsector. Altijd bij de hand (tenminste als je Dries heet), makkelijk te meten en, nogmaals, multifunctioneel! Laat me u aan de hand van een voorbeeldje even het gemak van het Driezeke tonen: stel, u heeft een aardig kacheltje gekocht, maar wil graag de dimensies ervan weten. Heel simpel, u legt uw Driezeke ernaast en hopla, u heeft meteen de lengtematen. Voor het gewicht is een eenvoudige test ook voldoende, het Driezeke is immers ook een gewichtsmaat! Wilt u graag weten hoe hard het kacheltje brandt? Dat kan het Driezeke voorlopig nog niet zeggen, want een Driezeke verbranden is niet zo goed voor het milieu... Plus het doet pijn... En dan is mama boos omdat mijn kleren kapot zijn...</div><div>Maar goed, u ziet: multifunctioneel en altijd bij de hand!</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Waargebeurd</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: 18px; font-weight: bold;"><br /></span></div><div>Laat ik tot slot een waargebeurd voorbeeld geven uit het leven van Elias en Maria over hoe meten en maateenheden een belangrijk deel van het leven uitmaken.</div><div><br /></div><div>"Hou je nog van me, zoet?", vroeg Maria.</div><div>Vandaag aten ze varkenslapjes met geraspte wortelen. Voor alle veiligheid had Maria de sauskom vastgelijmd aan het sausbordje. Je wist maar nooit met Elias. Aan de kapstok hing nog steeds z'n jas met kippenveren aan en z'n kippenmasker, in z'n arm nog steeds de kogel uit de tweeloop van de boer aan de overkant, de onbegripvolle vlerk.</div><div>"Tuurlijk, Maria, tuurlijk"</div><div>Even was het stil op het getik van Elias' vork na, die probeerde een lastig reepje wortel te pakken te krijgen. Toen viel het plots stil.</div><div>"Hou jíj eigenlijk nog van me?"</div><div>"Natúurlijk, lieve!", zei Maria iets te enthousiast.</div><div>Elias boog zich voorover over tafel en vouwde z'n handen bij elkaar onder z'n kin, alsof hij over iets nadacht. </div><div>"Hoevéél hou je dan van me, Maria?"</div><div>"Nou, heel veel.", zei Maria, "Meer dan van ieder ander."</div><div>"Jaja, maar hoeveel preciés, Maria? Hoeveel preciés?"</div><div>"Hoe bedoel je nou, hoeveel precies?"</div><div>"Wel", zei Elias en hij boog zich nog wat meer over tafel, "zie je deze worteltjes? Voor jou zijn het er misschien niet veel, maar voor een arm negertje is het misschien wel een fortuin aan worteltjes! Wat is veel dan uiteindelijk, wat is veel?"</div><div>"Ik volg je niet lieverd. Kan je misschien eve-"</div><div>"En als dat negertje dan nog vriendjes heeft Maria, die óók honger hebben? Hoeveel worteltjes heb je dan? Wel, ik zal het je zeggen, het zijn er niet veel, het zijn er niet weinig, het zijn er drieëntwintig! Drieëntwintig worteltjes, Maria! Geen meer en geen minder, ik heb ze geteld! En of je nu jezelf bent of een neger, Maria, het zullen er drieëntwintig blijven."</div><div>Maria keek nogal hopeloos van de schaal met worteltjes naar haar man en terug, maar nog steeds kon ze hem niet goed volgen. Nog voor ze tijd had om Elias te wijzen op het feit dat er helemaal geen negers woonden in Hoekebeke, begon die weer:</div><div>"Hoeveel dus, Maria? Hoeveel hou je van me?"</div><div>Maria twijfelde even, krabde achter haar oor, zocht in de ogen van haar man naar een tip.</div><div>"...25 meter?", gokte ze.</div><div>Elias' ogen klaarden op. 25 meter, tjongejonge, dat was meer dan hij had durven hopen! Opgetogen sprong hij recht. 25 meter, 25 meter, dat moest hij Hannes gaan vertellen! Hij zoende Maria vol op de mond. 25 meter, daar was hij iets mee! Andere mannen hadden er het raden naar, maar hij, Elias, wist waar hij aan toe was! Tjongejongejonge!25...</div><div>Elias stormde de deur uit, rende wat rond, raapte een steen op en legde die aan de overkant van de straat.</div><div>"25 meter, Maria!", riep hij, "dat is helemaal tot hierzo!" Blij als een kind rende Elias van de steen naar Maria en terug. Wat was dat toch ver!</div><div>"Zie je die boom daar, Maria? Jij houdt meer van me dan ie hoog is! En die heg, die is ook te kort! En de waterput, die is minder diep!"</div><div>Elias had intussen z'n lintmeter bovengehaald en mat alles op dat hij kon vinden, begeleid door enthousiaste kreetjes als hij iets kort genoeg vond. Toen hij uiteindelijk moe geworden was, kwam hij weer aan tafel zitten, waar Maria intussen de varkenslapjes had opgeruimd.</div><div>"Je bent een prachtvrouw, Maria", zuchtte Elias.</div><div>"En wat die worteltjes betreft, hou ze maar, negers zijn geen konijnen."</div><div>En zo huppelde Elias weg, aan ieder die het wilde horen vertellend hoeveel zijn vrouw van hem hield, helemaal tot aan het asielcentrum waar hij een bedelaar zijn 23 worteltjes gaf.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-5542696242937908323?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-28091390398154837792008-10-19T21:33:00.002+02:002008-10-19T22:01:19.143+02:00"Kippen, Maria, zijn de vuilste beesten op aarde", zei Elias.<div>"Zo dan, nou, leg es uit, schat", antwoordde Maria terwijl ze nog wat aardappelen bij opschepte.</div><div>"Dat zal ik meteen doen!", zei Elias. "Kippen zijn des duivels, Maria. Ze komen voort uit het gat van de duivel en denken dat wij dat niet merken. Maar dan hebben ze buiten mij gerekend, Maria! Ze lijken dan misschien zo onschuldig, maar op één punt laten ze een steek vallen."</div><div>-"Is dat zo, lieve?"</div><div>-"Jazeker! Het is niet zozeer hoe de kip ofte gallus gallus domesticus leeft, het is hoe hij sterft! Heb je wel es een kip zien sterven, Maria?"</div><div>"Nee, nog nooit", zei Maria, "En doe nou toch rustig met de aardappelen, lieve."</div><div>"Wel", ging Elias verder, die nog steeds geen aandacht aan de aardappelblokjes besteedde die hij deed rondvliegen met al z'n geklop op tafel,"het toeval wil dat ik vorige week zag hoe de boer van hiertegenover een kip slachtte. Ik zag zó hoe het mes van de boer door de nek van dat beest ging. En moet je nu horen, lieve: dat beest liep gewoon weg! Zonder hoofd, Maria!"</div><div>"Nou nou, dat meen je niet", zei Maria.</div><div>-"Ik zweer het je op m'n moeders hoofd! Kippen zijn van de duivel, lieve! En ik heb hen doorzien: een normaal wezen is dood als je het de kop afhakt!"</div><div>Na de aardappelschaal moest ook de kom met erwtjes aan geloven toen Elias er met z'n vork op begon te timmeren om z'n standpunt kracht bij te zetten.</div><div>"Uit de duivel, uit de duivel, uit de duivel! En dat weiger ik toe te staan, Maria!"</div><div>En met die woorden stond Elias recht. hij griste het vergiet van het aanrecht, duwde er de etensrestjes uit en zette het op z'n hoofd. Bij de deur nam hij ook de grove borstel mee en droeg hem als een lans voor zich uit. "Nogmaals heeft de wereld me nodig, lieve! Uw nobele ridder verlaat u eens te maal, maar weest verzekert: ik keer terug! Aan m'n buidel de kop van elke duivelse kip in omstreken!"</div><div>En Elias stormde de deur uit, de omliggende boerderijen tegemoet. Maria zuchtte even en ruimde de erwtjes op, die over de vloer verspreid lagen. Buiten hoorde ze de gesmeerde kreten van haar levenspartner, die nu bijna bij de boerderij aan de overkant moest zijn. Geduldig ging ze zitten wachten aan de deur tot ze hoorde wat ze al wel verwacht had. Vijf minuten later stond Elias weer aan de deur.</div><div>"Ze hebben me gestoken, Maria! Met hun snavels zó, recht in m'n vlees! De duivelse beesten wisten het, hun duistere heerser had hen gewaarschuwd!"</div><div>"Ja, vast wel, lieve, vast wel", zei Maria en ze ging een pleistertje halen terwijl Elias over z'n rode arm wreef, woedende blikken werpend door het raam, waar het lawaai van honderden kippen de stilte van de nacht brak.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-2809139039815483779?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-76646077802207322162008-10-16T12:33:00.004+02:002008-10-16T12:53:53.326+02:00<div>Geachte moeder,</div><div><br /></div>Tot u spreekt niet langer Dries Thielemans, minderwaardige schacht komende uit het rustieke Rotselaar. Ondergetekende is vanaf nu gekend als de hoogedele heer Dries Thielemans, gedoopt ende gekeurd te Don Bosco Peda. Zijne heer is blij de mama te kunnen melden dat hij zijn onderbroek heeft kunnen recupereren, zelfs nadat die als hoofddeksel gefungeerd had voor hemzelve en menigeen ander. Zijn broek en T-shirt daarentegen zullen vanaf heden niet meer de heer tot kleding dienen, zij liggen in een Acco-zak hun droeve lot af te wachten. Het haar van de heer, beste moeder, is proper gewassen en kan enigszins naar koffie ruiken. Vreest echter niet, het was bio-koffie, volledig in de lijnen van uw zorgvuldig uitgestippelde opvoedingsplan. Verheugd melden wij u ook dat look en ajuinen geen deel van zijn dieet zijn geworden, hoewel daar gisteren pogingen toe ondernomen zijn. Ook hondebrokken hebben het keelgat van de hoogedele niet echt weten te bekoren. Amber en Hydra kunnen dus op twee oren slapen, hun eten zal niet geroofd worden.Wist u trouwens, brave moeder, dat een kom niet nodig is om pannenkoeken te maken? Een paar bereidwillige monden volstaan net zo goed, is gebleken! De potten waar wij om vroegen vorige week, hoeft u dus niet meer apart te zetten. Wij stellen voor ze aan Sanne te geven, zij zal er wel haar weg mee kunnen.<div>Mogen wij u ook even melden dat het de heer gelukt is zich volledig te wassen in zijn lavabo? Te min voor een man van stand natuurlijk, maar destijds was hij natuurlijk een schacht, de douches onwaardig. Het zal de mama niet verbazen dat het zijne Driezigheid gelukt is in de pompbak te kruipen zodat geen heksentoeren gebeurd zijn om de benen te reinigen. Het schrobben van de rug bleek te veel werk, onmogelijk zelfs. Bij deze delen wij dan ook mede dat er een paar handdoeken vrij morsig zijn. Edoch, een simpele wasbeurt zou dit euvel zeer zeker verhelpen.</div><div>De cantus ofte het drinkfestijn waar de heer des avonds zijn opwachting heeft gemaakt mag een succes genoemd. Via deze weg willen wij graag de senior feliciteren met zijn goede songkeuze, al mag hij over sommige liedjes wat bijleren over de tradities. Tevens was het niet nódig om de schachten bij élk lied te laten opstaan, of wilden zij gewoon dat we een fout zouden maken? Wat hen ook gelukt is, het is uw bloedeigen zoon geweest, moeder. Gelukkigerwijs was een lichte straf voldoende voor de corona. Sommigen hebben het zwaarder moeten ontgelden: zware bieren ad fundums drinken was een straf die vaak gezien werd.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Graag willen wij u nog danken voor de appelen van twee weken geleden, zij hebben de heer en zijn gasten behaagd. Ook de verse onderbroeken zijn goed van pas gekomen. En met deze zinnen wensen wij u nog een goede dag toe. Wij hopen spoedig van u te horen.</div><div><br /></div><div>Hoogachtend,</div><div>Dries Thielemans, koning van kamer 336</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-7664607780220732216?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-68868924565355612572008-10-08T12:48:00.006+02:002008-10-10T01:13:07.062+02:00Grutjes toch!<div>We zijn intussen een weekje verder en ik begin me al wat meer te settlen op de peda. Ik had besloten me niet te laten dopen, maar uiteindelijk ben ik toch bezweken onder de peer pressure en de belofte dat ik iemand anders' schoenen mocht gebruiken. Leve m'n standvastige zelf! Nu mag ik me dus donderdag weeral mooi gaan presenteren in de hoop voor niet te weinig verkocht te worden om dan over een paar weken weer even publiek vernederd te worden. Jaja, die dopen, dolle pret hoor!</div><div>Omdat het belangrijk is genoeg te bewegen heb ik weer allerhande plannen opgevat om te gaan sporten. En dit keer zal ik ze volhouden ook! Met de sportkaart van de KUL kan je heerlijk veel sporten gewoon gratis gaan doen, zodat ik eigenlijk elke dag wel iets heb dat ik wil mee gaan doen. Leren daarentegen valt heel wat moeilijker in te plannen. Voorlopig is de stand:</div><div>3 weken les</div><div>3,5 les gemist</div><div>achter voor 1/3 van m'n vakken</div><div>Maar ik zal me herpakken! Adje kijkt zorgelijk naar me tijdens de lessen Numerieke Wiskunde, maar die blik zal snel omslaan in één van verwondering!</div><div>Nu, met al die sporten die ik wil doen, kan het niet anders of er is er eentje bij waar ik niet bepaald een hoogvlieger in ben. Moeilijk voorstelbaar, ik begrijp het, maar laat me even de situatie schetsen:</div><div><br /></div><div>We schrijven enkele dagen geleden. De immer glimlachende kapitein Ringbaard had weer es een geweldig voorstel: "kom mee turnen, Dries", zei hij, "Het wordt vast leuk!". Ik had er zo wat m'n twijfels bij, ik kon namelijk niet bepaald veel, maar na veel aandringen besloot ik toch maar mee te gaan. Peer pressure is m'n Achillespees. Nu kwam ik daar gisteren aan, samen met een grijnzend kapiteintje Ringbaard en nog twee vrienden - een voormalig turnster en een voormalig trampolinespringer - en bleek dus dat we mooi een paar oefeningen mochten gaan doen. Allemaal begeleid door twee mooie jongedames. Geweldig leuk! Het begon allemaal kalmpjes met wat rennen en springen, beetje rollen, goed te doen. En ineens, hoppaaa! Hazensprong! Op gekke manieren lopen! En natúúrlijk was ik om de één of ander reden op net dát punt in de rij opwarmers aangekomen waar al de rest gedaan heeft en kijkt wie er nog afkomt. "Ga toch wat rollen in de lucht ofzo", dacht ik, maar het mocht niet zijn. Ik mocht m'n kunstjes opvoeren met publiek.</div><div>Het is gek hoe iets wat anderen zo moeiteloos lijken te doen, zo verrassend moeilijk kan blijken. Als je die kerels zo over de mat ziet vliegen, denk je: als ik nou es m'n lijf net hetzelfde hou, moet zo'n flikflak toch een peuleschil zijn? Maar er is een verschil tussen doen en denken. Je lijf is je beste vriend tot het in de lucht is. Daarvoor doet het nog vriendelijk: "ja hoor, ik zal m'n armpjes wel toetrekken en m'n rug buigen". Maar dan, als je het nodig hebt, wordt het een laf hoopje vlees en laat het je in de steek om gewoon wat rond te zwaaien. De vuile verrader!</div><div>Het was natuurlijk niet allemaal falen wat de klok sloeg: salto kon ik wel wat en ongecontroleerd van de trampoline afvliegen lukte me ook aardig. En uiteindelijk was alles ook best grappig en was ik niet de enige turner-in-spe-die-nu-niet-meteen-een-kampioenschap-zal-winnen. Maar of ik ooit zal terugkomen?</div><div>Ik denk eerder dat er weer een illusietje minder is om in te geloven voor mij. Nog even en ik bereik misschien wel het nirwana!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-6886892456535561257?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-546119528331048432008-09-25T17:12:00.006+02:002008-09-28T21:03:13.623+02:00Amai, het is weer even geleden, maar dit keer heb ik een geldig excuus. Mijn hele rustige leventje werd namelijk omvergeworpen: ondergetekende zit namelijk niet langer lekker thuis, neenee, heden bevind ik me te Don Bosco Peda, Leuven. Het is wat, op kot gaan. Zo had ik hier de eerste paar dagen geen internet, wat wel knap vervelend is. Gelukkig is dat intussen hersteld en kan ik online doen of ik tegen mensen praat op deze blog.<div><br /></div><div>Zondagavond kwam ik aan, met m'n rugzakje vol thuisspulletjes en goede moed. Een paar nieuwe kookpotjes-thuis had ik ze speciaal nog es opgeblonken- hield ik apetrots in m'n handjes. Daarnaast had ik ook nog een badmatje gekregen en twee mooie grijze handdoeken. Breed glimlachend liet ik mijn nieuwe spulletjes dan ook zien aan eenieder die het wilde. Eenmaal binnengekomen in mijn nieuwe thuis viel mijn oog meteen op dé blikvanger van de hal: een visbak. Met visjes! Het kostte mijn vader verscheidene porren en een stuk of drie geïrriteerde "Dries!"en voor hij m'n neus loskreeg van het glas. Snel volgde ik pap en mam weer, vrolijk met m'n kamersleutel rondzwaaiend. Het waren veel trappen voor ik eindelijk op de derde verdieping was, maar het stoorde me niet. Terwijl m'n moeder puffend op de tweede verdieping stond uit te blazen vloog ik haar als een tornado voorbij, luid "Trappenmaaaaan!!" schreeuwend. Even later vloog ik haar weer langs, de sleutels achterna die van m'n vinger waren gevlogen en nu weer beneden lagen. Trappenman was onvermoeibaar en bereid elke sleutelbos in nood te helpen. Uiteindelijk werd ik moe en deed ik de deur van m'n kot open, waar m'n ouders intussen ook aangekomen waren. Het was een prachtkamer en wederom kostte het m'n vadere meerdere porren en geïrriteerde roepen om me van het raam weg te krijgen. Wie had ooit geweten dat je zo veel kon zien uit één simpel venstertje? Verbijsterd zat ik op mijn bed alles in me op te nemen totdat mijn ouders vertrokken. </div><div>Het was toen dat ik instortte.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Al is dat misschien wat overdreven. We gaan er niet flauw over doen, ik zit hier best goed. De lessen zijn intussen ook weer beginnen en oh, oh, oh, wat is er weer veel speciaal leerkrachtenvolk geleverd dit jaar!</div><div>Het is nog wat vroeg om conclusies te trekken, maar sommigen profileren zich nu eenmaal zo duidelijk. Zo hebben we Adje het ratje, de kleuterleider en vast binnenkort nog veel meer...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-54611952833104843?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-2228263963554022212008-09-11T18:24:00.006+02:002008-09-11T18:47:00.750+02:00Vandaag ga ik weer es een gewone, alledaagse post doen, er valt namelijk veel te vertellen.<br />Ik heb namelijk weer plannetjes opgevat. Parkour staat een beetje op een laag pitje en eigenlijk kan ik nog steeds de rol niet eens deftig maar who cares, ik hou me toch bezig. Hetgeen waar ik vandaag m'n zinnen op had gezet was springtraining. Ik delf veel te vaak het onderspit bij wedstrijdjes wie-kan-er-het-hoogst-springen en nu ik wat gegroeid ben, kan ik niet langer het excuus "Maar ik ben veel kleiner en jullie hebben langere armen" gebruiken. Vol goede moed ben ik dus wat op het internet gaan rondkijken, in de overtuiging dat sprongtraining zo'n beetje publieke kennis is en dus overal te vinden is. Maar niets blijkt minder waar! Enkel boeken en cursussen die je moet betalen en dan zijn ze nog es allemaal verschillend ook! Hoe moeilijk kan het zijn om verdorie een man een beetje hoger te laten springen? Ik dacht dat ze iets in de trend van "spring 20 keer op een stoel per dag" zouden zeggen, maar nee hoor! Nooit geweten dat er zoveel spiersoorten in één kuit konden zitten en dat die dan nog es allemaal hun eigen oefeningetje nodig hebben...<br />Sprongtraining zit er dus voorlopig niet in, tot ik iemand tegenkom die me zegt waar ik moet zoeken of wat ik kan doen. Als dat zo is, dan doe ik over een jaar slam dunks!<br />Als sprongtraining niet gaat kan ik wel nog steeds aan m'n conditie werken dus bij deze stel ik voor: Dries' mega-über-training programma!<br />Het bestaat uit:<br /><br />25-30 keer optrekken<br />50 keer pompen<br />200 keer touwtjespringen<br />een halfuurtje lopen<br /><br />Natuurlijk lukt het me nooit al die dingen elke dag te doen, maar als ik op het einde van de week ze allemaal drie keer heb gedaan ben ik toch content:)<br /><br />Verder zijn er nog vele dingen, namelijk: wie is de geheimzinnige geheime aanbidster van enkele posts geleden? Is het een grap? Haast zeker, maar is het een grap van een man of een vrouw? Wie zal het zeggen? En dan zijn er nog al die andere anonieme reageerders! Aan hen zeg ik: zet er je naam of tenminste een pseudoniem onder, veel leuker voor mij. Als geheime aanbidster gaat dat natuurlijk niet, maar goed, dat is een uitzondering die ik bereid ben te maken.<br /><br />En wat is er nog? Mijn Milaanreis! Nu heb ik even niet genoeg tijd om alles te beschrijven ervan, om nog maar te zwijgen over hoe ongeordend dit bericht zou worden, maar ooit zal ik hier misschien es een kort reisverhaal zetten, misschien dag per dag, ik weet het nog niet. In ieder geval, ik was weg van 29 augustus tot 6 september met de buffel, Pietro Coricelli, de artiest en Zulu-hoofd (pseudoniemen, weet u nog? privacy, privacy, privacy...) en hier ziet u alvast een voorsmaakje van hoe Milaan kan zijn:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_F5uOTuBYRnM/SMlLGKevKRI/AAAAAAAAAIU/dWrRNqbn0Rc/s1600-h/Milaan053.JPG"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_F5uOTuBYRnM/SMlLGKevKRI/AAAAAAAAAIU/dWrRNqbn0Rc/s400/Milaan053.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244805810314225938" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-222826396355402221?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-11623222101327600132008-09-09T21:28:00.004+02:002008-09-09T22:11:14.573+02:00<span style="font-style: italic;">Ik ben een ridder.</span> <span style="font-style: italic;">Ik rust niet, ik rijd door.</span> <span style="font-style: italic;">Op mijn trouwe ros, Magis X200, zwerf ik door de bossen van de berg Heikant, op zoek naar deernen in nood en hulpbehoevenden.</span> <span style="font-style: italic;">De riddercode is mijn wet, God mijn aanvoerder.<br /><br /></span>9 september 2008. Ridder Dries staat op<span style="font-style: italic;">, </span>laat in de namiddag zoals het een ridder die geen school heeft betaamt<span style="font-style: italic;">. </span>Helemaal uitgerust is hij niet want hij heeft reeds vroeger de bedstee moeten verlaten om zijn trouwe viervoeters Hydra en Amber tot rust te manen. Doch, het deert de ridder niet en na zich gefatsoeneerd te hebben schrijdt hij de trappen af. Echter, wanneer de ridder beneden aankomt bemerkt hij een eigenaardig iets in de grote staande spiegel. Midden op zijn verheven gezicht, vlak naast zijn strenge, ridderlijke neus ontsiert een bobbeltje zijn neusvleugel. Een kleurrijk, welgevormd en ridderlijk bobbeltje jazeker maar toch, het hoort niet. Ridders hebben geen puisten, hoogstens een bad-hair day. "Op naar de medicijnman", buldert de stoere man en met een frivool sprongetje draaft hij weg.<br />In de kelder van het kasteel heeft de medicijnman zijn hutje. Het is een vies oord, waar allerhande flesjes staan te borrelen naast potten met dode beesten in. De medicijnman is een niet zo betrouwbaar type en men moet goed uitkijken of hij je geen vervallen geneesmiddelen geeft. De ridder heeft het niet zo voor de vieze oude man, maar hij weet dat hij niet zonder de toverkunsten van de kruidenmenger kan. Voorlopig ziet hij zich dus verplicht hem in zijn kelders te gedogen.<br />Wanneer de ridder binnen komt gedraafd grinnikt de medicijnman even. "Ik zie al waarvoor u komt", kraakt hij,"Laat ik eens even kijken of ik nog wat heb...". Het zint ridder Dries niets deze man verantwoordelijkheid over zijn nobele aangezicht te geven, maar hij kan nu eenmaal niet anders. "Schiet toch op, alsjeblieft", maant hij het voorovergebogen mannetje aan. Het mannetje lijkt helemaal niet op hem te letten en blijft verder in potten graaien onder het mompelen van "Ja, hier zit het ergens, ja, ja..."Plots draait het zich triomfantelijk om, een oud tubetje in zijn handen. Dries denkt het te herkennen: vroeger toen hij nog maar schildknaap Dries was, had hij het ook al moeten opsmeren. "Smeert u maar, m'n beste ridder, smeert u maar!",kraait de medicijnman. Snel grist de ridder het flesje uit de handen van de medicijnman en vlucht weg uit de kelders.<br />Terug in de badzaal schudt de ridder meteen het hele tubetje leeg op het bobbeltje. Ridders kennen geen mate, enkel effectiviteit. En omdat een ridder nu eenmaal een ridder is, gaat hij daarna zijn krijgskunsten oefenen met Risk. De dag verstrijkt en het avondmaal nadert, dus Dries verheft zich van z'n zitplaats in de ridderlijke tuinen en begeeft zich naar de eetzalen. Doch, er is iets mis, merkt hij. Zijn dienstvrouwen lijken hem allemaal aan te staren en uiteindelijk is het de vranke schildknaap Hans die het zegt: "Heer, u heeft iets op uw neus...". Nee, denkt de ridder, nee, het kan niet! Maar inderdaad, wanneer hij naar zijn majesteitelijke reukorgaan grijpt voelt hij dat het ridderlijke bobbeltje is uitgegroeid tot een reusachtige, op springen staande (maar nog steeds erg majestueuze) huidból! De medicijnman heeft hem beetgenomen! "Vervloekt zijt gij, gij duivelskunstenaar!", buldert de ridder en hij grijpt naar zijn zwaard. Hij rent naar de kelder en bonst de deur van het schamele hutje open. "Waar haalt gij het lef vandaan mij zo te misleiden?", buldert hij. De medicijnman is bang weggekropen in een hoekje van zijn luizige vertrekje en probeert wanhopig nog dieper weg te zakken in een hoop groenig zand. "Vergeef me ridder", schreeuwt hij, "ik wist het niet!"<br />Maar de medicijnman ziet hoe ridder Dries zijn zwaard hoog boven zich optilt om het dan met een zwiep te laten ronddraaien. En voor de verbaasde ogen van de medicijnman botst het bolletje neer dat zonet nog op de neusvleugel van de ridder had vertoeft. "Dank u heer, u bent te goed!", wil de medicijnman nog roepen, maar de ridder was al weer vertrokken. Zijn neus gaan ontsmetten, want het deed toch maar verdomd veel zeer.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-1162322210132760013?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-19710231284533002012008-09-07T18:30:00.010+02:002008-09-07T21:06:00.660+02:00"7...18...30"<br />Joachim mompelt de getallen luidop terwijl hij met z'n oude ogen de reusachtige raderen volgt die klikkend en ratelend ronddraaien. De verroeste mastodonten beslaan een hele wand van het kleine kamertje waarin Joachim woont. Op elke andere muur staan cijfers geschreven in een onoverzichtelijke wirwar, tot tegen het lage plafond. Een kamer met een plafond waar hij zich net niet tegen stoot en muren vol slordig geschreven cijfers, dat is Joachims wereld. Een deur is er niet, maar dat hoeft ook niet voor hem. Hier voelt hij zich thuis. Intussen zijn de raderen gestopt met draaien. Joachims verrimpelde handen grabbelen naar een beduimeld papiertje in zijn zak. "7...18...30", herhaalt hij nog eens terwijl hij met z'n vingers langs het vod strijkt. Vervolgens schudt hij z'n hoofd en verstevigt hij z'n greep om de ijzeren paal naast zich. Net op tijd, want even later gaat er een schok door het lichaam van de kleine man. Spieren, veel groter dan je zou verwachten van een man op zijn leeftijd, bollen op onder zijn groezelige shirtje. Elvis Lives, staat erop, boven een zwartwitfoto van de rocklegende. Er komen nog een paar schokken waarbij het hele kamertje meeschudt, maar Joachim houdt stand en even later is alles weer rustig. De greep van de sterke armen verslapt weer en Joachim zucht even diep. De spieren van zijn armen lijken te branden. Weemoedig denkt hij terug aan vroeger, toen hij sterker was. Toen bewoog de dikke ijzeren paal amper een millimeter wanneer er een schok kwam. Tegenwoordig heeft hij het steeds moeilijker zijn greep te behouden op het gladde ding. Hij kijkt even naar z'n voeten, die met een lange ijzeren ketting zijn vastgeklonken aan een ring in de grond. Rondom de boeien is de huid van zijn enkels helemaal weggeschuurd. Waarschijnlijk zou hij de oude, roestige boeien wel kunnen stuktrekken, maar daar heeft hij nooit de behoefte toe gevoeld. Joachim is een plichtsbewust man, altijd geweest. Hij probeert zich te herinneren hoe hij hier alweer terechtgekomen is, maar kan het niet. Is dit een straf? Wat zou hij ooit gedaan hebben om hier geplaatst te zijn? Hoe hard hij ook z'n best doet, hij kan zich niets voorstellen van zijn leven voor de kamer. Voor zolang hij zich kan herinneren is hij hier altijd geweest, met als enige bezit het voddige papiertje en een lege stift, die in een hoekje van het kamertje ligt. Zijn gedachten worden plots onderbroken door de raderen die weer aan het klikken en het ratelen gaan en snel schieten Joachims ogen naar de draaiende tandwielen. De wielen draaien snel, bijna té snel voor zijn oude ogen. Joachim moet steeds meer moeite doen de wielen duidelijk te zien en het besef dat hij op een dag blind zal zijn heeft zich al lang een plaatsje ingevreten in zijn hoofd. Maar wat Joachim nog veel meer beangstigt is de gedachte aan het vergeten van het geheim. Het papiertje in zijn zak waarop het ooit stond is allang onleesbaar. Toch haalt hij het altijd weer tevoorschijn als het tijd is, alsof hij het reliëf van de verdwenen inkt nog kan voelen. Tot nu toe is hij altijd in staat geweest het geheim te onthouden, maar zijn geheugen laat hem steeds meer in de steek. De gedachte dat hij het ooit misschien niet meer zou weten maakte hem vroeger zo bang dat hij vaak naar de stift greep om dan overal waar hij kon dezelfde drie cijfers op te schrijven: 25,4,29. Eerst was hij bij één muur gebleven maar algauw begon hij de anderen ook vol te schrijven, en uiteindelijk zelfs zijn armen en benen, tot de stift leeg was. "5...19...8", mompelt hij wanneer de raderen weer gestopt zijn. Snel haalt hij het papiertje weer uit zijn zak en wrijft erover. Hij is niet gek, dat weet hij zeker. Gekken bonken hun hoofd tegen de muur, vergeten hun plicht. Hij niet, Joachim is alleen maar voorbereid. Hij verstevigt zijn greep om de ijzeren paal weer en zet zich schrap. Daar is de schok weer, maar deze keer lijkt Joachim helemaal niet zo standvastig. Hij is moe, zo moe. Tranen staan hem in de ogen wanneer hij de paal probeert tegen te houden. De strijd is oneerlijk en hij voelt hoe zijn grip steeds zwakker wordt. Uiteindelijk valt hij uitgeput achterover en ziet hoe de paal in de hoogte verdwijnt. De klap van zijn val was aardig hard, maar Joachim lijkt het niet te voelen. Zijn beeld wordt steeds zwarter als hij bedenkt dat hij heeft gefaald. Het mocht niet, de cijfers waren verkeerd! Het mocht niet, het mocht niet, het mocht niet! De tranen lopen nog steeds over z'n wangen wanneer zijn adem stokt en even later helemaal stopt.<br /><br />Ergens in Leuven wandelt een jonge crimineel fluitend weg van een leeggeroofd kastje, een open hangslot ernaast.<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">(Naar een idee van Jan Cox)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-1971023128453300201?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-74852829906113107612008-08-20T21:38:00.004+02:002008-08-20T21:57:54.940+02:00Even weer een gewoon serieus bericht over hoe het staat in Driesville.<br />Om te beginnen: mijn punten van het tweede semester. Ik had ze nog niet hier gezet omdat ik dat maar stoeferij vond, maar aangezien er mij nu expliciet om gevraagd is en ik er toch trots op was, voila:<br /><br />Analyse II: 17<br />Kansrekenen en statistiek: 19<br />Elektriciteit en Magnetisme: 17<br />Thermodynamica: 17<br />Informatica: 16<br />P&amp;O II:16<br />Wijsbegeerte: 14<br /><br />En toch werk ik voor 7.42€ per uur in de Danone...<br />Gelukkig is er mijn Dano-prinses.<br /><br />Goed, verder is er méér. Ja méér, jeuj, meer, vertel meer! Goed dan.<br />Ik heb er weer een projectje bij. Het bij een gezelschapsspelenclub gaan is mislukt, net zoals het actief meewerken aan Revue 2009(kan nog komen, kan nog komen!) en de schaakclub heb ik ook maar niet gedaan. Maar nu ligt er wat cools in het verschiet! Iets zeer cool, misschien onmogelijk, maar hey, wat is het leven zonder uitdaging? Aangezien mijn goede vriend, Hans, me suggereerde dat ik het misschien eens als een ridderverhaal moest aanbrengen, aangezien al mijn plannetjes wel wat weg hebben van queestes, heb ik het zo gedaan. Meer leest u dus over mijn grootse plannen in mijn volgende postje.<br /><br />goed, eigenlijk heb ik dus niks gezegd, jammer, jammer, maar da's niet erg want ik zit toch met een writer's block. Het is makkelijk losse zinnen te maken, maar achter je toetsenbord kruipen en iets goeds schrijven is werkelijk moeilijk. Vooral omdat je telkens wanneer iets af is, betere ideeën krijgt, die je, wanneer je ze uitprobeert, toch niet helemaal zo getypt krijgt als je ze wou. Proberen mooi te schrijven is verdomme knap lastig. Daarnaast is er nog iets.Want aangezien er nu al wat meer volk m'n blogje volgt dan in het prille begin (toen 0, nu wel 9!!! Suck on that, Perez hilton!) mag ik niet schrijven wat ik wil! Het mag niet persoonlijk zijn, noch slecht, noch onaf. Ah, prestatiedruk!<br />Het heeft wel wat weg van het gekende plas-druk-probleem. Maar dat is misschien iets voor later.<br /><br />Goed, als laatste, want met te schrijven kom ik op ideeën voor nieuwe dingen waar ik aan wil beginnen, dus moet het kort: mijn blog is lelijk. Als ik kijk naar die van anderen hebben ze altijd mooie headertjes en zijvakjes en allerhande snufjes. Hoe doen die dat?! Het is oneerlijke concurrentie verdorie! Zij met hun toeters en bellen en ik heb enkel een gratis tellertje...<br />Computerkenners, verenigt u en helpt mijn lelijke blogje!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-7485282990611310761?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-65606231646854996052008-08-20T21:08:00.004+02:002008-08-20T21:54:40.776+02:00<span style="font-style: italic;">Ik ben een ridder.</span> <span style="font-style: italic;">Ik rust niet, ik rijd door.</span> <span style="font-style: italic;">Op mijn trouwe ros, Magis X200, zwerf ik door de bossen van de berg Heikant, op zoek naar deernen in nood en hulpbehoevenden.</span> <span style="font-style: italic;">De riddercode is mijn wet, God mijn aanvoerder.</span><br /><br />Woensdag 20 augustus 2008. Ridder Dries schrijdt door de lange hallen van zijn kasteel. Vermoeid denkt hij terug aan de vele queestes uit het verleden. Velen ervan zijn mislukt, zoals het bij een schaak- en gezelschapsspelen club gaan. Maar dat is niet erg, ridder Dries is een man van woorden, niet van daden. En al bij al zijn dat soort dingen geen riddermateriaal, een ridder is geen nerd. Maar een nieuwe queeste heeft zich intussen opgedrongen aan onze held. Het nieuwe jaar komt eraan, dus zit hij met een probleem: het wordt tijd om een sport te gaan doen. Een ridder moet ook aan zijn fysiek denken. De ridder zit vol ideeën en vertelt ze vol overgave aan zijn trouwe verwanten:<br />bij een improvisatieclub gaan<br />hiphopdansen, maar niet het meisjesachtige, het coole, voor ridders<br />tennissen<br />kung fu<br />En niet te vergeten: parkour.<br />Maar ach, onze ridder wordt niet begrepen door zijn familie. Edoch, een queeste is een queeste, dus haast hij zich naar buiten, alwaar de dappere man parkour zal leren. Op zijn eentje. Een ridder kan dat. "Aanschouwt mij ende zijt verbaasd", schreeuwt hij, waarop hij zich van het muurtje in de tuin stort en in een oorverdovend geraas van klengelend ijzer neerkomt. "Een beginnersfoutje, meer niet!", schreeuwt hij nogmaals en daar gaat hij al weer. Ditmaal kiest de ridder voor het gras onder het bergje in zijn kasteelhof en met een woeste schreeuw springt hij naar benee. Gefaald, wederom, maar nog brengt het hem niet van z'n stuk. Met gedeukte borstplaten en een akelig spannend kuras rolt en rolt hij.<br />Dan besluit onze held het weer wat hogerop te wagen. Van de berghelling springt hij, rolt hij, de perfectie nabij, tot daar plots hetgeen gebeurt dat er al lang onvermijdelijk zat aan te komen: Hydra, de trouwe viervoeter van de heldhaftige ridder, beslist dichter bij haar meester te komen. Een voet raakt haar vol in de rug, waarop Dries zich genoodzaakt ziet te stoppen. Voorlopig moet deze ridder even rusten. Maar morgen is er weer een dag, en daarna weer een.<br />Beeft wereld, beeft, want ridder Dries rolt in zijn tuin!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-6560623164685499605?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-36580743352370320622008-08-19T14:55:00.005+02:002008-08-19T15:43:06.277+02:00De Danone-werkplek is een gevaarlijk oord: naast onstabiele paletten, verraderlijk trappen en immer alerte ploegbazen krijg je er dagelijks te maken met nog veel grotere verschrikkingen. Zo is er het losse dekseltje, de slechtplakkende sticker of, ieders grootste vrees, het onvolledige pakketje. Velen heb ik zien sneuvelen door de handen van deze booswicht, veel te veel.<br />Gelukkig heb ik veiligheidsschoenen aan. Getest door mijzelf en vrienden met een baseballbat. En een hamer. Want wat is er nu leuker dan op je eigen voeten meppen met een zware hamer en geen pijn voelen?<br />Maar op de werkvloer is het niet alleen gevaar dat op de loer ligt. Soms worden we beslopen door iets heel anders. Liefde, l'amour,...<br /><br />Echte schoonheid is zeldzaam, zegt men. En wie het vindt mag zich gelukkig prijzen. Wie zou zich dan ooit voorstellen dat men zoiets in een plek als Danone kan tegenkomen?<br />Zoals ze naar me kijkt van de overkant de zaal, zoals haar handen stilvallen wanneer m'n ogen de hare vinden. En hoe dan even alle zorgen verdwijnen. 's Morgens kan ik haar stem al horen galmen, die ongelooflijke rauwe, sexy stem van haar. Dan ril ik even en ga door. Het is makkelijk werken nu. No stress. Mary-Lou, m'n Dano-prinses.<br />Later zetten we dan deksels op potjes, of plakken we stickers. Hoe haar handen bijna de mijne raken, hoe ze vloekt op haar slechtplakkende stickers of me op de vingers tikt vanwege m'n slechte plaatsing...Hoe kan ik me ook concentreren, Mary-Lou? Laat ons de stickers vergeten en dansen door de hal. Maar ach, wat denk ik nu toch? Nooit zal dit gaan, stel je voor dat iemand het ziet! De schande zou ondraaglijk voor je zijn, koningin van de werkvloer. Want ik ben maar een contractmedewerker, metselspecie ...<br />En jij, een fundament, Dano-royalty.<br /><br />(Hier en daar karamellenrijmpjes, ik weet het, maar kom, het moest hier en daar wat rijmen en het wilde niet helemaal vlotten)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-3658074335237032062?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-4919312337096618062008-08-12T14:38:00.004+02:002008-08-12T15:08:52.994+02:00Gisteren kreeg ik telefoon van een vriendelijke dame van ManPower. Ik mocht gaan werken bij Danone! Geinig, geinig, geinig, dacht ik. Dus ik deze morgen om 5.45 als een veer uit m'n bed gesprongen, nog een beetje overgebleven verjaardagstaart - schaamt u, degenen die 10 augustus vergeten, schaamt u diep! - gegeten en met een broodtrommeltje, gevuld met m'n boterhammetjes met kaas en salami voor 's middags, naar het Danone-complex geracet. Eenmaal daar eengekomen mocht ik al meteen de toer van het gebouw maken om bij de fietsenparking te komen, ik mocht me zelfs een stuk of 3 keer kenbaar maken als géén terrorrist zijnde!<br />Maar goed, dat was allemaal nog niet het beste stukje. Jaja, het wordt spannender!<br />Eenmaal binnen keek de verantwoordelijke es goed naar mij en ik zag hem gewoon denken: die geef ik een belangrijk taakje. Geen wonder dan ook dat ik mocht checken of de dekseltjes wel goed op de potjes Danio zaten. Met een brede grijns en een opgezette borst kwijtte ik me dan ook van m'n taak: doosje per doosje nauwkeurig inspecteren en moord en brand beginnen schreeuwen als er een dekseltje ontbrak zodat iedereen goed wist wie er waar fouten had zitten maken. In een bedrijf als Danone is geen plaats voor fouten. En ze hadden er goed aan gedaan mij die eruit te laten ziften. Al snel was dit werk gedaan en nadat de rondgeslingerde potjes Danio waren verwijderd - soms was er meer dan schreeuwen nodig om m'n punt duidelijk te maken - zette de verantwoordelijke me aan het werk in een hoge sector.<br />Wegens mijn hoge betrouwbaarheid mocht ik nu zelfs met geld omgaan. Kortingsbonnen plakken op potten Vitalinea 0% , dat laat je niet door iedereen doen. Er passeerde wel 500€ aan korting door deze handjes en niets heb ik gestolen, niets! Dat was heel wat Vitalinea 0% geweest hoor! Maar goed, ik plakte lustig kortingetjes op de potjes, terwijl ik voelde hoe de rest afgunstig naar me keek. De pottentoedoeners en de checkers, de vorkliftrijders, de etikettenplakkers. Gepeupel.<br />Al snel was het echter pauze en tot mijn grote vreugde was er een ruim GRATIS assortiment Danone-productjes voorhanden voor de hongerige werknemer! Onder het slaken van zachte gilletjes ben ik dan ook een proefmarathon begonnen, van Danette Speeltijd tot Actimel Kersensmaak. Met een glaasje water en een verzaligde glimlach.<br />Goed, mooie liedjes duren niet lang en al gauw stond ik weer aan m'n kortingsbonnen. Gelukkig had ik ze nageteld zodat ik kon zien dat er eentje van de 572 verdwenen was! Ik haalde er meteen de verantwoordelijke bij, die me vervolgens koeltjes wees op het bonnetje aan m'n voet. Ietwat beschaamd heb ik dat dan rap weggeplakt, maar volgens mij heb ik toch m'n devotie laten zien, want even later werd ik weer gepromoveerd. Tot Actimelknijper! Wat een eer, wat een eer, ik zat weer in de foutensector! Ik kreeg doosjes Actimel aangereikt die ik aan stukken mocht rijten om vervolgens in de flesjes te knijpen en zodoende slecht vastgemaakte dekseltjes op te sporen. Er was me gezegd dat het niet heel hard hoefde, maar "In Danone is er geen plaats voor onzekerheid" zei ik, waarop ik keihard in een potje Actimel Aardbei kneep, om zo aan te tonen dat beter de werknemer naast me vol Actimel hing dan een gewone klant. Die bepaalde collega had achteraf wat extra overtuigingskracht nodig om mijn actie te begrijpen, maar nadat ik het hem nog een paar keer had getoond begreep hij de noodzaak van stevige potjes Actimel en respect voor je medewerker. Alsook het belang van een droge broek, want 5 flesjes Actimel drogen zo snel niet.<br />Nu goed, na al het vrolijk rondrennen met lekke flesjes Actimel om er de foutenmaker mee op z'n gebreken te wijzen, kwam er uiteindelijk een einde aan de dag. En daar stopt voorlopig mijn Danone-avontuur.<br />Maar als het van mij afhangt ga ik terug.<br />In Danone is plaats voor mij.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-491931233709661806?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-37062135896817002302008-07-10T01:22:00.018+02:002008-08-12T19:54:26.077+02:00<div style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_F5uOTuBYRnM/SKHM_txXByI/AAAAAAAAAHY/dj54rjdEkyY/s1600-h/IMG_1221.JPG"><img style="margin: 0px 10px 10px 0px; clear: both; float: left;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_F5uOTuBYRnM/SKHM_txXByI/AAAAAAAAAHY/dj54rjdEkyY/s320/IMG_1221.JPG" border="0" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Als ik naar huis fiets op een voorzichtige lentenacht<br />Dan hangt er in de lucht<br />een belofte op sterren<br />De nacht geurt naar schoonheid<br />Her en der doorspekt met houtvuur<br /><br />Mijn fiets kraakt en piept, maar ik hoor het niet<br />In m'n oren fluisteren zangers uit vervlogen tijden<br />liedjes die het lelijke overstemmen<br />En ik neurie zachtjes mee<br />Want niemand hoort me<br /><br />Er zijn geen auto's op de weg<br />en rondom me is er enkel het oker van de straatlantaarns<br />dat alles tot een foto maakt<br />Een sepia-afdruk van een wereld<br />heel anders dan die van overdag<br />een stomme film waar ik even in figureer<br /><span style="font-style: italic;">Passerende fietser, nu</span><br /><br />En enkel jij in m'n hoofd<br />Jij, jouw, je hele, volmaakte gij<br />en ik<br />Hoe we hier samen konden liggen in deze<br />nacht net koud genoeg<br />om bij elkaar warmte te zoeken<br /><br /><br /><div style="margin: 0px auto 10px; text-align: center;"><a href="http://localhost:2332/34e5941e7f48c405e2152fa08868533f/image2729.jpg"><br /></a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-3706213589681700230?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-5917931455084226062008-07-07T20:26:00.004+02:002008-07-07T21:14:17.562+02:00Vier dagen loeiharde muziek, schaars geklede mensen, de geur van verschaald bier en pis met schakeringen van oriëntaalse en binnenlandse keuken, Rock Werchter, het stond er weer!<br />Omdat dit festival voor ons arme studentjes steeds duurder wordt, greep ik dit jaar dankbaar de kans om als medewerker aan de slag te gaan. Met de scouts nam ik nu eens plaats achter tapkraan, dan weer achter kassaraampje en pikte ik hier en daar wat optredens mee. Een paar eerste indrukken van de voorbije 4 dagen:<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-size:130%;" >De toiletten</span><br />Iedereen die al es op Werchter geweest is kent het: het Dixie-doolhof. Honderden port-o-potties opgezet in een heus minidorpje, enkel en alleen gewijd aan het ontlasten van de mens! Iedere keer weer maakt dit excretie-paradijs een diepe indruk op me. Wie hier zijn gevoeg doet, voelt zich één met het festival, de pot als het ware een soort poort naar het hogere begrip. Hier komt een kakker tot rust.<br />Maar er is een addertje. In dit fecale rustoord kakt men niet helemaal ongestoord, er is namelijk het papier... Elke ervaren kakker kent het papier, zijn noodzakelijkheid, zijn heerschappij over de schijtende medemens, zonder hem zijn we niets. En vooral in Werchter laat de heerschappij van het papier zich maar al te goed voelen. Je krijgt er namelijk geen rolletje op de pot, zoals de gewoonte is in Rotselaar, in de plaats daarvan staan aan de ingang een paar vriendelijk glimlachende meisjes in medewerkersoutfit klaar om ieder bezoeker te voorzien van het nodige tissue. Glimlachende meisjes zijn over het algemeen ok, op het merendeel van de plaatsen zie ik ze zelfs graag komen, maar bij het toilet?! Om het met de woorden van Coupling-personage Steve te zeggen: doorheen de jaren zijn mannen steeds verder verdrongen door vrouwen tot al wat we nu nog over hebben: het toilet. Als de man kakt, is hij op zijn gemak. Hier is de man op z'n meest kwetsbaar.<br />Misschien moet ik dit even verduidelijken met een voorbeeld: na een stevige oesterschotel (nieuw op Werchter dit jaar!) en een stuk of wat pintjes voel je het binnen in je buik borrelen: tijd voor een bezoek aan Dixiedorp! Voor je gaat moet je natuurlijk dus je papier gaan ophalen. Moeilijk in te schatten hoeveel je nodig hebt, dus neem je misschien maar beter ineens genoeg? Het toiletrolmeisje kijkt je glimlachend aan terwijl je wc-papier afrolt. En blijft rollen. En blijft rollen. Misschien moet je een mopje maken om de sfeer te verzachten? "Jaja, dat festivaleten he", breng je er ietwat onhandig uit. Oh jee, slecht idee, nu lijk je helemaal een acute diarreelijdende stinkerd! Had je maar van die oesters afgebleven! Wat ongemakkelijk glimlachend nu kijkt het toiletrolmeisje hoe je haastig verder blijft rollen. Blozend vertrek je uiteindelijk met het kluitje papier (veel minder dan je eigenlijk wou) stevig in de hand geklemd.<br />Een eerste hindernis zijn we intussen voorbij.<br />Maar hier houdt het niet op! Schueremans vond waarschijnlijk dat enkel de dappersten aller mannen mochten kakken, dus bedacht hij nog een list: het is onmogelijk te zien of een kotje op slot is of niet! Een klein obstakel natuurlijk, maar toch zit je ietwat ongemakkelijk op de pot, omdat je twijfelt of je je hokje nu eigenlijk wel écht op slot hebt gedaan. Als je het langs buiten al niet ziet, hoe weet je het dan zeker aan de binnenkant?!<br />Maar goed, uiteindelijk gebeurt wat moet gebeuren. 500 gram later komen we aan bij het laatste stadium van het bezoek. En nu worden we geconfronteerd met de fouten van onze oorspronkelijke keuzes. Dat stevige kluitje papier slinkt verbazingwekkend snel, veel sneller dan zou mogen! Rantsoeneren!!! Steeds minder velletjes per keer, steeds meer keren plooien en steeds maar bidden dat je toekomt, het is zweten in de Dixies. En dan gebeurt het ondenkbare: het laatste velletje dient zich aan, maar volstaat niet... Wat nu? De mens is inventief dus gaan we op zoek naar iets bruikbaars. Zolang mogelijk probeer je de gedachte weg te houden, maar uiteindelijk kan je er niet omheen. Die vuile (van schoenen, laat het alsjeblief modder van schoenen zijn!) velletjes op de grond zijn de enige optie van de man zonder papier.<br />Ziet u nu, beste lezer, het gevaar van het op voorhand kiezen van papier? Het Dixiedorp is een oord van rust en zen, maar wordt geplaagd door de vreselijke tirannie van het <span style="font-size:100%;">toiletpapier...</span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-size:130%;" ><br /><br />Bellen blazen</span><br />Je ziet het steeds vaker tegenwoordig: mensen met bellenblazers. Op festivals of soms zelfs gewone fuiven kan je ze ineens bellen zien blazen. Sfeerscheppen, heet dat. Nou, misschien ligt het aan het feit dat de eerste mensen die ik dit zag doen, nu niet meteen m'n beste vrienden waren, maar persoonlijk heb ik het echt niet voor dit gebruik. Als kind kan je bellen blazen zoveel je wil, of zelfs als je groter bent, op je alleentje, als er niemand kijkt, mij een zorg, maar laat ze alsjeblieft thuis als je naar Rock Werchter komt. Zeker als je ouder dan 40 bent. Jonge pubertjes ok, doen jullie maar, speciaal doen is nu eenmaal jullie wens. Maar zaterdag zag ik een dame van ver boven de 40 belletjes blazen en echt, het was geen zicht. Een overjaarse hippie met een kinderspeelgoedje.<br />Nu wil ik niet helemaal negatief doen: op zich zijn die zwevende belletjes wel leuk om zien, maar ik weet niet waarom, ik kan het echt niet zien: mensen van boven de 15 met een bellenblazer, het spijt me, ik kan jullie moeilijk uitstaan.<br /><br /><span style="font-size:85%;">Misschien ben ik wat te hard, maar goed, een gematigd bericht is een saai bericht</span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Zatte mannen</span></span><br />Zoveel als ik bellenblazers veracht, zo cool vind ik de typetjes die je altijd ziet rondlopen op Werchter. Speciale vermelding dit jaar voor de man in wielertrui die, als je de gitarist van een optredende groep niet kon zien, met graagte z'n plaats verving. Misschien was hij dronken, misschien stoned, in ieder geval, de kale man speelde luchtgitaar voor eenieder die het zien kon.<br />Wie zagen we nog? Een dikke streaker, die vrolijk juichend door een uitgelaten menigte hoste (wat zou er toch van de jolige dikkerd geworden zijn intussen?), een heleboel deernes in netkousen en ander ondergoed, geschilderde mensen, gemaskerde mensen, een Hollander die me elke keer vroeg of het ging regenen,...<br />Dát is sfeerschepping!<br /><br /><br /><br />En dit noem ik dan het einde van deel 1. Vier dagen, da's veel gebeurtenissen, waar ik veel over kan zeggen. Misschien bespreek ik de muziek zelve nog of iets heel anders, we zien wel. Voorlopig iedereen een goede vakantie toegewenst.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-591793145508422606?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-24138799537431359132008-06-10T18:07:00.004+02:002008-06-10T18:24:59.831+02:00We zijn intussen enkele dagen verder en, zoals gewoonlijk, heb ik weer m'n mening mogen herzien over bepaalde vakken. Beste heer Heysse, u bent uit de gratie gevallen wegens het werkelijk abominabele niveau van hoofdstuk 5.<br />Aan de vriendelijke jongeman, die ons allen attent maakte op het bestaan van de uiterst smakelijke website kakken.nl onder het mom van samenvattingen filosofie, u weze ook gedankt: ik denk dat ik enkele van de tips, vermeld op de betreffende webstek, goed heb kunnen gebruiken. Vooral het deel over de relativiteit van de fecale materie en het verband 'rectaal georienteerd taalgebruik- exacte wetenschap' was erg verhelderend. Ik denk dan ook dat het schoolcollege vergenoegd zal zijn te zien welk een inzet u tentoon heeft gespreid bij het aldus helpen van uw medeleerlingen. Misschien krijg je wel een pluspuntje?<br /><br />Al bij al was het examen Wijsbegeerte niet verrassend: 4 vragen waar we in totaal zo'n 1400 woorden over moesten spreiden ( "JAAA, je mag gerust een beetje meer of minder, meneertje vragensteller!" wist een attente leerling nog als tip te verkrijgen bij Timmie), het type vragen waar je zo'n beetje heel de cursus voor kunt kopiëren en nog steeds geen sluitend antwoord hebt gegeven. Maar ach ja, het blijft wel aangenaam, zo'n examen invullen. Twee zinnetjes op je kladblad schrijven, beseffen dat je daar je tijd niet aan wil verspillen en meteen alles op je examenkopij schrijven, in de hoop dat je eerste versie een goede is, eventjes door het raam kijken, zien dat er mensen op het dak staan, je afvragen wat die in godsnaam van plan zijn, een halfuurtje later beseffen dat er nog drie vragen waren en toch nog ruim op tijd klaar zijn. Zó hoort een examen te gaan!<br />Thermodynamica was echter een pak minder relaxen. De aloude techniek van het meteen in net schrijven had me weer es goed liggen: een hele pagina met twee vragen op heb ik mooi in het paars gearceerd met een verwijzing naar een mooiere versie op het kladblak erop gesuperponeerd. Merken dat je misschien toch je theorie ietsje beter uit je hoofd had geleerd in plaats van op eigen redeneringsvermogen te vertrouwen (en dat meteen ook maar even goed te overschatten, waardoor je je zwetend elke stap met moeite weer voor de geest probeert te halen) werkt ook niet altijd stimulerend.<br />Een attente leerling had ook dit keer weer een vraagje, maar de snoodaard liet ons niet meeluisteren, want hij kon wel eens iets 'verklappen'!<br />Oh god nee, wat zou dat sneu zijn, dan zou de verrassing er helemaal af zijn! Ik stond mezelf dan ook toe een licht onderdrukt kreetje te slaken toen ook ik Patje's verrassing tevoorschijn zag komen. Nou zeg, een rendement van 66,6%, jij gekkerd!<br /><br /><br />Nog 4 te gaan en dan kan ik weer gaan leven...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-2413879953743135913?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-54309165843945999282008-06-03T00:31:00.005+02:002008-06-03T00:51:41.844+02:00Beste lezers, het is weer zover, ik ben weer moeten beginnen studeren en u weet wat dat betekent. Inderdaad, voorlopig hou ik het bij eindeloos klagen over slechte cursussen, onduidelijke slides en dikke turven. Oninteressant misschien, maar ik moet ergens m'n frustraties kwijt en daarbij, ik vermoed dat er hier of daar wel een burgerlijk ingenieurtje zich zal herkennen in mijn miserie.<br />Goed, ik ben dus weer begonnen aan mijn 35-daagse marathon van sociaal isolement, dit keer met twee geheimen: Biocure Intellect (met Ginseng, ginkgo biloba en Omega 3!) en Aquarius Rehydration (met 5 vitaminen, mineralen en kraantjeswater!). Ik zal ze nodig hebben ook, want zo'n beetje iedereen die ik ken is al veel vroeger dan ik begonnen en telkens ik met ze spreek lijken ze duizend keer zo voor te staan als ik.<br />En waarom gaat Driesje traag? Omdat ik wéér in die geweldig goed geschreven boek van Patje de onbegrijpelijke moet lezen! Even dacht ik dat het enkel die eerste paar hoofdstukken, maar nee, het zal een tijdelijke bevlieging geweest zijn: tegen hoofdstuk 6 vliegen de partieel afgeleiden weer in het rond.<br />Verder is er nog een cursus analyse die me ook al vrij snel koud liet, en een hele mooie slidereeks over electriciteit en magnetisme die eigenlijk enkel interessant is zolang ze niet van het bijgeleverde boek afwijkt. Iets wat jammer genoeg in de laatste hoofdstukken helemaal niet zo is. "Het boek was niet volledig genoeg". Leuk, kan ik mooi naar prentjes kijken zonder te weten wat ik eigenlijk zie. De slides van E&amp;M zijn eigenlijk als een soort raad-je-plaatje in deze hoofdstukken: je krijgt een geinig uitziend tekeningetje met (als je geluk hebt!) een <span style="font-style: italic;">tip</span>, vaak in de vorm van een wiskundige formule. Vervolgens bestaat de opdracht er dus in te turen naar het prentje tot je een plausibele verklaring ervoor bedenkt om die er dan zo snel mogelijk naast te pennen. Degene die het snelst overal wat heeft wint, echt hopies pret.<br /><br />MAAR!!!<br />Ik ben niet speciaal op dit ontieglijk vroege uur wakker om te klagen! Ik heb namelijk een nieuwe held! Ik mag hem dan in het jaar vaak verwenst hebben, ik mag hem verweten hebben dat zijn lessen zoveel interessanter konden, ik mag hem zelfs Potteke Mayonnaise genoemd hebben en hij mag zelfs een van de lelijkste powerpoints ter wereld hebben ( een verdiende tweede plaats naast de kleurrijke ultra-fag gedrochtjes van Joosje Vandewalle),bij deze neem ik dit alles terug:<br /><br /><span style="font-size:130%;">Tim Heysse, kom hier dat ik u aan mijn hart druk!</span><br /><br />U bent namelijk de allereerste bij wie het een plezier is in z'n cursus te lezen. Het doet deugd zinnen te lezen zonder afkortingen of symbolen. Het doet deugd alinea's te lezen die niet om de haverklap onderbroken worden door differentiaalvergelijkingen. Het doet deugd hoofdstukken te lezen met een deftige lay-out; hoofdstukken waarin nota bene is nagedacht over de volgorde van het aanbrengen van ideeën. En het doet vooral deugd eindelijk eens een cursus te lezen die eindelijk een beetje volgens de regels geschreven is. Ziet u, meneer Wollants, een hoofdzaak voor elke alinea, het kán! Verwijswoorden, ze bestaan dan toch nog!<br />Tim Heysse, uw powerpoints mogen nog zo lelijk zijn, moest iedereen zo'n goede cursussen schrijven als u, het studeren zou veel aangenamer zijn.<br /><br /><br />Dit gezegd zijnde, ik ga nog wat prentjes kleuren in m'n slides van Electriciteit...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-5430916584394599928?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-51134312220268315932008-05-25T23:58:00.004+02:002008-05-26T00:44:47.169+02:00Eurosong was gisteren op tv en ook al zijn er velen tegen, het was weer een geweldige show. Naast de stereotiepe draken van nummers, de vaker niet dan wel geslaagde tongue-in-cheek nummertjes(een onverstaanbaar zingende kalkoen met slechte muziek op is niet grappig, sorry Ierland!) en hier en daar nog wat geks, waren er dit keer toch ook weer een paar leukere liedjes bij.<br />De Franse inzending, Divine van Sébastien Tellier, was hier zeker een van. Een song die pretentieloos, maar dan ook weer heel mooi is met een geslaagde act. Jammer genoeg dachten de Oostblokkertjes hier anders af en hoppa, de Fransozen werden met een 19e plaats naar huis geflikkerd. En dat terwijl dit lied een favoriet lijkt van de Vlaamse radiostations, wat moeten die arme mannen van Ishtar wel niet gedacht hebben? Velen<br />stonden meer achter Frankrijk dan achter hun eigen landje. Getuige hiervan mijn hoonlachende medeleiding van de scouts wanneer ik zeg dat ik Ishtar best wel ermee door kunnen vind.<br /><br />Maar goed, ik kan hier beginnen uitwijden over elk liedje dat ik best OK vond, maar omdat dat me teveel tijd zou kosten en ik morgen met Maple moet leren werken, ga ik het houden bij dat ene liedje dat blijkbaar toch het hardst bleef hangen, de winnaar.<br />Dima Bilan brengt ons "Believe", een pakketje van song, ADHD-violist en kunstschaatser. Kan niet missen.<br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bawnwSYOCFU&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/bawnwSYOCFU&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br />Na enige luisterbeurten denk ik dit lied door te hebben. Wat eerst een onschuldig vermaaknummertje leek over de kracht van het geloof is heel wat anders gebleken! Dit nummer, beste lezers, is niets minder dan een ode aan de geneugten van het gangbang-gebruik! Pas op, ik heb daar niets tegen, maar ze moeten het me zo niet onder de neus wrijven.<br />Laat ik u even minuut voor minuut tonen wat ik bedoel:<br /><br /><br />Het lied begint stil, al wat we zien is een silhouet tegen een witte ondergrond. Voorlopig nog geen vuiltje aan de lucht dus. Maar even later zien we hoe het silhouet wil beginnen zingen en iets naar de mond brengt. Voor de leek een microfoon, voor het geoefende oog van een estheticus een fallussymbool. Al in het prille begin van dit lied zien we die innerlijke strijd tussen onschuld en vertier die zich in de protagonist, Bilan, afspeelt.<br />Nu ontspint zich een spel van afstoten en aantrekken tussen de zanger en zijn 'microfoon'. Een wisselwerking ontstaat. We zien twijfel, toehappen en dan toch weer terugtrekken, tot opeens Dima zich op de rug draait, zich als het ware overgeeft aan wat hij wist dat ging komen, waarop zijn antagonist op het podium verschijnt: een zwierige violist. Na een periode van twijfel zien we Dima zich geven, schénken aan de man achter hem. Beiden blijven, dierlijk als het ware, op de knieën zitten en beginnen, door elkaar geïnspireerd, aangewakkerd, zich meer en meer te geven voor hun song. Natuurlijk weten wij, esthetici, wel beter dan dat en zien we hier duidelijk genoeg die 'song' overdrachtelijk geïnterpreteerd moet worden. De talloze verwijzingen naar sodomie en misbruik liggen er dan ook dubbel en dik op. De viool, een eeuwenoud symbool van ruige sex, is hier nog het minste voorbeeld van.<br />Let u er hier ook vooral op hoe Dima volledig in het wit gekleed is, de onschuld zelve, terwijl de violist wordt getypeerd door een zwart hemd onder wit kostuum: een vermomming! Het wordt steeds duidelijker dat de violist niets meer of minder voorstelt dan een wolf in schapenvacht: hij probeert met zijn enthousiaste gespeel onze witte held mee te lokken in zijn web van schandelijkheden.<br />Lang lijkt Dima, ons prototype van de vermoorde onschuld, hieraan te weerstaan, maar na een kleine 2 minuten zien we hem toch toegeven, naar de violist toestappen, die met een voldane glimlach zijn kompaan ten tonele roept. Voor onze ogen begint een blonde kunstschaatser Dima openlijk te verleiden, aangevuurd door het duivelse gespeel van de violist, die steeds meer in een trance lijkt te komen. Zien we hier een verwijzing naar het gebruik van verdoven middelen? Schrikt u niet, u bent niet de enige die hierdoor geschokt is.<br />Wie goed kijkt, kan op die moment ook op de achtergrond een tweetal vrouwelijke silhouetten ontwaren. Bijna onzichtbaar op de achtergrond staan zij, zingen zij., een zeer krachtig symbool. Ze proberen Dima te weerhouden, maar hij heeft allang geen oog meer voor hen.<br />Deze schaamteloze metafoor voor manipulatie van een onschuldig zieltje gaat nog even door tot we rond 2:32 bij een hoogtepunt aankomen. De duivelse violist en zijn verachtelijke danser hebben hun doel bereikt. Dima geeft zich duidelijk gewonnen en grijpt naar de schouder van zijn tegenspeler, de schaatser. Deze draait zich meteen triomfantelijk om, doet een huiveirngwekkend vreugdedansje en alles lijkt in een stroomversnelling te komen.<br />Een vrouwelijk kreetje, een hypnotiserende pirouette zijn we verder en alles wordt nu duidelijk, een beetje expliciet zelfs. Dima scheurt zich de kleuren van het lijf en ontsteekt in kopstem. Wie brengt nu niet deze hoge stem in verband met het verlies van mannelijkheid, het keihard worden ontnomen van alle trots? Alle spelers vallen nu op de knieën neer en als in een laatste kreet om hulp werpt Dima zijn hand nog uit. Maar het is al te laat, hij zit al te diep in het net van de twee maniakken en daarom verbaast het ook niet dat de uitgestoken hand uiteindelijk verandert in een uitnodiging om mee te doen. Dima Bilan heeft zich overgegeven aan de duivelse genoegten van het dubbelspel.<br /><br /><br />Geschokt?<br />Het zal u intussen vast niet meer verbazen wanneer ik u vertel dat ik uit vertrouwelijke bron vernomen heb dat dit lied geproducet werd door een anonieme gemeenschap die het fenomeen van de "spontane ganbang" wil promoten, geheten "De toffe peren"(maar dan in het Russisch natuurlijk) en dat ook zij hebben gelobby'd om dit lied uiteindelijk tot winnaar te kunnen kronen. "Believe" is niets minder dan een hersenspoeling!<br />Subliminal messaging heet deze techniek: het brainwashen van een publiek door subtiele hints te geven, die in het onderbewuste hun invloed dan uitoefenen. Een vuile technik, als je het mij vraagt.<br />bij deze, wees gewaarschuwd. Nu er één is binnengeraakt zullen er meer volgen. Eurosong zal nooit meer hetzelfde zijn...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-5113431222026831593?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-78801270467400237802008-05-16T12:18:00.006+02:002008-05-16T15:58:17.142+02:00<div>Aan één bericht had ik niet genoeg, want er is nóg nieuws! Ja, 't is allemaal een beetje ik-gericht momenteel, maar kom, misschien zijn al m'n lezers toch maar voyeurs en ik heb geen zin iets pseudo-intellectueel te schrijven. Parels voor de zwijnen nondedomme!<br /><br />Goed, vergeet dat laatste maar, wees liever vertederd bij dit:<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_F5uOTuBYRnM/SC1gMtkEi7I/AAAAAAAAAFw/2bi-H4phbHU/s1600-h/IMG_0736.JPG"></div></a><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200918916188375986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_F5uOTuBYRnM/SC1gMtkEi7I/AAAAAAAAAFw/2bi-H4phbHU/s320/IMG_0736.JPG" border="0" /><br />Onze nieuwste aanwinst, Hydra, van hetzelfde ras als ons Amber, maar nog nét ietsje jonger. Ons moeder had nochtans al zo vaak geroepen dat ze nooit meer een hond wou, omdat die beesten uw huis vuil maken en lawaai maken, komen ze ineens gisteren thuis met dit petotterke! Omdat het een verrassing was heb ik natuurlijk niet de naam kunnen helpen kiezen en ja, wat gebeurt er dan: dan krijg je zoiets als "Hydra". Een mooie naam, ik ben er tevreden mee, maar ze hadden zich wel wat vergist wat etymologie betreft. "Een zeeslang", zei ons mama. Sorry dat ik je uit je droompjes moet halen mammie, maar dat was Scylla. Hydra was een zevenkoppig monster dat te land leefde, koppen bijgroeide als je er afhieuw. en o ja, Hercules heeft het beest z'n strot dichtgebrand. Hoezee, een naam met geschiedenis! Maar de naam Scylla heeft ook z'n achtergrond hoor! Dat was oorspronkelijk een bloedmooie nimf, maar zoals gewoonlijk hebben de goden het voor het arme dutske verpest. Glaucus, een zeegod werd verliefd op d'r, ging te rade bij Circe,een tovenares, en vroeg haar om een liefdesdrankje. Circe was echter jaloers en vergiftigde Scylla, die veranderde in het beest dat ze nu is.(voor het volledige verhaal verwijs ik u graag door naar om 't even welke mythologiesite) En daaraan dacht ons mama dus wanneer ze dat snoetje zag!<br />Even ter verduidelijking:<br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Scylla Hydra</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://poseidon.strategyplanet.gamespy.com/images/wallpaper/odysseusvsscylla_1024.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; WIDTH: 200px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://poseidon.strategyplanet.gamespy.com/images/wallpaper/odysseusvsscylla_1024.jpg" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_F5uOTuBYRnM/SC1lg9kEi8I/AAAAAAAAAF4/zmCX2HLFnWw/s1600-h/IMG_0754.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200924761638865858" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_F5uOTuBYRnM/SC1lg9kEi8I/AAAAAAAAAF4/zmCX2HLFnWw/s200/IMG_0754.JPG" border="0" /></a> <span style="FONT-WEIGHT: bold">De echte Hydra</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.portigal.com/wp/wp-content/uploads/2006/07/hydra.jpg"></a><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.snapstream.com/images/community/hydra/Hydra.bmp" border="0" /><br />Nu goed, genoeg cute foto's gepost! Eigenlijk is het een rotbeest. ik heb net de hele voormiddag erop moeten passen. En geloof me, dan ben je blij als het ding eens rustig ligt te slapen. Ik moet leren verdorie, en maar rondtjoefelen en naar m'n broekspijpen happen en aan m'n teentjes knagen. Eén ding had m'n vader me op het hart gedrukt: als ze wakker wordt, laat ze buiten plassen. goed, mevrouw wordt dus wakker, ik ga ermee naar buiten, staat ze daar wat rond te zien en te niksen, gaat ze maar weer naar binnen. Ik denk "Vlotjes gegaan" en ga weer naar de boekjes. En wat krijgen we natuurlijk een tijdje later? Jazeker, de dweil hangt intussen buiten te drogen.<br />Een tijdje later had ze teveel energie en moest ze weer naar buiten. En je moet erbij blijven want ze kan wel eens van de trap donderen! Dus ik mee naar buiten, in 't begin vertederd toekijkend hoe ze door planten springt en mama's bloemen vernielt. Heel het huis rondgaat. Alles probeert op te eten. Maar niet terug naar binnen wilt waardoor ik ongelooflijk lang moet zitten niksen. Zich gedraagt als een hond met ADHD. Serieus, dat beest heeft echt ADHD. Knauwt ze op een stokje de ene seconde, zit ze de volgende uit te schuiven op de trap. Dan zit ze weer naar m'n broekspijpen te springen en huppakee, in de zak met mest aan 't grabbelen.<br />En ze herkent haar eigen naam nog niet, dus ze roepen om binnen te komen is een gedoe. Nee, dan slaapt mevrouw liever buiten, waar ze niet mag. Ons vake had de meest expressieve gekozen, zei ie. Ik kan het me al helemaal voorstellen: binnenkort twee van die kalven in onze gang. We gaan amper nog kunnen bewegen!:)<br /><br />Puppy's zijn schattig en al, maar vermoeiend, amai...<br />En als extraatje en om te vergelijken en duidelijk te maken dat ze nog leeft: ons Amber<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_F5uOTuBYRnM/SC1oX9kEi9I/AAAAAAAAAGA/1X74Xkjjgyg/s1600-h/Arne+op+bezoek07.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200927905554926546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_F5uOTuBYRnM/SC1oX9kEi9I/AAAAAAAAAGA/1X74Xkjjgyg/s200/Arne+op+bezoek07.JPG" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-7880127046740023780?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-45441380980429024932008-05-16T12:00:00.004+02:002008-05-16T12:18:27.909+02:00Het is weer even geleden maar intussen is er heel wat gebeurd!<br />Ik heb m'n accordeonklasconcert gespeeld om te beginnen. En om eerlijk te zijn, het was een klucht. Ik had de keuze gekregen tussen twee stukjes: eentje dat ik al lang ken (Perhaps, perhaps van de serie "coupling", een aanrader trouwens!) en eentje waar ik wat moeite mee had. Nou ja zeg, alsof ik daar de miet ging uithangen en voor 't gemakkelijke gaan! Ik had ook goed genoeg door dat ze stilletjes liever had dat ik het moeilijke zou kunnen. Nu, ik had het echt wel goed geoefend en ik had niks zenuwen, niks! Ik zag m'n lerares wel met een zorgelijk gezicht kijken toen ik zei dat ik het moeilijke ging spelen, maar kom, ik was zelfzeker, 't ging lukken!<br />En dan komt het: niks zenuwen heb je, tot je daar zit en je partituren begint te schikken. En ook al zit er maar 10 man in de zaal, toch krijg je de indruk dat je beentjes knikken. Je kijkt even, nee hoor, ze staan lekker stil, maar al een geluk dat je niets moet zeggen, want je stem zou vast trillen! En o jee, voel ik daar m'n hoofd wiegen? Ik weet het niet, ik kan het niet zien! En ook al ziet niemand het, jij zit daar met je hele lichaam te shaken. Geen shaken van angst, begrijp me niet verkeerd! Het is dat andere, onverklaarbare niet-kunnen-stilhouden-van-ledematen-als-het-net-wel-moet, hetgeen je ook wel es krijgt als je met een leerkracht gewoon spreekt. Het zijn niet zozeer zenuwen, het is meer een soort van teveel-aandacht-aan-je-houding-geven.<br />Maar goed, het stuk zelf<br /> weer. Op zich ging alles vlot, met hier en daar wat haperinkjes, maar kom, ik ging voor de sympathie, maar dan ineens gebeurde het. Ik moest een paar maten spelen die al eens eerder waren voorgekomen, maar het geniepige was dat hier het blad maagdelijk schoon was, terwijl bij de eerste keer dat deze voorkwamen ze omfloersd waren met allerhande mooie rooie tekeningen, waardoor ik altijd wist waar ik zat. Een soort kleurencode was het. Ik speelde dat stukje uit m'n hoofd, kijk op m'n pagina, zie nergens kleurtjes en hoppa!!! Totaal in de war, omdat ik geen idéé heb waar ik precies zit, ben ik gestopt voor een volle drie seconden in 't midden van een toch wel vrij emotioneel stukje. Ja, het was me wat, dat stuk(Matin d'hiver heet het trouwens)<br /><br />Maar het ergste moet nog komen! Vlak na mij kwam het samenspel waarin ik ook meespeel. Megasimpele stukjes, echt waar, ik speel er meestal twee stemmen tegelijk in, maar jongens toch, was me dat een kakafonie!! We speelden een soort serietje van drie stukken achter elkaar, waarvan 't eerste wel OK klonk, buiten dat onze belangrijkste stem ineens wegviel en niet meer terugkwam. En dan dat tweede, oeioeioei toch. Ik was nog rustig m'n knopjes aan 't goed zetten, eventjes aan m'n schouder aan't krabben en WHAM, madam was al vertrokken. En ik was niet de enige die schrok want pas tegen 't einde van het stuk was iedereen mee. "Oef", dacht ik, "nu wat sneller zijn". Maar hoppa , voor ik het wist was ze weer weg!<br />Dan, ons laatste stukje, een kastaar van een nummer: Green Hornet Theme. Het ging best nog OK eigenlijk, zodat we toch een beetje deftig afsloten. Maar algemeen, ik zei het al, 't concert was vooral een klucht<br />En te denken dat ik straks examen heb van diezelfde liedjes...<br /><br /><span style="font-style: italic;">Green Hornet Theme (uit Kill Bill trouwens!)</span><br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/DunkGOeOdZA&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/DunkGOeOdZA&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-4544138098042902493?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-78084578052376854182008-05-10T15:26:00.003+02:002008-05-10T15:39:46.041+02:00Pfoo, de examens komen er weer aan!<br />Ik heb vandaag het examenrooster eindelijk eens bekeken en er m'n eigen examens uit gedistilleerd, en eigenlijk valt het nog wel mee. Veel ruimte tussen alle examens, alleen hebben ze ervoor gekozen me te laten beginnen met Wijsbegeerte (ik moet nog steeds meer dan de helft van de cursus afprinten) en analyse vlakbij thermodynamica en elektriciteit gezet. Maar goed, eigenlijk wordt het dus tijd dat ik eens begin te leren. Ik was het ook écht van plan te doen vandaag! Ik ben om 11.30 begonnen in Analyse II, het eerste hoofdstuk (Laplace-transformatie) en ik heb zelfs een schriftje waarin ik een samenvatting probeer te maken. Intussen zijn we dus vier uur verder en dit heb ik allemaal geleerd:<br />-een dikke 15 pagina's Analyse II<br />-het formularium analyse lijkt veel te veel op m'n samenvatting, al dat werk voor niks!<br />-Maple durft zelfs bij de meest simpele dingen tegenwerken<br />-het internet is grappig<br />-eitjes beginnen te knallen als je ze met teveel olie bakt<br />-Jamie Oliver voelt zich het meest thuis in Essex, zijn geboortestad<br />-mijn grote teen maakt mooie cirkeltjes als je ermee tekent<br />Goed, dat laatste heb ik niet écht zitten doen, maar u snapt vast wat ik bedoel.<br />Waarom is het toch zo moeilijk te studeren als er zo weinig druk achter staat?!<br />Je hebt van die mensen die al twee maand op voorhand aan je kop komen zeuren wat ze al allemaal gedaan hebben en wanneer ze dan vragen wat jij met je paasvakantie gedaan hebt, even meewarig met hun hoofd schudden als je zegt dat je genoten hebt. Hoe doen ze dat toch? Als de zon buiten schijnt en je kan met vrienden op stap, wie kan dan zich richten op een vak als "Statistiek en Waarschijnlijkheidsleer, een inleiding"?<br />Goed, ik had wel goede punten vorig semester, ik weet dat ik niet moet zeuren, maar het is niet dat ik er geen werk in moet steken. Ik mag toch ook al es stress hebben, zeker? Of is het oprecht zenuwachtig zijn voorbehouden voor zij die zichzelf dommer achten?<br /><br />Goed, misschien moet ik me positiever instellen. Wooo Jeuj, nu weet ik eindelijk hoe ik een impulsresponsie kan gebruiken!! Mama, mama kom kijken, ik weet hoeveel warmte een Carnotmachine verbruikt! En wacht wacht, ik voel een particuliere oplossing opkomen! Goh, zou er nog meer zijn? Woooo Super, wat een geluk dat dit hoofdstuk nog niet gedaan is, ik voel me nog bijlange na niet klaar om te stoppen met jouw werk te bestuderen, Gaussje!<br /><br />Het is tijd dat ik mijn Biocure Intellect weer ga halen...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-7808457805237685418?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-4282391308523196462008-05-08T22:11:00.002+02:002008-05-08T22:25:53.222+02:00O liefste,<br /><br />Zal ik u vergelijken met een zomerdag?<br />Veel mooier en bescheidener zijt gij<br />Ruige winden trekken aan de meibloesems<br />en al veel te vroeg is de zomer voorbij<br /><br />Gij zijt veel meer continu<br />En oh als ge me maar de kans liet,<br />Ik kan uw lijf interpoleren met een spline jawel,<br />maar als het van mij afhing<br />twas met een rechte da'k u benaderde<br /><br />Uw borsten zijn als maxima<br />Kritische punten die ik maar al te graag wil onderzoeken.<br />Om over de stelsels in uw heupen maar te zwijgen.<br />Want uwen oorsprong, dat is mijn doel.<br /><br />Ben ik niet wat ge wilt, ben ik niet goed genoeg?<br />Ik kan transformeren, geen vrees!<br />Zegt wat ge wilt en 't is gebeurd<br />ne Laplace, een goniometrische of misschien een ordinaire z-transformatie?<br />Zoeteke, ik ben al als nieuw voor get weet<br /><br /><br />Hoor ik van u, laat ge iets weten?<br />Ik ontmoet u vanavond weer in 't imaginaire vlak<br />Maar uw reëel punten benaderen,<br />lieveke, dát wacht ik af!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-428239130852319646?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-50146634022343708592008-04-22T18:42:00.006+02:002008-04-25T10:04:42.804+02:00Vandaag schrijf ik vanop een andere pc. Ik bevind me namelijk niet thuis, maar op iemand anders' kot. Het kot van de Wakkere Bakker (privacy gebiedt me deze man te hernoemen, zoals ik al eerder aangekondigd had) om precies te zijn. Nu, dat interesseert u vast geen ene moer, maar wat belangrijker is, we hebben wat ontdekt! Mijn professor Methodiek van de Informatica heeft óók een blog!! Tussen een hoop waarschijnlijk erg interessante, maar niet helemaal binnen mijn interessesfeer gelegen, berichten over vanallesennogwat vonden we daar <a href="http://phildutre.blogspot.com/2008/03/eventjes-geen-lessen.html">het volgende bericht</a>: <strong>Eventjes geen lessen</strong><br />Ik zal hier niet alles overtypen, je hoeft maar te kopiëren, maar het komt er dus op neer dat hij vindt dat studenten nogal veel roezemoezen. Nu, als een rasechte blogger ga ik daar even op reageren!<br /><br />Waarde heer Dutré heeft hier zeker een punt, er is vrij veel lawaai in de lessen, ikzelf zal hier ook wel mijn deel in hebben. Maar waaraan zou dit nu liggen? Nu, als ik naar mezelf kijk, zijn er een paar redenen waarom ik zou praten:<br />-de les/professor is niet interessant<br />-de persoon naast me heeft een aanzet gegeven tot een erg interessant gesprek<br />-ik wil graag even discussiëren over wat gezegd is geweest<br />-er was gisteren een leuke aflevering van south park op tv<br />Een groot probleem is de lengte van de lessen. 2 uur lang luisteren is erg lang. Zeker als je een aandachtsspanne van zo'n 40 minuten hebt(20 als het mooi weer is buiten, 10 als er daarbij ook nog eens vanalles te zien is, 200 als het over eten, drinken of vrouwen gaat) . Er kan natuurlijk maar één pauze zijn, maar als die te lang op zich laat wachten, kan het gewoon erg moeilijk worden.<br />Als ik nu denk aan wanneer het wél stil was, kan ik niet zo veel momenten bedenken. Ofwel bij zij die de aula met de harde hand bestierden ofwel bij zij die dingen zeiden die je per se moest horen. Dan kon het er wel es ruig aan toe gaan in de aula's hoor! gohgoooh, als ik terugdenk aan die ene keer dat Berend z'n neus wilde snuiten terwijl Joosje iets vertelde dat niet in de cursus stond! Maar goed, dat zijn dus de manieren waarop je ons wel stil krijgt. Maar je populair maken doe je er alleszins niet mee. Niets zo hatelijk als een leerkracht wiens cursus niet volledig is.<br /><br />Maar goed, eigenlijk heb ik nog steeds geen antwoord kunnen geven. Persoonlijk vind ik Informatica nog wel een interessant vak (moest dat niet zo zijn, 'k zou het nog niet durven zeggen ook niet) maar zoals elk vak kan het wel es lijden onder langdradigheid. Misschien is de hedendaagse student wel te spraakzaam, misschien is ie mondiger, of misschien gewoon een practiserend filosoof die veel discussie behoeft? En wat respect betreft: er is nog steeds respect voor professoren, het wordt nu gewoon anders geuit. Als professor staat u nu niet meer op het voetstuk waarop uw voorgangers stonden. Toen was respect deels ook ontzag, maar tegenwoordig zijn die grote grenzen er niet meer. Het onderscheid professor-student is er nog op academisch vlak, maar zeker niet op sociaal. Getuige daarvan het feit dat ik via deze blog op uw stellingen kan reageren. Maar dat alles betekent dus niet dat we geen respect meer hebben. U kan er donder op zeggen dat we goed genoeg beseffen wie de leerkracht is en wie niet.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-5014663402234370859?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-2681671242144916832008-04-17T20:45:00.004+02:002008-04-17T21:21:55.654+02:00Het is een gek ding, denken over je toekomst.<br /><br />Had je me als 15-16-jarige gevraagd wat ik zou gaan studeren had ik waarschijnlijk gezegd:<br /><span style="font-style: italic;">Ik weet maar één ding en dat is dat het iets anders zal zijn dan mijn vader<br /></span>Ik vond het werk dat mijn vader deed saai en slopend en was vastbesloten dat ik iets anders zou gaan doen later. Ik wist nog niet wat, maar het ging niets met computers zijn. Een bureaujob op zich vond ik niet zo erg, als ik maar niet in m'n vaders voetsporen trad.<br />En toch, als ik kijk waar ik nu sta, blijft er niet veel over van die vastberadenheid. Toen ik een studiekeuze moest maken, grapte m'n vader al altijd dat ik burgerlijk ingenieur moest gaan studeren, zijn studiekeuze van vroeger. Ik heb vele alternatieven bekeken, in de hoop iets te vinden wat me echt kon boeien, en zo waren er ook, maar uiteindelijk was er altijd wel iets dat me tegenhield: te ver, te simpel, teveel risico's... En op zich leek die richting burgerlijk ingenieur nog niet zo slecht eigenlijk. Dus ja, daar gingen m'n principes. Ik ben burgerlijk ingenieur gaan studeren, in de hoop dat het m'n eigen keuze was.<br />En vraag je me nu wat ik later zou gaan doen, ik zou zeggen dat ik het nog niet weet. Maar vreemd genoeg zijn de dingen die me zo afstootten vroeger, zoals programmeren, nu ineens veel aantrekkelijker geworden. Experimenten uitvoeren, wat vroeger zo avontuurlijk en spannend leek blijkt nu meer geknoei met meetapparaten en foutenanalyses dan interessant werk te zijn. Een constante die ik overal lijk tegen te komen is de oncontroleerbaarheid, zo heb je bij een wiskundig probleem zijn er duizenden oplossingsmethodes en moet je de beste kiezen. En kiezen, dat is niet m'n beste kant. En je mag me een controlefreak noemen maar ik hou van dingetjes die niet uit de hand lopen, die overzichtelijk blijven en niet te snel boven je hoofd groeien. Althans, wanneer het op werken aankomt. En waar heb je dat soort eenvoud? Bij computers dus, het werk dat m'n vader doet. En het voelt ietwat laf en onzelfstandig, maar eigenlijk moet ik dus wéér terugkomen op wat ik vroeger zei. En al weet ik nog lang niet welke richting ik uit zal gaan later, ik weet nu dat het misschien wel niet zo heel verschillend zal zijn van wat mijn vader nu doet.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Begrijp ik nu pas ten volle dat wat jij doet helemaal niet saai is, vake, of ben ik gewoon zelf een saaie man geworden?</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-268167124214491683?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-33726186434725092212008-04-09T19:29:00.002+02:002008-04-09T19:42:58.370+02:00Oh bah, de vakantie is voorbij. Na een fijne week vakantiecursus is de desillusie compleet: van chille dagjes, weinig denken worden we meteen weer in de leeuwenkuil geworpen. Ik heb me het voornemen gemaakt elke dag met de fiets naar school te gaan nu, een dikke 15 km twee keer per dag. Het kan misschien stom lijken als ik net zo goed met de trein kan, maar om eerlijk te zijn is dit juist één van de leuker dingen aan naar school gaan. Lekker in beweging, met een leuk deuntje in je oren, je helemaal jeugd voelen en geen stomme pendelaar, er gaat niets boven. Maar het schoolvolgen zelf, 't is geen pretje. Te horen hoeveel andere mensen in de vakantie leren terwijl jij je eigenlijk gewoon amuseert, ik word er echt pisnijdig van wanneer mensen altijd maar beginnen over hoeveel werk we hebben. Waarom je zorgen maken over werk dat je nog zal krijgen? Het zorgt enkel voor kopzorgen. Soms ben ik blij dat ik slecht ben in vooruitdenken als ik rondom me kijk.<br />Terug uit een curus komen heeft rare gevolgen. Sommige van m'n hobby's verlies ik, andere krijg ik bij. Schaak? verleden tijd! Ik ga me op scouts richten nu. En tektonic(als ik het nu maar juist geschreven heb)! Binnen de kortste keren ben ik king of the dancefloor, let op m'n woorden!<br />Ik heb problemen met hobby's lange tijd volhouden: als ik net met iets begin en ik het leuk vind, ga ik er meteen zoveel mogelijk over proberen bij te leren. Maar dan kom ik steeds onvermijdelijk bij hetzelfde terecht. Er zijn twee mogelijkheden: ofwel ontdek ik dat er een manier is om er heel goed in te worden of zelfs onverslaagbaar. Dan verlies ik meteen m'n interesse omdat de sport/ het spel dan meteen alle charme voor me verloren heeft. De deerne is veranderd in een om te kopen hoer, om het plat te zeggen. Maar de andere mogelijkheid is niet veel beter: als ik ontdek dat ik nooit beter zal worden of dat het heel veel tijd zal vergen, word ik het net zo goed beu. Een beetje gezonde competitiegeest verdraagt geen verlies!<br /><br />Teksten blijven verwarrend vandaag. Maar goed, twee weken in 40 lijnen gieten, da's biografenwerk, geen Driezenarbeid<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-3372618643472509221?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-69087887080101614162008-04-09T19:20:00.002+02:002008-04-09T19:29:20.722+02:00Het is enige tijd geleden, maar ik heb zo m'n excuses.<br />Ik ben namelijk een week lang weggeweest op cursus met de scouts (3D, een aanrader trouwens, en als je't omgekeerd zet heb je bijna m'n naam) en heb een drukke vakantie achter de rug.<br />En ook nu weer begint het schoolwerk me weer te overstelpen.<br />Maar goed, eventjes een update:<br />Aan alle mensen die mee op 3D waren: u was geweldig. Ook jij, Freggel, al was je een tweede Heikanter. Verder ga ik hier niet op ingaan, want we moeten het doelpubliek breed houden.<br />Dus ik schakel meteen over op de nieuwe ontwikkelingen in blogland. Ik heb namelijk plannen. Omdat het leuk is over je eigen leven te praten en omdat de interviewertjes me veel vragen stelden over anonimiteit en of ik m'n vrienden vernoemde, ga ik het hier nu af en toe misschien wat meer over de dagelijkse gebeurtenissen hebben. Om ieders anonimiteit te garanderen, zal ik mijn vrienden enzovoort benoemen met pseudoniemen. Heb ik er dubbel plezier aan, want dan mag ik leuke naampjes verzinnen. Alleen moet ik het natuurlijk altijd binnen de lijntjes houden, want al jullie stiekemerds kennen m'n blog intussen. Bah, 'k had anoniem moeten blijven!<br /><br />Ik moet toegeven: vandaag is de tekst weinig bevlogen, weinig geïnspireerd, maar kom, ik moet er weer inkomen en dit was niet meer dan een korte info.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-6908788708010161416?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-80187982875354796752008-03-21T20:24:00.004+01:002008-03-21T20:39:52.351+01:00Jongens, jongens, ben ik me even de koning te rijk!<br />De laatste tijd word ik overstelpt met vragen om ergens aan mee te werken of hulp te bieden. Nu weet ik goed genoeg dat ik maar één van de zovelen ben, een grabbeltje uit de doos van studentjes met vrije tijd, maar tóch! Zo ben ik net gebeld door een oud-klasgenote met de vraag om te acteren in haar kortfilm, want ze had gehoord dat ik dat goed kon(woeptidoew!). Jammer genoeg moest ik dat aanbod afslaan.<br />Maar wacht, er is nog! Ik doe ook mee aan een onderzoek van de faculteit psychologie. Naar persoonlijkheid en emotie, zeggen ze. Waar het op aankomt: ik kreeg een ganse waslijst aan vragen over hoe ik op blijdschap reageer en wat ik denk, met wel twintig variaties op dezelfde vraag. Maar het leuke is: nu moet ik 2 weken een palmtopje bijhouden dat me om de zoveel tijd vragen stelt en ik verdien er nog eens €30 mee ook! Een mens zou voor minder eventjes diep in z'n hartje kijken. Maar goed: ik vul braafjes in, krijg een eerste testvragenrondje op de Palmtop (erg gek om te zitten invullen hoe gestresseerd en happy je bent met twee van die vrouwen die er onderzoek naar doen) en vertrek jolig met de trein naar huis. Thuis krijg ik weer een leuk biepje, sla ik weer aan het invullen, maar na twee hokjes aanvinken:<br />TUUT<br />FATAL ERROR<br />FATAL EXCEPTION<br /><br />Leuk is dat. Krijg ik es een gratis speeltje, maak ik het meteen stuk. Arm datasetje! Arme psycholoogjes!<br /><br />Maar dat is nog niet alles! Neenee, ik ben nog uitgenodigd om mee te werken aan een onderzoek! 4 studentes (u hoort het goed) communicatiewetenschappen willen me interviewen! althans toch één die samenwerkt met drie anderen. Wat wishful thinking heeft nog nooit iemand pijn gedaan. En waarover willen ze me interviewen? Over deze blog, die u nu leest! Jawel, DriesDenkt gaat Leuvenwijd! (Wederom, wishful thinking doet geen pijn...)<br />Maar goed, ik hou het hierbij. Er wacht een limousine op me...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-8018798287535479675?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-10060066415484659582008-03-16T15:38:00.005+01:002008-03-16T16:09:11.494+01:00Tijdens periodes waarin ik moet leren, krijg ik de neiging te klagen over professoren en hun cursusschrijfcapaciteiten. Wel, we schrijven 16 maart 2008, de tijd van voorbereiding op de proefexamens en ook dit keer kan ik me niet bedwingen. We hebben namelijk een nieuwe koning van de onduidelijke cursus:<br /><br />Patrick Wollants,<br />voorheen Patje de geweldige genoemd omwille van zijn positieve humeur en moedgeverij. Na het bekijken van amper 70 pagina's van zijn cursus zie ik me echter genoodzaakt hem te hernoemen naar Patje de onbegrijpelijke.<br /><br />Patje, wat doe je toch allemaal?! Je leek zo'n tofferd en dan kom je me om de oren slaan met afleidingen, afleidingen en nog eens afleidingen! Je wisselt om de vijf pagina's van symbolen en je gebruikt termen die ik zelfs in de Van Dale niet durf opzoeken! Je hebt het in dezelfde zin over "isobaar" en "isobarisch", je springt van hot naar her en je formularium heeft meer weg van kleuter die willekeurig op de toetsen P, V en T heeft zitten rammen. Om maar te zwijgen over de 'd', een toets die waarschijnlijk volledig afgesleten op je toetsenbord zit nu. Een afgekleurd stompje dat je van tijd tot tijd herinnert aan je vrolijke dagen als schrijver-in-spe.<br /><br />Het zijn barre tijden wanneer je eigen professor je teleurstelt<br /><br /><span style="font-weight: bold;">een klein prozastukje over Patje:</span><br /><br />19 februari 1990, de net thuisgekomen professor Patrick Wollants zet zichzelf een kopje thee en kruipt achter zijn schrijfmachine. Bij het licht van een eenzaam peertje neemt hij een kort nipje en toogt aan het werk. Zijn vingers vliegen over de toetsen en algauw verschijnen de eerste zinnen op papier:<br /><span style="font-style: italic;">Inleiding tot de toegepaste Thermodynamica, door P. Wollants.<br /></span>Zou hij zijn oudleraren vernoemen in de inleiding? Nee, denkt Patje, laat ze maar verrekken, de ouwe zakken. Jarenlang hadden ze hem onder de duim gehouden, hem geknecht tot assistentje, maar nu was het zijn beurt! Sinds zijn jeugd al had hij de thermodynamica bestudeerd, hij had duizenden vellen volgeschreven met eigen bevindingen en nu, ja nu, kon hij ze laten zien waartoe hij in staat was. <span style="font-style: italic;"></span>Ze zouden vol ontzag naar hem opkijken wanneer ze de genialiteit van z'n cursus zouden aanschouwen! Oh ja, Patje, je tijd is nu! Nu!<br />De hele ruimte gonst van het maniakale getik van zijn vingers, af en toe doorbroken door het scherpe "ting" wanneer het einde van een regel bereikt wordt.<br />Wanneer 's ochtends de zon het kleine kamertje binnenschijnt is Patje klaar. Met trillende vingers verzamelt hij alle bladen, bergt hij de schrijfmachine weer op en gooit de onaangeroerde, intussen ijskoude thee in de vuilnisbak. Iemand die de kamer achteraf zou binnenkomen zou nergens aan kunnen merken dat een man in deze ruimte het leven van een hele generatie aanstormende studenten beïnvloed had. Maar de oplettende gast zou misschien opmerken dat er iets geks is aan de schrijfmachine. Nauwelijks merkbaar, maar toch. Wie dichtbij genoeg komt kan zien dat bijna elke toets op de schrijfmachine glimt als nieuw, op een paar na. Vier toetsen zijn bijna helemaal verdwenen in het binnenste van de schrijfmachine(wie goed kijkt kan nog net zien dat het de P, V, T en E zijn) en één toets is volledig onherkenbaar, een zwart stompje op het einde van een bijna doorgebrande ijzeren staaf.<br />De arme 'd' had de confrontatie met Patje niet overleefd.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-1006006641548465958?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-64662028704851608162008-03-02T01:11:00.005+01:002008-03-02T01:36:15.072+01:00<span style="font-style: italic;font-size:85%;" >Pre Scriptum: voor de vorige blogpost zie ik me verplicht Elias nog te bedanken, aangezien hij me op het denkspoor zette. Dank U, goeierd van een Staes</span><br /><br />Ik ben er niet ongelooflijk trots op, maar als kind was ik ongelooflijk bang in het donker. Er zijn ganser verhalen rond te vertellen, maar om een voorsmaakje te geven: ik herinner me nog mijn eerste nachtlampje. Het was niet zozeer een nachtlamp, eigenlijk zou een betere benaming ervoor nachtfaar geweest zijn. Het kleine snoezige griekse huisje verlichtte zo'n beetje m'n hele kamer en nog geen klein beetje. Maar goed, ik was jong en ik had teveel fantasie. En in het donker zag ik álles. Zo had ik een tijdlang een angst om 's nachts uit het raam te kijken, iets waar ik nu nog steeds een zekere twijfel bij voel. Er moest maar eens een heks aan het zweven zijn buiten mijn raam of een boeman die door de bossen liep. Ik was, zoals mijn zussen zo mooi omschreven, een schijtluis.<br />Maar goed, ik werd ouder, leerde muziek kennen, de schoonheid van de nacht, de sterren en opeens was naar huis fietsen een pak minder erg. Meestal...<br />Want vanavond, vanavond zat het er weer tegen! Laat ik even het verhaal doen:<br />Ik was op weg naar huis na een gezellig avondje met de vrienden, vrolijk fluitend met de EELS in m'n oren fietste ik door het bos. En dan opeens begint het. De eerste klik die je maakt kan door alles veroorzaakt worden: een beetje een rare toon in je lied, een overstekende kat, een auto. Plots besef je dat er nog wereld is buiten jijzelf en je mp3-speler en dat die best wel eens eng zou kunnen worden. Wórden, niet zijn, want je ziet nog niets. Maar de potentie, de dreiging is nu volop aanwezig. De hele omgeving lijkt opeens veel meer op te vallen en de geruststellende mp3 wordt een dilemma: uitdoen en alles horen of aanlaten en misschien wel niet horen wat er achter je gebeurt? Ik bevind me op het eerste niveau van ongemak<br />Maar goed, voorlopig is er nog niets gebeurd. Totdat je ineens achteromkijkt. Mag je nooit doen! Want iedere keer zie je niets, maar nét wanneer je je hoofd draait, schudt er een struik of beweegt er een schaduw. Natuurlijk ben ik weer zo stom geweest m'n eigen raad niet op te volgen en hupsa, ja, we zitten op niveau twee van de trip naar ongegronde angst.<br />Al bij al, laat ons niet overdrijven, niveau twee is chilly willy en valt nog makkelijk weg te wuiven.<br />Maar toen gebeurde het... Plotseling, toen ik een berg op fietste, zag ik uit m'n ooghoek een man stappen. Meteen draai ik mijn hoofd en wat zie ik?! Een stomme paal die langs de kant van de weg staat. U zou misschien gerustgesteld zijn hierdoor en eens hartelijk lachen met uw eigen dwaasheid maar ik allerminst. Wandelaars kom je wel vaker tegen op late uren en soms is het dan even schrikken maar achteraf zijn ze achter je. Een ver verleden van zodra je 5 meter verder zit. Maar een ingebeelde wandelaar is veel erger. Eerst is er de korte schrik die snel wegebt, maar het ongemak is duizendvoudig versterkt. Het probleem is immers niet verdwenen, het is verschoven! Van een reële angst komen we nu terecht in een metafysische angst. Een angst voor wat zou kunnen, voor het bovennatuurlijke zelfs. Want palen lijken niet zomaar op wandelaars. Was het een boodschap misschien? Een omen? Volgt een wezen me dat zich razendsnel verbergt? De meest Spielbergiaanse ideeën verdringen zich binnen m'n hoofd en ik race zwetend en achteromkijkend naar huis. Niveau 3, het is geen lachertje.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-6466202870485160816?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-73180088212810459842008-02-23T20:32:00.005+01:002008-02-24T20:47:05.427+01:00We weten het allemaal uit scha en schande: niet iedereen is een Don Juan of Casanova. Wij mannen - vergeef me de veralgemening - mogen dan een geslacht zijn van stoerheid en spieren en puur testosteron, op het vlak van versieren is het ons niet allen gegeven. En daarom lopen we wel eens een blauwtje, krijgen we het deksel op onze neus, worden we wandelen gestuurd,...Kortom, we worden botweg afgewezen.<br />Nu, een man treurt niet, dus troosten we ons met de gedachte dat 'er nog genoeg vissen in de zee zijn'. Wel, U staat er misschien niet bij stil, maar ik wel! Heeft iemand van jullie ooit de volledige betekenis van dit gezegde onderzocht? Want het gaat misschien wel dieper dan je ooit verwacht had...<br /><br /><br />Laten we even die grote zee visualiseren: een ganser oceaan, een wereldzee, vol met vissen: lange, korte, gele, grijze, groene, de een al wat schubbiger dan de ander, hopen vissen overal. Bovenaan de zee zwemmen de goudvissen: zij pronken met hun pracht in de zon, maar zijn duivels snel en glippen zo uit je handen. Voor de amateurvisser valt hier weinig te rapen, op een paar uitzonderlijk domme goudvisjes na. Deze laatsten plachten we wel eens "gemakkelijk" te noemen. Het vangen van zo'n vis kan aanvankelijk fijn zijn, maar vroeg of laat moet je ze toch weer in zee werpen. En bedenk vooral: dit soort vissen heeft al in meerdere bokaaltjes gezeten.<br />U, als onervaren visser kijkt vanop de oever een beetje sip naar die schichten van goudvissen en vraagt zich misschien af wat te doen. Wel, hier zijn er twee opties: u kan dieper in de zee op zoek gaan, ofwel (en luister nu goed!!) een betere hengel kopen! Met een betere hengel kan je beter vissen, logisch toch? Een langere hengel kan tot verder in de zee reiken. Size doesn't matter? Ammehoela!<br />Wie liever bij z'n oude hengel blijft kan altijd dieper in de zee duiken op zoek naar vis. Hier zwemmen het sardientje, de dikke baars en de platvis. Een onervaren visser kan hier enige ervaring opdoen, maar het moet gezegd: voor sommigen zijn zelfs deze nog te snel. Zij zullen verder moeten zoeken, dieper duiken of het misschien gewoon voor bekeken houden en gezellig thuis videospelletjes gaan spelen en Friends kijken.<br /><br />Onze rondleiding is nog niet rond, nee verre van! We komen aan bij een volgende regio. Hier huizen de potvissen, niks te vangen...<br />Wie nog verder wil gaan komt in gevaarlijke streken. In de diepste regionen van de zee kom je rare dingen tegen. Inderdaad, dát soort vissen. Karbonkels van beesten, die in de verste verte niets van vissen weg hebben, met een lampje aan hun hoofd om argeloze vissertjes te lokken. Beesten met een wildgroei aan schubben en witte, blinde ogen, die je voor je het weet aan je hengeltje meesleuren. Juist ja, dat soort.<br /><br />Zo, hier houden we voorlopig halt. Met deze kennis stuur ik u verder op pad. Weet dat niet alles wat ik hier zei staat voor wat ik zelf denk. Het spreekwoord bevat nu eenmaal duistere geheimen.<br />Vrouwen zijn meer dan vissen, maar wij mannen? uiteindelijk blijven we loze visserkens.<br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic;font-size:85%;" >Des winters als het rehegent<br />dan zijn de paadjes diep, ja diep<br />dan komt dat loze visserken<br />vissen in al dat riet, ja riet.<br /><br />Met zijnen rijfstok, met zijne strijkstok<br />...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-7318008821281045984?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-12359292008731664352008-02-20T15:57:00.004+01:002008-02-21T16:10:20.540+01:00Goed, een kleine prozaïsche zijsprong niet meegerekend, is hier mijn post-examens-blogpost.<br />De resultaten zijn binnen, ze waren verrassend maar gelukkig positief:<br /><br />P&O: 16<br />Scheikunde: 16<br />Analyse I: 16 (dank u Lutgardje!!)<br />Algebra: 17<br />Mechanica: 18<br /><br />Ik mag blij zijn:)<br />Wel duizend keer nagekeken of het echt wel mijn resultaten waren. Vooral mechanica was een verrassing. <br />w000t!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-1235929200873166435?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-52138503209915211362008-02-20T15:31:00.002+01:002008-02-20T15:57:24.430+01:0018 februari 2008, 1800h, overal in Brabant flitsen computerschermen in studentikoze kamertjes aan. Vermoeide ogen staren naar de flikkerende zwarte lettertjes die aan hen voorbijschuiven terwijl benige vingers naar de muis graaien. Vandaag is het eindelijk zover: de resultaten komen online. KU Loket bezwijkt onder een myriade aan bange 1e bach burgis. De Refresh-knop wordt het slachtoffer van gefrustreerde muisvingers. Het duurt niet lang of het sms-verkeer begint. Sms'jes van onbegrip vliegen kriskras doorheen het land, LUDIT krijgt honderden klachten toegestuurd, maar het mag niet baten. KU Loket is en blijft weg. Tot diep in de nacht zien honderden niets dan de gevreesde zin : session creation failure...<br /><br />19 februari 2008, 0925h, de pauze van Statistiek begint. De meest ongeduldigen stormen richting computerlokalen, waar stoffige computers staan te wachten op wie hen uit hun Microsoft XP-lijdensweg zal verlossen ("Vista", schreeuwen ze, "Vista, en snel!"). Snel getokkel, een klik of 3 en dan wordt het even stil. LUDIT heeft gewerkt, KU Loket is er. Mét de resultaten. Er wordt gefluisterd dat sommigen nooit meer gezien werden na die laatste klik. En weet je, misschien hebben de mensen wel gelijk. In het lokaal is het akelig stil, op een onderdrukt kreetje hier en daar.<br /><br />19 februari 2008, 1035h, Thermodynamica. Meer dan de helft is weggebleven.<br />19 februari 2008, 1800h, het is voorbij...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-5213850320991521136?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-49145312870504435042008-02-11T17:10:00.000+01:002008-02-11T17:18:15.040+01:00Na een zestal weken examens gemengd met vakantie is het moeilijk weer gewoon naar school te gaan.<br />Zo drong zich deze morgen weeral een eerste schooldag aan me op. Niet eens met een aangenaam radiomuziekje (want de geniepigaard had me in de steek gelaten) maar met een zachte moederstem die me, weliswaar een halfuur nadat ik al uit m'n bed had moeten zijn, verbaasd vroeg of ik niet al bijna m'n trein moest hebben.<br />Al bij al kwam dat nog goed, mijn nieuwe professor voor wie ik nog een koosnaampje moet bedenken deed of hij niet merkte dat ik tot helemaal vooraan moest lopen voor een zitplaatsje. Gezellig, zo vlak voor de neus van je leerkracht.<br />Maar nu komt het ergste! ik heb het al eerder gezegd: binnen de KUL denken ze blijkbaar dat mensen enthousiast worden als je ze uitdagingen voorschotelt. Nou, da's bij mij niet helemaal waar. Driezen worden enthousiast als ze een uitdaging voorgeschoteld krijgen waar ze een eind aan kunnen knopen en waar ze leuke dingetjes mee kunnen doen. Driezen worden niet enthousiast van auto's op hellingen laten rijden. Althans, niet op een eerste schooldag. Gun me wat rust, ik wil nog wat dagjes geloven in de vakantie.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-4914531287050443504?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-18155977126091958412008-02-05T14:44:00.000+01:002008-02-05T15:24:20.715+01:00<span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >Omdat er op de moment niet echt iets wereldschokkends te vertellen is, of toch niks voor de hele wereld, hieronder een lied van Jon Lajoie, echt een heerlijk.<br /><br />Omdat er onlangs aan mij gevraagd is om een soort RSS op deze site te zetten, maar ik daar jammer genoeg niet technisch begaafd genoeg voor ben, heb ik een ander idee. Wil je graag een mail ontvangen, iedere keer er een nieuw item verschijnt hier, laat dan een reactie achter of stuur een mail naar mijn adres en dan zet ik je op de mailinglist<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Jon Lajoie - Everyday Normal Motherfucker 2</span></span><br /><span style="font-size:85%;">(ja er is een eerste, ook de moeite om es op te zoeken!)<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/GmG4X9PGOXs&rel=1"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/GmG4X9PGOXs&rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br /></span><br /><span style="font-style: italic;">I'm just a regular everyday normal motherfucker</span><br />I told you in the first song, I'll tell you in another<br />I don't have a girlfriend, my hand 's my only lover<br />One night a week my mom likes to cook me supper<br />And Michael Keaton was my favourite Batman<br /><br />I was walking down the street just the other day<br />I saw these two fine bitches, they were walking my way<br />"Yo, what you girls doin' tonight?" is what I wanted to say<br />But suddenly I panicked, my voice started to shake<br />So I put my head down and I just walked away<br />I had a bus to catch anyway, it worked out great<br /><br />Got on the bus, put my headphones on and pressed play<br />Sheryl Crow, James Blunt and motherfucking Ace of Base<br />Yo, what can I say, it's just a day in my life<br />I'm up early in the morning, in bed early at night<br />To be productive at work I gotta be well-rested<br />Yeah motherfucker you heard what I just said<br /><br /><span style="font-style: italic;">I'm just a regular everyday normal motherfucker</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >I don't like margarine, I much prefer the taste of butter<br />My favourite movies as a kid were Superman and Ghostbusters<br />I have a hard time opening my eyes under water<br />And I'm not a huge Nicholas Cage fan<br /><br />I grew up in a lower-middle class family<br />Me and my brothers and sisters played hide-and-seek<br />I have good memories from my childhood bitch<br />My favourite toy was my fucking firetruck bitch<br />I used to play with that motherfucker all day long<br />Until I learned about sex from the Sears catalog<br />And then I played with my motherfucker all day long<br />About 10 times a day man, all year long<br /><br />Though I'm not afraid to say that I'm a sensitive guy<br />sticks and stones break my bones but it's the words that make me cry<br />Like that time in grade 3 when a girl called me stupidface<br />She really hurt me<br />Why'd she call me stupidface?<br />Is my face stupid?<br />How's that even possible?<br />A person can be stupid, but a face, that's impossible<br /><br />Shit happens all the time and you learn how to deal with it.<br />Regular everyday, normal fucking bullshit<br /><br /><span style="font-style: italic;">I'm just a regular everyday normal motherfucker</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:georgia;font-size:100%;" ><span>When I get into a fight, I usually leave on a stretcher<br />When I got nothing to say, I usually talk about the weather<br />I liked the first "back to future" but the second one was better<br />I like red peppers better than the green ones<br /><br />Saving up my money to go buy a new dishwasher<br />Mine broke about six months ago<br />Motherfucker<br /><br />Go charlie, it's your birthday<br />Go party like it's your birthday<br />i wasnt invited but it's okay<br />I'll just stay at home and play some videogames</span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-1815597712609195841?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-55333509583136052472008-01-26T18:01:00.000+01:002008-01-26T18:08:04.493+01:00<span style="font-size:100%;">het nieuwjaarssonnet van enige tijd geleden was van vorig jaar. Dit is mijn nieuwjaarsbriefje van dit jaar. Weer met verschillende versvormen in, ik denk dat ik er een gewoonte van ga maken<br /><br /></span> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 18pt; font-family: Georgia;" lang="NL-BE"></span></p><span style="font-style: italic;">Mama, vake, We kennen het stramien intussen </span><br /><span style="font-style: italic;"> Ik hou van jullie, jullie van mij </span><br /><span style="font-style: italic;"> Wens jullie gelukkig Nieuwjaar, beste wensen</span><br /><span style="font-style: italic;"> Ik geef jullie allegauw twee kussen</span><br /><span style="font-style: italic;"> Incasseer de centjes, hoppa, iedereen blij</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Nou, zo kán het gaan, maar het kan ook origineel</span><br /><span style="font-style: italic;">Vorig jaar was het een sonnet, dit jaar gaan we Japans:</span><br /><span style="font-style: italic;">Een haiku en een tanka</span><br /><span style="font-style: italic;">En daarbij nog een limerick, hebben jullie even sjans</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Late nieuwjaarskaart </span><br /><span style="font-style: italic;">Niet zomaar van internet </span><br /><span style="font-style: italic;">Ook ik kan dichten </span><br /><span style="font-style: italic;font-size:78%;" >(een haiku)</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Januarizon</span><br /><span style="font-style: italic;">Bekijkt met rood aangezicht</span><br /><span style="font-style: italic;">Sneeuwloze bergen</span><br /><span style="font-style: italic;">Koude dagen bij de vleet</span><br /><span style="font-style: italic;">Oud’ren denken aan vroeger</span><br /><span style="font-style: italic;font-size:78%;" >(een tanka)</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Een luie magiër uit rillaar</span><br /><span style="font-style: italic;">Wist niet wat te schrijven voor nieuwjaar</span><br /><span style="font-style: italic;">Hij zocht z’n stokje</span><br /><span style="font-style: italic;">Gaf het een snokje</span><br /><span style="font-style: italic;">En hoppa, gedichtje klaar!</span><span style="font-size: 18pt; font-family: Georgia; font-style: italic;" lang="NL-BE"></span><span style="font-style: italic;font-size:78%;" ><br />(een limerick)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-5533350958313605247?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-32337065877640910002008-01-25T18:18:00.000+01:002008-01-25T18:23:05.167+01:00Het is niet mijn gewoont meermaal daags te bloggen maar het betreft hier een noodgeval.<br />Ik zit weer in mijn schaakfase, wat hier thuis een absolute hel is aangezien de hele familie grote tegenstanders van het spel zijn. Ik heb wel een plannetje: ik ga het schaakbord uithalen en pal in het midden van de huiskamer plaatsen, met een zet erop, in de hoop dat bv. m'n vader in een avontuurlijk bui een (hopelijk legale) tegenzet maakt.<br />Maar dus een oproep aan alle lezers: weet je niet goed wat doen en schaak je ook wel graag es, probeer dan eens "correspondence chess", d.i. schaken over internet waarbij je de ander een bepaalde, vrij lange, tijd geeft om te reageren. Hierdoor kan je gewoon elke avond snel es kijken wat je wil doen, kan je tactieken opzoeken enzovoort.<br />Heb je al zin, kijk dan eens op <a href="http://www.playtheimmortalgame.com/">deze site</a>, registreer gratis en daag "Meneer Dries" maar uit voor een spelletje.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-3233706587764091000?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-91462533502826063292008-01-25T11:38:00.000+01:002008-01-25T11:52:17.078+01:00Het wordt hier steeds meer een examengerichte blog maar geen nood, Er is nog maar ééntje over!<br />Jaja Algebra is het dit keer, een vak dat me wel ligt, denk ik. Eerst zal ik het snel over Scheikunde hebben.<br />Het examen theorie was een klucht. 7 vraagjes waren het, sommigen al wat moeilijker dan andere, maar had ik daarvoor al die toepassingen zitten uit m'n kop leren? Om dan te moeten weten hoe je Kc schrijft in functie van de vorderingsgraad. Buiten die vraag kon ik dus eigenlijk bijna alles foutloos invullen. Gevolg: ik was een uur te vroeg klaar. Ik mocht wel al aan mijn oefeningen beginnen maar ik mocht mijn boeken pas opendoen als het geslotenboekgedeelte van het examen ( de theorie dus) opgehaald was. En wat doet een goed student dan? Inderdaad, hij vertikt het ook maar na te denken over de oefeningen want hij mag straks toch spieken in zijn boek.<br />Ik heb me die overige drie kwartier dan maar onledig gehouden met het tekenen van een treintje; een tekening die uiteindelijk geëvolueerd is naar een dadaïstische weergave van station Wezemaal. Een meesterwerkje dat nog veel geld kan opbrengen voor de gelukkige assistent die het vindt.<br />De oefeningen zelf waren er uiteindelijk 2, waarvan de eerste vrij vlot ging en de tweede eerder rampzalig. Ik zweer bij het meteen in net schrijven van oplossingen wat ervoor zorgde dat mijn examenkopij al snel een rommelig hoopje gegevens was geworden én ik had op de achterkant van de bladen geschreven, iets wat Claudje me net te laat kwam verbieden. Pech gehad, meneer.<br />Uiteindelijk heb ik oefening twee opgegeven in het vermoeden dat m'n theorie me er wel door haalt.<br /><br /><br />Maar nu, algebra dus! Van Joosje!! Joosje, joosje, joosje,...<br />Het is een fijne man en hij geeft ons een goed boek, Lay namelijk, maar Joosje, alsjeblieft, schrijf er zelf geen! Ik ben er vast van overtuigd dat uzelf volledig de logica inziet in uw boek Systeemtheorie, maar daar bent u wel een eenzame stem in de woestijn. Moest u niet begrijpen wat ik bedoel: wij arme studentjes snappen geen jota van uw bizar schrijfsel. Dus Joosje, doe zo voort, goed bezig, maar laat die pen in het vervolg maar lekker liggen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-9146253350282606329?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-34718574456221565382008-01-20T22:43:00.000+01:002008-01-20T22:54:45.667+01:00Enige tijd geleden heb ik bericht over mijn proefexamen Scheikunde, dat trouwens aardig goed ging. En nu, 2 dikke maanden later leer ik opnieuw mijn scheikunde, dit keer voor het echie. Het zal u vast ook niet verrassen dat het leren niet wat je noemt van een leien dakje gaat. Er doen zich namelijk enige probleempjes voor. U weet al van het cd'tje der scheikundigen doem, maar er is méér in het verrassingenpakket van Claudje Creemers!<br />Naast drie prachtige kleurboeken vallen er immers nog tal van dingen te ontdekken in een chemiecursus.<br />Een opsomming van Creemers pretpakket:<br />-het cd'tje<br />-drie prentenboeken uit de Acco<br />-eigen notities die toen erg accuraat en volledig leken (het woordje 'toen' zou u al genoeg moeten zeggen)<br />-notities van een vriendelijke jongen uit Tielt, Giovanni Vleminckx<br />-een handige leerwijzer met verrassende verwijzingen naar extra stof in...<br />-Oxtoby, het naslagwerk.<br />Jeeeej, een naslagwerk waar alles lekker duidelijk instaat. In het Engels. Verspreid over 800 pagina's. Zonder Zuur-Base-tabellen. En een geinige prent op de cover!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.bestwebbuys.com/muze/books/86/9780030331886.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px;" src="http://images.bestwebbuys.com/muze/books/86/9780030331886.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Status van het leren: 1 boekje van de drie<br />tijd over per boekje: 1 dag inclusief oefeningen<br />gemoedsgesteldheid: nu al verveeld<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-3471857445622156538?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-5562837296422770332008-01-20T10:40:00.000+01:002008-01-20T10:47:17.373+01:00We zijn inmiddels een week en - klein detail - een examen verder in het leven van mij. En grutjes toch, dat tweede examen was me toch wel even een verademing na het mechanicadébacle. Analyse was moeilijk dat zeker, en fouten zal ik ook hebben. Maar dit keer durf ik toch al hopen op meer: een 14'tje misschien?<br />Het voelt aangenaam een examen voor je te hebben liggen waarvan je niet vanaf het begin al beseft dat het erop of eronder zal zijn. Geheiligd zijn zij die altijd soortgelijke examens maken! Verlost zullen zij worden, want het zijn zij die arme jonge ingenieurtjes een goeie kans geven op slagen. Een regeltje niets is wel gepast voor professor Dierckx denk ik.<br /><br /><br />Zo, da's ook weer gebeurd. Wat betreft professor Vandersloten, de stiekemerd, die krijgt van mij niet meer dan een regeltje willekeurige leestekens.<br /><br />;=+^$^^**µ&amp;&amp;#é@"'''''%¨$µ/=^*£/*ç!((()'%¨£$][`´~@###@<br /><br />Daar heeft ie niet van terug.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-556283729642277033?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-33916737236896510792008-01-14T17:09:00.001+01:002008-01-14T17:20:21.498+01:00Dagen op voorhand verkondigde ik het al: ik ga 20 halen op mijn examen Mechanica.<br />Na een -mijns inziens - stevige voorbereiding tijdens de blokperiode kon voorgenoemde immers de meeste vorige examens probleemloos op een dik uurtje invullen. Een vierde van de toegestane tijd!<br />Dus vertrok ik deze morgen met een blij gemoed en de steun van de Heilige Geest (dank u, oma!) naar de aula.<br />Goed daar komt m'n examen. Mm, een mooi beginnertje, pijltjes trekken dat lukt nog wel.<br />Ik doe wat extra moeite en schrijf speciaal mooi, kwestie van de assistenten te plezieren. Huppa, eerste blad af, dat zijn al 3 puntjes binnen! Tweede blad, een wiel, nounou, dat ziet er moeilijk uit...<br />Moeilijke vragen overslaan en op naar blad 3! Virtuele arbeid, nooit graag gedaan, op naar blad 4!!<br />Ah een schommelvraagstuk! Mits enige moeite en een boel typp-ex heb ik eindelijk een tweede blad ingevuld. En nu zou ie moeten komen, de punten-pak-vraag-5-over-constructies.<br />Gek, ik lijk dat blad wel te missen... Het enige wat ik vind is iets over een GSM-mast. Ik kijk nog eens goed, nee ze hebben inderdaad verzuimd iets over constructies te vragen.<br />Josje, grapjas die je bent, een heel bachjaar valse hoop geven met de makkelijke examens van de vorige jaren om dan uit te pakken met gsm-masten!<br />U weet het misschien nog niet, beste lezer, maar zo'n gsm-mast opbouwen is geen pretje!!Neuh, die touwen daar is wat geks mee hoor. Ze hebben namelijk een tendens tot vergelijkingen verzieken, echt waar. Een halfuur voor het einde heb ik het opgegeven, met een verzonnen diagram voor vraag 5, een hopelijk juist ingevulde vraag 3 en een voor de rest hoop en al foutloos examen.<br />Van een 20 is mijn hoop verschoven naar een 10.<br />Hoogmoed komt ten val, 't is niet gelogen:(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-3391673723689651079?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-84856120366338826882007-12-31T17:04:00.000+01:002007-12-31T17:05:19.651+01:00<span style="color:BLACK;"><span style="font-size:85%;"><i>Liefste moeder,<br /><br />Oh gij hoeder mijner geboorte, Moederken van mij<br />Zal ik u al vergelijken met een zomerdag?<br />Duizend keer schoner en bescheidener zijt gij <br />En nog veel cooler dan de koelste zomer die ik ooit zag.<br /><br />Maar, welk een licht schijnt er door dat raameken aldaar?<br />Terwijl gij neergezeteld zit in uw gestoelte<br />Het is die gevreesde vijand van het nieuwe jaar<br />Die u omringt met ijzige koelte<br /><br />Alweer een jaar erbij, een rimpelken al te meer<br />Oh gij veelvraat Tijd, maakt de leeuwenklauwen maar bot<br />Maar doet ons moederke geen zeer <br />Of ik maak ik u kapot!<br /><br />En dat jaartje, maakt dat je tot een ander, Moederke mijn?<br />Want dat is nu net de kwestie: zijn of niet zijn. </i></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-8485612036633882688?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-43254322003364634152007-12-29T15:32:00.000+01:002007-12-30T18:56:02.440+01:00U kent het fenomeen vast wel:<br />U bevindt zich op een familiefeest of fuif, en alles gaat goed buiten één miniem probleempje: U kent niemand!!<br />Terwijl u zich daar staat af te vragen hoe men u ooit verleid heeft hiernaartoe te komen, blijft uw ongemak groeien. Die ene vriend die u had meegevraagd is allang verdwenen in de mensenmassa en u kijkt wat hulpeloos om u heen. En wat gebeurt er? Natuurlijk, u had het kunnen voorspellen: u begint te praten met de eerste de beste aardig uitziende, rustige feestganger. Op zich niets mis mee, tot we bij de kritieke vraag komen: waarom is het toch allemaal nodig die mensen aan te spreken en te praten over dingen zonder enige aanleiding?<br />Tot voor kort zou je als reden moeten noemen: omdat-het-nu-eenmaal-saai-en-ongemakkelijk-is-gewoon-te-staan-en-ik-niet-als-een-asociaal-iemand-wil-overkomen-<br />waardoor-ik-dus-liever-praat-met-mensen-die-ik-niet-per-se-interessant-vindt-maar-die-me-wel-een-gevoel-van-belang-geven.<br />Lang woord, ik weet het!<br />Maar niet getreurd, er is een oplossing! Onlangs zaten ik en Loranne met hetzelfde probleem en we hebben daar meteen een mouw aan gepast. Vanaf nu zullen we het dus hebben over croaçhe zijn of niet-croaçhe zijn in plaats van dat ellenlange woord. Enige voorbeelden zijn:<br />"Jaja, de Stefaan, wat is ie weer croaçhe vandaag" of:<br />"Goh, al dat idioot geklets, zo croaçhe ben ik niet!"<br /><br />U ziet, de Nederlandse taal staat nergens voor stil<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-4325432200336463415?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-9343245516107078592007-12-20T19:25:00.000+01:002007-12-21T14:42:49.036+01:00Omdat ik er zó trots op ben, volgt hieronder de bewegende Porsche die ik en m'n team gemaakt hebben.<br />Allemaal zelfgemaakt in Maple, allemaal!!!<br />oh, wat een juweeltje is het geworden...<br />Gewoon op het prentje klikken om hem te zien gaan:)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_F5uOTuBYRnM/R2vCzMvlopI/AAAAAAAAAA8/DI6Xg1WF0Yc/s1600-h/looping%2Bdraai.gif"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_F5uOTuBYRnM/R2vCzMvlopI/AAAAAAAAAA8/DI6Xg1WF0Yc/s200/looping%2Bdraai.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146421184050864786" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_F5uOTuBYRnM/R2qz6cvlojI/AAAAAAAAAAM/_OZRb9DYMqQ/s1600-h/auto.gif"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-934324551610707859?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-4837686024465138472007-12-19T20:27:00.000+01:002007-12-19T20:32:07.282+01:00Nu StuBru zo hard werkt om de wereld te verbeteren(goed bezig, Peter, Tomas en Siska) vol ik me geroepen om ook mijn steentje bij te dragen.<br />Ik heb vandaag niet alleen al belangeloos 2€ bijgedragen aan hun goede doel, ik heb ook een manier gevonden om ongelooflijk veel geld te besparen.<br />Vandaag op het 'examen' P&amp;O heb ik immers bewezen dat je per maand 140€ kan besparen door een schamel muurtje van 5m² te isoleren met een laagje poly-urethaan. Als dat geen koopje is! Bij deze, denk eraan, het is een kleine moeite en je haalt er binnen de 3 maand al je kosten weer uit. Het eerste jaar heb je dus al 1260€ extra!! Kan je allemaal in water investeren voor de arme landjes!<br /><br />Wat zeggen we dan? Dank U Dries<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-483768602446513847?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-89193225161181445382007-12-19T10:28:00.001+01:002007-12-19T10:30:04.852+01:00Het is zover!!!<br />België heeft een regering!<br />Een interimmetje dat wel, maar toch! Bravo Yveske, 't werdt tijd dat er eens iets positief uit de bus kwam.<br />192 dagen heeft het geduurd, ze wilden er vast de spanning in houden. Nu hopen dat er snel een échte regering komt.<br />Persoonlijk vermoed ik dat dit interimregerinkje een sterke voorafspiegeling is van de uiteindelijke, al kan ik me daarin vergissen, want al wat ik weet is wat De Standaard mij vertelt:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-8919322516118144538?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-14465635168743856522007-12-16T19:01:00.000+01:002007-12-16T19:05:23.098+01:00Vandaag gezelschapsspelenvergadering gehad bij de kawellen op de scouts en ik moet zeggen, het was lang geleden dat ik nog eens een deftig gezelschapsspel had gespeeld.<br />Maar mijn enthousiasme is weer aangewakkerd! de wereld van de gezelschapsspelen is niet een en al saaiheid óf veels te moeilijke dingen zoals de colonisten. Neen, er bestaat Zombies!!! Heerlijk spel, niet van mij maar ja.<br /><br />Maar dus mijn nieuwe doel, voor een paar weken althans: een site vinden waar ze gezelschapsspelen voorstellen en bespreken en zo eindelijk eens het kaf van het koren kunnen scheiden. Een bord/kaartspel-fansite zeg maar.<br />Ik heb er nog geen gevonden tot nu toe, maar als iemand een weet?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-1446563516874385652?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-57396579588916299882007-11-15T20:46:00.001+01:002007-11-15T20:59:21.582+01:00Vandaag heb ik voor de eerste keer een blikje light-cola, aka Coke Zero gekocht. Ik was op zoek naar een verfrissende zoetigheid en daar was ie: cola zonder suiker. Het is zoals de reclame het zegt: alle smaak van cola maar geen suiker! dus geen slecht gevoelens!<br />Nu is er iets grappigs aan de hand met light-producten de laatste tijd. Neem nu een blikje van die befaamde Coke Zero: kijken we even naar de ingrediënten zien we:<br />-koolhydraten: 0 g<br />-waarvan suikers: 0 g(grote verrassing!)<br />-vetten: 0 g<br />-waarvan verzadigde: wederom 0 g (megasuperverrast gezichtjeuh)<br /><br />En dan plots, als ware het tovenarij, tóch 100 en zoveel caloriën! Waar steken ze die in weg, vraagt u zich af. Geen idee, buiten als u de calorie-inhoud van al die gekke Griekse namen in de ingrediënten kent. En weet u waar al die zoetigheid vandaan komt zonder suiker? Wel, het kan Coca Cola worst wezen of u het weet, als u maar weet wat er allemaal níet in zit.<br />hoogstwaarschijnlijk is het toch weer een kankerverwekkende stof en dan weet u het toch liever niet.<br /><br />Dus, het is duidelijk: men hoeft niet meer te zetten wat men in z'n lightproductjes steekt, als we allemaal maar heel goed weten wat er níet in zit. Kwestie dat we zeker zijn van wat we kopen:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-5739657958891629988?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-89579213324062942012007-11-14T20:56:00.000+01:002007-11-14T21:03:04.959+01:00Na die serieuze praat moet ik toch wel eventjes een zinlozer bericht kunnen zetten.<br />Hierbij verkondig ik de wereld dus mijn haat voor het vak analyse. Op zich misschien een aardig vak, buiten 't feit dat het retesaai is, maar om dat te leren met een cursus die gemaakt lijkt te zijn voor een of andere specialist codetaal, daar zakt me de moed toch volledig in de schoenen. Kun je nagaan, per vijf pagina's tekst lees je misschien 20 zinnen, maar krijg je wel eventjes hopsa een 50-tal wiskundige tekens voorgeschoteld. Van ondoorzichtig taalgebruik gesproken... Ja, daar spant D*ckx toch wel de kroon.<br />Voor mijn part mogen ze die cursus wegsteken in een epsilonomgeving en een paar goeie differentialen uit zene metriek trekken, want miljaar, binnenkort haal ik gewoon m'n boeken uit het zesde middelbaar weer boven.<br />Gelukkig is er Lutgardje Beernaert om ons uit de nood te helpen. Ludgardje, ik werp u op als redder van de analysekneutjes!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-8957921332406294201?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-5748966385549402162007-11-11T21:49:00.000+01:002007-11-11T22:25:44.097+01:00Af en toe denk ik na over dingen.<br />Zoals over waarom een mens zo graag graag gezien wordt. Waarom ik niet graag teveel uit de pas loop of waarom ik me aantrek wat anderen zeggen. Uiteindelijk is "ik" toch niet meer dan wat ik zelf denk en voel?<br />Maar hetgeen uiteindelijk van me zal overblijven is niet de "ik" die ik me voel. Het is de "ik" die mensen zien. Het is de flaterende, vreemde ik die we niet herkennen op foto's, die jongen met z'n slechtgeknipte haren en z'n etiket dat uit z'n trui bengelt. Het is die belachelijk hoge stem op bandopnames, die idiote blik op foto's, die domme zinnen op papier.<br />Wie ben ík dan eigenlijk?<br />De gabber die wel eens durft vechten en elke vrijdag gaat jumpen, is dat een marginaal of iemand die durft gaan voor waar hij toekomst in ziet? De oude vrouw die me toesnauwt dat ik niet in het midden van de straat moet fietsen, misschien wil ze me gewoon écht beschermen?En elke dag, elk moment maken we ons voorstellingen van een ander, gebaseerd op zulke kleine dingen.<br /><br />Zo ga je je uiteindelijk afvragen wat jezelf nu eigenlijk bepaalt. Is de voorstelling die we ons van onze eigen ik maken niet meer dan een utopie voor de onvolmaakte ík?Eerlijk waar, ik heb er geen idee van.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-574896638554940216?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-30563426190815140202007-10-28T17:18:00.000+01:002007-10-28T17:29:12.875+01:00We zijn een dikke maand ver in het academiejaar en ze komen er al aan: de proefexamens!<br />Na een lange periode van uitstellen en de toekomst positief tegemoet zien, ben ik er dan ook maar aan begonnen twee van m'n vakken te leren. Valt me dat tegen, zeg. een heel weekend vrijgehouden en niet eens een van de twee vakken volledig afgekregen. Wat een gedoe ook, met een cursus, handboek, nota's én oefeningenboek. En wat vriendelijk van de uitgevers, ze geven me nog een cd-rommetje ook! Zo'n lief klein schijfje dat er erg onschuldig uitziet maar zodra je 'm in je pjoeter steekt komt z'n ware aard boven: een verscholen bron aan leerstof! Oh, gedoemd is hij die het cd-rommetje vergeet, want het cd-rommetje zal hem nekken.Nee, het cd-rommetje, ik heb het niet voor dat onding.<br />Overzicht is belangrijk vertellen ze me dan, vat al die verspreide leerstof samen. Reuze-idee, denk ik, laat ik meteen eraan beginnen. Nu ben ik de trotse bezitter van 5 A4'tjes samenvatting, groot geschreven, tjokvol interessantigheid. Tijd om ze te maken: 2 uur. Toch niet helemaal tijdsbesparend, die samenvattinkjes...<br />Maar ach, ik heb nog een volle dag morgen.<br />Zo'n dingen lukken toch op een namiddagje? Vandaag was ik gewoon niet geconcentreerd.<br />Misschien toch nog even dat cd-rommetje zoeken<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-3056342619081514020?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1332100707002447009.post-78701377574827533562007-10-28T01:25:00.000+02:002007-10-28T01:31:17.198+02:00Een blog beginnen, het zat er al lang aan te komen en nu is ie er eindelijk. Met een stoere titel, een geprefabriceerde achtergrond en een hoop knopjes waarvan ik niet zou weten waarvoor ze dienen. Nu moet er natuurlijk nog wat op. Heb ik er zoveel moeite voor gedaan en weet ik bij god niet wat ik er wou opzetten. Zo starten er vast velen: een bevlieging, een folietje van de een of andere nitwit. Om na twee posts uit te doven. Nu, ik beloof u: deze zal anders zijn!<br />Verwacht u aan verhalen, berichtgeving, stijlveranderingen, grammaticale fouten en politieke incorrectheid! Punten en komma's en hoofdletters en af en toe - een mens mag al es gek doen - een moeilijk woord! Wat een pret, wat een pret...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1332100707002447009-7870137757482753356?l=driesdenkt.blogspot.com' alt='' /></div>Drieshttp://www.blogger.com/profile/11868727858573213063noreply@blogger.com1